هنروتجربه-سپنتا امانپور: «پنهان» فیلم کوتاه شیرین برق نورد را که در سینماهای هنروتجربه در حال نمایش است می تواند بیش از هر چیز روایتی نقادانه به هویت انسان مدرن دانست. به این معنا که گویی در ساختار اجتماعی مدرن هویت فردی و ملی انسانها چنان با پاسپورت آنها گره خورده که با آن معنا می شود و آدم ها پشت شناسنامه ها و کارت ملی و پاسپورت های خود، اصالت ندارند. در واقع فیلمساز تلاش می کند با ارجاع به قصه دیوار برلین به نسبت عمیق هویت و ملیت در جهان امروز بپردازد. در واقع در اینجا دیوار برلین به نمادی از مرزبندی های سیاسی و اجتماعی بدل می شود که میان انسان ها جدایی ایجاد می کند. بیان خاطرات تلخ افرادی که با آنها مصاحبه شده مبین و موکد همین معناست. آنها از تجربه‌های تلخ خود در رابطه با ملیت و پاسپورتی که دارند سخن گفته و از دیوارهای پنهانی حرف می زنند که پشت آن محبوس شده بودند. نه حبس فیزیکی که حبس فردی و هویتی. فیلمساز با استفاده حداقلی از امکان های بیانی و بدون اضافه گویی های سانتی مانتال موفق می شود در یک بیانگری شسته و رفته، دغدغه خود را به عنوان یک مستند ساز درباره نسبت هویت و ملیت صورت بندی کرده و به تصویر بکشد.

در واقع مستند «پنهان» جهان امروز را نه دیوار های سیمانی و آهنین همچون دیوار برلین که یک ملت را از هم جدا کرد که دیواری بزرگتر و پنهان به نام ملیت آن را رقم زد احاطه کرده است. دیواری که سیاستمداران می سازند که هویت آدم ها در درون مرزهایش تعریف شود تا در کنترل آنها باشند. در نتیجه هویت آدمی با مرزبندی های سیاسی مفهوم پیدا کرده تعریف می شود. فیلم با رویکرد انسان شناسی انتقادی به سوژه خود می نگرد و یک رخداد تاریخی را به سوژه ای جامعه شناختی و انسان شناسی بدل می کند که مخاطب را فارغ از ملیت آدم های قصه به تامل درباره نسبت هویت فردی و ملیت خود دعوت کرده و به مستندی تفکربرانگیز بدل می شود. در یک خوانش عمیق تر می توان گفت مستند «پنهان» تلاش می کند تا ارتباط بین هویت های اجتماعی انسان مثل ملیت را با حریت او به مثابه یک انسان آزاد در یک خوانش منتقدانه به تصویر بکشد. ضمن اینکه مستند ساز تلاش کرده با استفاده از خلاقیت های بیانی یک تجربه زیسته شخصی از سفر به برلین را به مضامین قابل تاملی بدل کند که از ظاهر سوژه عبور کرده و به معانی بطئی آن می پردازد. مستندی که مخاطب را به تامل درباره ملیت خود وا می دارد.