هنروتجربه: وحید فرازان منتقد در یادداشتی به سه مسند «سینه‌ما رکس» به کارگردانی میترا مهتریان و صادق دهقان، «خط باریک قرمز» ساخته فرزاد خوشدست و «جایی برای فرسته‌ها نیست» به کارگردانی سام کلانتری پرداخته است.

به گزارش سایت هنروتجربه در یادداشت وی آمده است:

«سینه‌ما رکس»؛ میترا مهتریان و صادق دهقان

مرور خاطرات واقعه‌ی هولناک آتش‌سوزی سینما رکس آبادان بعد از چهل و یک سال بی‌شک کار صعب و دشواری است. کشف تناقض‌هایی که در دادگاه سال ۱۳۵۹ از زبان حسین تکبعلی‌زاده می‌شنویم در کنار اظهارات برادران مسلمی – که خانواده‌ی یکی از قربانیان سینما رکس هستند – تا حد زیادی به دوش تماشاگران فیلم انداخته شده. در کپشن پایانی فیلم البته به ابهامات ماجرا بیشتر افزوده می‌شود، چرا اظهارات مدیر سینما، مدیر داخلی سینما، رئیس اطلاعات شهربانی وقت و…دیگرانی که همراه با تکبعلی‌زاده ۱۳ شهریور ۱۳۵۹ اعدام می‌شوند را در دادگاه نمی‌شنویم؟ آیا مدیر سینما و مدیر داخلی هم در آتش‌سوزی سینما رکس نقش داشته‌اند یا نه مقصران اصلی را می‌شناختند – و برای همین هم همراه تکبعلی‌زاده اعدام شدند – تا ماجرا را بیشتر از این پیگیر نباشند. به هر حال به قول فیلمسازان در نوشته پایانی فیلم:«روایت‌های متعددی از شاهدین حادثه از این اتفاق بیان شده است که هر کدام از آنها بر پیچیده‌تر شدن اصل آتش‌سوزی افزوده است. حتی خود حسین تکبعلی‌زاده در دادگاه اظهار نمود: برای خودم بسیاری از مسائل هنوز مبهم مانده است.» و همان‌طور که باز فیلمسازان در آخر فیلم اشاره می‌کنند؛ دردهای دیگر مردم آبادان که با شروع جنگ چند برابر شد؛ باعث شد تا موضوع سینما رکس در میان آن‌ها گم شود. به هر حال همان‌طور که اشاره کردم فیلمسازان به این کار صعب تن داده‌اند تا بار دیگر تاریخ آتش‌سوزی سینماها در سال ۱۳۵۷ را زنده کنند به امید این که تلنگری باشد بر حافظه‌ی تاریخی ما که فراموش‌کاران زبده‌ای هستیم.

«خط باریک قرمز»؛ فرزاد خوشدست

بچه‌های کانون اصلاح و تربیت سوژه خوبی است برای مستندسازان. این که تعدادی از این جوانان با کمک یک کارگردان مشغول ساخت یک تئاتر بشوند هم موضوع جذابی است. حضور افشین هاشمی، هنگامه قاضیانی، فرهاد اصلانی و…هم به فیلم رنگ و رویی حرفه‌ای می‌بخشد. این فیلم برایم تداعی‌گر دو فیلم ایتالیایی است: بچه‌های خیابان اثر نانی لوی و سزار باید بمیرد اثر برادران تاویانی.

«جایی برای فرشته‌ها نیست»؛ سام کلانتری‌

تلاش یک تیم ورزشی دختران – اسکیت هاکی – برای قهرمانی در بازی‌های آسیایی در فیلم به خوبی نمایش داده شده است. ای کاش کارگردان از حرف‌های سرپرست تیم و روانکاو همراه تیم کمی می‌کاست و به درونیات دختران هاکی‌باز بیشتر می‌پرداخت تا فیلم پخته‌تر می‌شد. دو سه عنصر دیگر در این فیلم مستند تاثیر چشم‌گیر دارند: موسیقی؛ صدا و تدوین عالی خانم صفی‌یاری.