هنروتجربه-سعیدحضرتی: علی توکلی کارگردان فیلم کوتاه «کبود» که در سی و هشتمین جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور داشت می‌گوید معضل فیلم کوتاه این است که اسیر جشنواره‌ها است و به جز جشنواره‌ها بدیل دیگری برای عرضه ندارد و اگر فیلمی در این جشنواره دیده نشود، آن فیلم از بین رفته است و امکانی برای نمایش ندارد. در حالی که فیلمهای بلند به جز حضور جشنواره‌ای، دریچه‌ای به سمت اکران هم دارند و در صورت موفق نبودن فیلم در جشنواره، آن فیلم به بایگانی سپرده نمی‌شود. «هنروتجربه» این خلا بزرگ را در حد زیادی پر کرده است و همین موضوع باعث انگیزه و امید زیادی برای فیلمسازان این حوزه شده است.

علی توکلی کارگردان فیلم کوتاه داستانی «کبود» که در بخش مسابقه سینمای ایران سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران حضور داشت به خبرنگار سایت هنروتجربه گفت: «کبود» داستان مادری را روایت می‌کند که در یک روستا از دنیا رفته و علت مرگش مشخص نیست. در حالی که نسخه اولیه فیلمنامه را طی سه روز نوشتم اما برای نگارش نسخه نهایی به دلیل بازنویسی‌های مکرر حدود هفت ماه زمان گذاشتم. روند فیلمبرداری «کبود» ۱۰ روز زمان برد.

وی افزود: فضای روستا از این نظر که آدمهایی از شهر وارد روستا شوند و نوع تقابل شهری‌ها با بومی‌های روستا امکان خیلی خوبی برای روایت می‌دهد. مراحل انتخاب بازیگران حدود سه ماه زمان برد و مبنای کارم بر این بود که از هرکسی برای انتخاب تست بازیگری بگیرم. تیم بازیگران را از قبل نمی‌شناختم و انتخاب آنها بر اساس کارهای پیشین و تست بازیگری بود.

توکلی با بیان اینکه با بازیگران تمرین‌های طولانی در تهران داشتیم اضافه کرد: اینکه «کبود» در روستا فیلمبرداری میشد نکته مثبتی برای فیلم بود، به این دلیل که به دلیل بیشتر زمان فیلمبرداری در روز بود، شب‌ها امکان تمرین صحنه‌های فردا را به پیشنهاد خود بازیگران داشتیم.

او درباره همکاری با فیلمبردار و تدوینگر «کبود» اظهار کرد: اصغر لایی، فیلمبردار «کبود» با این جنس از فیلمها آشنا و قبل از این هم کار کرده بود. فیلمبرداری نیاز داشتیم که به جز مسائل زیبایی‌شناسی و تسلط بر کار خود، به لحاظ بدنی هم کشش لازم را داشته باشد چون کار بسیار سختی بود. همچنین در «کبود» شانس این را داشتم که با دو تدوینگر خوب کار کردم. سعید نجاتی که درک درستی از تدوین دارد گرچه تعریف و دیدگاه ما از تدوین با همدیگر متفاوت است اما این تضاد دیدگاه جالب بود. همچنین عماد خدابخش که تدوینگر بسیار خوبی است و در این فیلم به ما کمک کرد.

این نویسنده و کارگردان جوان با اشاره به اینکه فیلمهایی که در جشنواره فیلم کوتاه دیدم به لحاظ کیفیت تصویر و پروداکشن و مسائل فنی رو به جلو بود و این مهم اتفاق مثبتی است عنوان کرد: هنوز هم می‌شود فیلم دانشجویی به شکل گذشته ساخت اما رقابت در این سالها سخت‌تر شده و فیلمسازان فیلم کوتاه از عوامل حرفه‌ای‌تر بهره می‌برند و تعداد روزهای فیلمبرداری هم بیشتر شده است، در نتیجه هزینه تولید فیلم کوتاه افزایش یافته است. از بسیاری فیلمهایی که در سی و هشتمین جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور داشتند می‌توان چندین باکس برای اکران در سینماهای «هنروتجربه» در نظر گرفت.

علی توکلی با اشاره به اینکه از جشنواره مهمتر و حیاتی‌تر، اکران فیلهای کوتاه در سینماها است چون باعث می‌شود مدیوم کوتاه از حالت گلخانه‌ای بیرون بیاید و باعث تصحیح این دیدگاه شود که: «فیلم کوتاه مقدمه‌ای برای فیلم بلند ساختن است» گفت: من اکثر بسته فیلمهای کوتاه نمایش داده شده در سینماهای «هنروتجربه» را دیده‌ام و از علاقه‌مندان نمایش باکس‌های فیلم کوتاه هستم. امیدوارم در آینده شانس همکاری با «هنروتجربه» را داشته باشم.

وی افزود: معضل اصلی فیلم کوتاه این است که اسیر جشنواره‌ها است و به جز جشنواره‌ها بدیل دیگری برای عرضه ندارد و اگر فیلمی در این جشنواره دیده نشود، آن فیلم از بین رفته است و امکانی برای نمایش ندارد. در حالی که فیلمهای بلند به جز حضور جشنواره‌ای، دریچه‌ای به سمت اکران هم دارند و در صورت موفق نبودن فیلم در جشنواره، آن فیلم به بایگانی سپرده نمی‌شود. «هنروتجربه» این خلاء بزرگ را در حد زیادی پر کرده است و همین موضوع باعث انگیزه و امید زیادی برای فیلمسازان این حوزه شده است. امیدوارم فیلم کوتاه در باکس‌های گوناگون و متنوع‌تری ادامه پیدا کند و مخاطبان بیشتری از این اکران‌ها استقبال کنند.

علی توکلی با اشاره به اینکه فیلم کوتاه هویت مستقلی دارد تصریح کرد: در ادبیات و داستان‌نویسی هم دوبیتی، رباعی و داستان کوتاه، هیچگاه برای ورود شاعر یا داستان نویس به شاخه‌های غزل، قصیده و رمان نیست و این حوزه‌ها هرکدام هویت مستقلی دارند و هیچکدام بر دیگری برتری ندارند. به گمان بسیاری، فیلم کوتاه برای نوآموزان و دانشجویان است و به همین دلیل اکثر فیلمسازان فیلم بلند، به مدیوم کوتاه ورود نمی‌کنند. واقعیت این است هنوز فیلم کوتاه در ایران به عنوان یک مدیوم تثبیت نشده و هنوز هم فیلم کوتاه طفیلی جشنواره‌ها است. برای تغییر این دیدگاه نیاز به بازاندیشی تعریف، هویت و شیوه روایت فیلم کوتاه داریم که بحث مفصلی است.

برچسب‌ها: