هنروتجربه-سپیده شریعت رضوی: حسین ریگی می گوید زیر متن و محور اصلی ۶ فیلم کوتاهی که در بسته «شکست زمان» روی پرده رفته، تنهایی انسان در جامعه کنونی است.

حسین ریگی فیلمساز در گفتگو با سایت «هنروتجربه»، با اشاره به ۶ فیلم کوتاه بسته «شکست زمان» که این روزها در سینماهای «هنروتجربه» در حال اکران است، بیان کرد: باید به این موضوع توجه کرد ۶ فیلم کوتاهی که در بسته «شکست زمان» روی پرده رفته است، آیا در کنار هم جایگاه درستی دارند و انتخاب خوبی رخ داده است یا نه که من معتقدم ۶ فیلم کوتاه این بسته به نوعی با یکدیگر ارتباط دارند و در کنار هم قرار گرفتن آن ها اتفاق خوبی است.

به گفته وی، زیر متن و محور اصلی ۶ فیلم کوتاهی که در بسته «شکست زمان» روی پرده رفته، تنهایی انسان در جامعه کنونی است.

کارگردان «لیپار» درباره هر کدام از این ۶ فیلم کوتاه مطرح کرد: «خراش» به کارگردانی مجید امینی از خراش های جامعه در زمان غیبت قهرمان حرف می زند که باز هم به تنهایی مرتبط دارد، «مرگ تدریجی» ساخته آمین صحرایی از فراموشی در عصری که از تصاویر رنگی پر شده است، صحبت می کند و «آداپت» اثر کمال کچوئیان از ندیدن های دور کننده صحبت می کند.

ریگی ادامه داد: «ورای سکوت» به کارگردانی آذر تجلی از تنهایی و سکوت می گوید، «سنگبال» اثر آمین صحرایی از رویاهایی که برای آزادی پرواز می کنند، حرف می زند و «فیلمرغ» درباره تعهد در زمان بی تعهدی صحبت می کند یعنی ما همه فیلم ها را از منظر یک موضوع نگاه می کنیم که آن هم تنهایی است پس قرار گرفتن این فیلم های کوتاه در کنار هم درست بوده و نگاه به جامعه کنونی در فیلم ها رقم خورده است.

وی در پاسخ به این پرسش که کدام یک از ۶ فیلم کوتاه را بیشتر دوست داشته است، تصریح کرد: نمی توانم بر اساس ساختار، فیلمنامه و تکنیک بگویم کدام یک از این ۶ فیلم کوتاه را بیشتر دوست دارم چراکه این ۶ فیلم کوتاه برای آثار خود دقت و ریزه کاری به خرج داده اند که جای خوشحالی دارد البته هرکدام نقاط قوط و ضعف خودشان را دارند اما فیلم کوتاهی که مورد توجه من در این باکس قرار گرفته، «خراش» است.

این مستندساز افزود: این فیلم کوتاه هم نه از منظر ساختار و تکنیک بلکه از این منظر قابل توجه است که کارگردان «خراش» هم استانی من یعنی اهل سیستان و بلوچستان است در حقیقت بعد از سال ها، دوباره جوانی به عرصه فیلم داستانی در سیستان و بلوچستان اضافه شده و همه سختی ها را پشت سر گذاشته است تا فیلم بسازد و مسلم است که در کارش موفق می شود چراکه دغدغه مند است.

ریگی با اشاره به اینکه نمایش ۶ فیلم کوتاه در یک بسته هم می تواند نقطه قوت یک اتفاق باشد و هم نقطه ضعف، اظهار کرد: می تواند برای تماشاگر نقطه ضعفی محسوب شود چراکه ۶ فیلم را در ۹۰ دقیقه می بیند و شرایط تحلیل کردن سخت می شود از سوی دیگر نقطه قوت این اتفاق این است که مخاطب در ۹۰ دقیقه ۵ یا ۶ فیلم کوتاه می بیند، با اثر کوتاه بیشتر آشنا می شود و می تواند یک مقایسه ای بین فیلم ها داشته باشد و به نوعی داوری خودخواسته انجام بدهد. در نهایت هدف فیلمساز هم این است که تماشاگر فیلم را تحلیل کند و با آن درگیر شود.

وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به اینکه می توان به فیلم های کوتاه در جایگاه خودش به عنوان یک سینمای مستقل نگاه کرد، گفت: فیلم کوتاه نسبت به ۱۰ سال قبل جایگاه ویژه ای پیدا کرده است در حقیقت قبلا نگاهی که به فیلم کوتاه وجود داشت، این بود که فیلمساز فیلم کوتاه می سازد، تجربه می کند و بعد وارد عرصه ساخت فیلم بلند می شود اما در حال حاضر فیلم کوتاه به جایگاه اصلی خود که سینمای مستقل است نزدیکتر شده است.

این مستندساز تاکید کرد: در ایران هم به این اصل رسیده اند که فیلم کوتاه یک سینمای مستقل است در حقیقت ما فیلمسازانی داریم که هر از چند گاهی پس از ساخت فیلم های بلند، فیلم کوتاه می سازند چراکه دغدغه دارند.

ریگی در پایان خاطرنشان کرد: البته فراموش نکنیم فیلم های کوتاهی که فقط در جشنواره ها و محافل خصوصی اکران می شدند در حال حاضر در سینماهای «هنروتجربه» روی پرده می روند که تماشاگر برای تماشای این فیلم ها بلیت تهیه و برای آن پول پرداخت می کند یعنی «هنروتجربه» این جایگاه را برای فیلم کوتاه فراهم کرده است پس باید برای آنکه فیلمسازان مستقل قوی تر، مصمم تر، باانگیزه بیشتر و عملکرد بهتر به وظیفه خود عمل کنند، حمایت بیشتری صورت بگیرد تا دیده شوند.