هنروتجربه: حمیدرضا کاظمی‌پور عضو انجمن منتقدین و نویسندگان سینمایی ایران در یادداشتی به فیلم «علف‌زار» ساخته کاظم دانشی پرداخته است.

به گزارش سایت هنروتجربه در متن یادداشت وی که در ایرنا منتشر شده آمده است:

«علف‌زار» داستانی برگرفته از واقعیت است که خود سبب می‌شود قصه فیلم را برای مخاطب جذاب‌تر کند، فیلم یک شروع تکان‌دهنده دارد با شلیک یک تیر هوایی که منجر به فاجعه‌ای به شدت تلخ می‌شود.

قصه اصلی فیلم این نیست و این روایت در همین جا ناتمام رها و قصه دیگری کلید می‌خورد که همگی با محوریت بازپرس ویژه پرونده با بازی پژمان جمشیدی روی می‌دهد.

قصه اصلی فیلم نیز حول محور یکی از پر چالش‌ترین و تلخ‌ترین پرونده‌های جنایی سال‌های گذشته است که به شدت تلخ، ناهنجار و آزار دهنده است.

کاظم دانشی در مقام کارگردان نشان داد سینما را می‌شناسد و بر عناصر تعلیق مسلط است اما در جاهایی کمی شتاب زده است، فیلم به شدت پر هیاهو است و این هیاهوی زیاد مخاطب را در لحظاتی آزار می‌دهد.

فضای مکان بازپرسی به شدت پرتنش و پر از درگیری‌های فیزیکی و کلامی است که البته کاظم دانشی تلاش کرد در کنار این هیاهوها با خُرده روایت‌هایی همچون قصه گرفتن شناسنامه برای کودکی که حاصل یک رابطه نامشروع است آن را تلطیف کند اما آن نیز چیزی از تلخی اثر نمی‌کاهد و زهرش به کام مخاطب ۲ چندان می‌ماند، هر چند با بازی خوب بازیگران این روایت لبخند تلخی هم بر لب نقش بندد.

دوربین در سکانس‌های آغازین، کارکرد درستی دارد و با جای‌گیری و اندازه نماهای درست به خوبی توانست پیش زمینه‌های ملتهب فیلم را ترسیم کند؛ اگرچه این فضاسازی در مواردی به سکانس‌های آغازین فیلم «شنای پروانه» به کارگردانی محمد کارت نزدیک است اما در دام آن اسیر نمی‌ماند و به سرعت عبور می‌کند.

فیلم پر است از ماجراهای در هم تنیده‌ای که از هر کدام رمزگشایی می‌شود، بر پیچیدگی آن بیشتر می‌افزاید و این اصلی‌ترین برگ برنده «علف‌زار» است که آن را متوقف نکرد و مخاطب خود را همراه می‌سازد.

نکته قابل تأمل دیگر در اولین ساخته کاظم دانشی که نیازمند یک بررسی جامعه شناسانه و موشکافانه دقیق است، پرداختن به مساله ترس از بی آبرویی در جامعه سنتی ایران است که ظاهراً با سکوت فرد مورد تعرض قرار گرفت. پرونده مختومه می‌شود و بسیاری از رازها سر به مهر باقی می‌ماند اما در باطن، زخم‌هایی عمیق بر پیکره خانواده و جامعه باقی می‌گذارد.

«علف‌زار» تجربه‌ای است پر تکرار در سینمای ایران که متاسفانه هیچ گاه تکراری نمی‌شود و روایت جنایت، خیانت و بیم از آبرو داستانی است که انگار پایانی بر آن نیست.

تحلیل جامع و کامل پیرامون فیلم سینمایی «علف‌زار» نیازمند یک بررسی روانشناسانه، جامعه شناختی و موشکافانه است که با توجه به امکان لو رفتن قصه فیلم برای مخاطب بیش از این امکان پذیر نبوده و بماند برای مقالی دیگر بعد از اکران عمومی و مردمی فیلم.