هنروتجربه-سعیدحضرتی: فیلم کوتاه تجربی «چگونه منتظر گودو باشیم» به نویسندگی و کارگردانی عرشیا زینعلی برنده بهترین کارگردانی فیلم تجربی از سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران شد. این فیلم کوتاه برگرفته از دو نمایشنامه «در انتظار گودو» و «پایان بازی» ساموئل بکت نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و شاعر اهل ایرلند است. این بازیگر، نویسنده و کارگردان جوان می‌گوید: «جایزه بهترین کارگردانی تجربی بزرگ‌ترین دست آوردش برای من عبارت خواستن توانستن است اما نباید مغرور شد. این روزها می‌گذرد و چیزی که می‌ماند عشق به سینماست، باید نیم نگاهی به گذشته هم داشت که از کجا به اینجا رسیدیم. ارتباطات زیادی برایم ایجاد شد و امیدوارم کار بعدی را از لحاظ سرمایه و تولید راحت‌تر بسازم البته با کیفیت بالاتر.»

داستان کلی «چگونه منتظر گودو باشیم» درباره چیست؟

داستان کلی «چگونه منتظر گودو» باشیم درباره دو نفر در فضایی آخرالزمانی است که هر کدام به شیوه خود منتظر کسی هستند و این در حالی است که در زمان کم باقی مانده جهان در حال تغییرات اساسی است. اگر بخواهم دقیق‌تر توضیح دهم باید بگویم فیلم «چگونه منتظر گودو باشیم» تلنگری است به انسان مدرن که همچون آیینه آینده‌ای تاریک را مجسم می‌سازد تا با دیدنش چاره‌ای برای محیط زیست و به طور کلی برای جهان پیرامونمان بیاندیشیم.

فیلم برداشتی از دو نمایشنامه «در انتظار گودو» و «پایان بازی» نوشته ساموئل بکت است. چرا به سراغ این دو نمایشنامه رفتید؟

از دید من به عنوان فیلمنامه‌نویس «چگونه منتظر گودو باشیم» از نمایشنامه «در انتظار گودو» به عنوان ابزاری به عنوان یک اصل شناخته شده در ساختار این فیلمنامه استفاده شده تا بیانگر حرفی تازه باشد و از نمایشنامه «پایان بازی» هم خیلی نامحسوس تاثیر گرفته شده است. اپیزود پایانی فیلم «چگونه منتظر گودو باشیم» هم به همین دلیل «پایان بازی» نام‌گذاری شده است.

سابقه بازیگری تا چه اندازه به کارگردانی و نگارش فیلم کمک کرده است؟

بسیار زیاد، سابقه بازیگری من باعث شده تا با بازیگرانم در بسیاری مواقع همذات‌پنداری کنم و تا حد زیادی درک زیادی از مشکلاتی که با آن در طول مسیر دست و پنجه نرم می‌کنند داشته باشم اما من در کارهای قبلی خودم هم ثابت کردم که بازیگری کارهای من حتی اگر نابازیگر باشند برایم ارزشمند است و اصلا چیزی را دست کم نمیگیرم به سادگی از کنارش نخواهم گذشت. برای همین یکی از مهمترین اصولی که در پیش تولید برای خودم دارم این است که بازیگر من به من ایمان و اعتماد کامل داشته باشد و بداند به مسیری درست هدایتش خواهم کرد برای همین است که از بازی بازیگرانم بسیار رضایت دارم چون اعتماد کردند حتی اگر غلط به نظر می‌آمد و تمام تلاششان را کردند.

بازخوردهای نمایش فیلم در جشنواره فیلم کوتاه تهران از طرف مخاطبان چگونه بود؟

من و تیم‌ام می‌دانستیم که ممکن است با توجه به ریتم و فضای ملال آوری که انتخاب ماست و البته از نظر من کاملا در راستای جهان‌بینی من و ایده فیلم است خیلی از تماشاگران از فیلم لذت نبرند. اما می‌خواستیم تجربه‌اش کنیم و ببینیم نتیجه چه خواهد شد، نتیجه در کمال تعجب چیز دیگری بود و عده زیادی بسیار فیلم را دوست داشتند البته عزیزانی که در باره ساموئل بکت و «در انتظار گودو» مطالعه داشتند ارتباط بیشتری برقرار کرده بودند و و چند نفری هم که انتقادهایی داشتند هم اینطور نبود که هیچ چیز فیلم را دوست نداشته باشند. تا جایی که من اطلاع پیدا کردم هرکدام به نوعی درصد قابل قبولی فیلم را دوست داشتند. از اینکه دیدم آدم‌هایی که بدون کوچکترین شناختی از من و تیم ما فیلم را دوست داشتند لذت بردم.

فیلم «چگونه منتظر گودو باشیم» جایزه بهترین کارگردانی فیلم تجربی را از آن خود کرد. آیا انتظار این جایزه را داشتید؟ این جایزه در آینده کاری شما چه تاثیری خواهد داشت؟

راستش را بخواهید هم انتظارش را نداشتم و هم ته دلم امیدوار بودم. من سالهای زیادی تلاش‌هایم بی‌نتیجه مانده بود. این اولین جایزه من برای فیلمهای من در کشور خودم است. من را بسیار خوشحال و امیدوار کرد. بیشتر از این خوشحال شدم که زحمات در نهایت دیده می‌شود. به این باور رسیدم دیر یا زود تلاش‌ها ثمر خواهد داد.

جایزه بهترین کارگردانی تجربی بزرگ‌ترین دست آوردش برای من عبارت خواستن توانستن است اما نباید مغرور شد. این روزها می‌گذرد و چیزی که می‌ماند عشق به سینماست، باید نیم نگاهی به گذشته هم داشت که از کجا به اینجا رسیدیم. ارتباطات زیادی برایم ایجاد شد و امیدوارم کار بعدی را از لحاظ سرمایه و تولید راحت‌تر بسازم البته با کیفیت بالاتر.

دریافت جایزه باعث می‌شود متمرکزتر بر کارگردانی باشید تا بازیگری؟

من از یک سال قبل با توجه کم بودن پیشنهاد بازیگری و همچنین بازی کردن و انرژی زیاد گذاشتن در کارهایی که به نتیجه نرسیدند به این نتیجه رسیدم که بهتر است رویه‌ام را کمی تغییر بدهم و وقت بیشتری برای فیلمسازی بگذارم. فکر می‌کنم تصمیم درستی است و باور دارم در توانم هم هست تا با انرژی بیشتر و تمرکز بیشتر مسیر فیلمسازی را پیش بگیرم.

درباره دلایل انتخاب عوامل فیلم، فضای پشت‌صحنه و شیوه کار خود توضیح دهید.

ببینید واقعیت این است که ما اگر ارتباطات خودمان را شکل ندهیم و دایره خودمان را تشکیل ندهیم نمی‌توانیم فیلم بسازیم. من هر بار یا به صورت اتفاقی یا با توجه به نیازم با دوستان عزیزی کار کرده‌ام و زمانی که به درک متقابلی نسبت به هم رسیدیم رفاقتی ایجاد شده و این رفاقت ادامه‌دار شده است. اینطور بگویم بهتر است، در هر فیلمی که کار کرده‌ام کسی برایم مانده است و به اینجا رسیده‌ام با تیمی که چندین عواملش در کارهای متوالی ثابت بوده‌اند.

برای من همدلی در پشت صحنه فیلم بسیار بسیار مهم است و اگر احساس کنم کسی برخلاف این مسیر است سعی می‌کنم در کمال  آرامش و با احترام به او  قطع همکاری کنیم با اینکه ممکن است آن شخص از لحاظ فنی خیلی هم حرفه‌ای باشد اما برای من نظم و انسجام گروه تولید یک فیلم بر توانایی‌های فنی یک شخص اولویت دارد.

در پشت صحنه «چگونه منتظر گودو باشیم» همدلی کم نظیری را شاهد بودیم  و فیلم درست طبق برنامه فیلمبرداری شد. من خودم را مدیون تک تک عوامل فیلم ام می‌دانم.

مایل به اکران فیلم در سینماهای «هنروتجربه» هستید؟ از نگاه شما نمایش فیلمهای کوتاه در سینماهای موسسه «هنروتجربه» تا چه حد در گسترده‌تر شدن مخاطبان مدیوم کوتاه تاثیر داشته است؟

بله حتما. به نظر «هنروتجربه» تنها راهی است که مخاطب می‌تواند به صورت گسترده و روی پرده فیلم را ببیند. اکران آنلاین هم هست اما من و تیم ام به دلایل زیادی اجازه اکران آنلاین را ندادیم به این دلیل که بزرگ‌ترین مسئله ما کیفیت اثر است که زحمات زیادی برایش کشیده شده است. تا حدی که چندین نفر درست در روز آخر فیلمبرداری تست‌های کووید ۱۹ آنها مثبت اعلام شد و در روزهای پس تولید نگران حال عوامل نازنین بودیم.

بی‌انصافی است که این فیلم در تلفن همراه، لپ تاپ‌ و … بدون کیفیت و صدای مناسب پخش شود در نتیجه بهترین راه نمایش فیلم در «هنروتجربه» است که امیدها را برای اکران سراسری فیلمهای تجربه‌گرایی مثل این فیلم زنده نگه داشته است. در پایان باید اعتراف کنم از جشنواره فیلم کوتاه تهران امسال بسیار بسیار لذت بردم  دوستان زیادی پیدا کردم و ارتباط زیادی شکل گرفت تا با دوستان تازه به ادامه مسیر امیدوارتر شویم.

در خلاصه داستان این فیلم آماده است که: «دو دقیقه مانده به نیمه شب و آنها منتظر اند…»

«چگونه منتظر گودو باشیم/How should one wait for godot»: نویسنده، تهیه‌کننده و کارگردان: عرشیا زینعلی- مشاور فیلمنامه: شبنم مددی- دستیار کارگردان: عاطفه کریمی- مشاور کارگردان: شهرام شفیعی- مدیرفیلمبرداری: رسول داوری- دستیار فیلمبردار: امیرسالار- عاقل صدا: علیرضا دریادل- تدوین: حسین بشارتی- موسیقی: کامیار مبشری- جلوه‌های ویژه: محمد زارعی- تولید: شایان زینعلی و رضوان زینعلی- دفترسینمایی کادر و حسین اسلامدوست- عکاس: شهاب گلچین- طراح پوستر: خسرو اشتری، طراح پوستر: خسرو اشتری- تهیه شده در انجمن سینمای جوانان دفتر رشت- بازیگران: فرشاد حقانی‌پور، کیانوش قوامی، عرشیا زینعلی.