هنروتجربه: جعفر گودرزی منتقد سینما معتقد است فیلم «درب» اثری شریف و قابل احترام است که برای دیده شدن فریاد نمی‌زند.

به گزارش سایت هنروتجربه، دیروز ۲۱ بهمن ماه «درب» ساخته هادی محقق در سالن برج میلاد به عنوان خانه چهلمین جشنواره فیلم فجر برای منتقدان و اهالی رسانه به نمایش گذاشته شد.

جعفر گودرزی رییس انجمن منتقدان و منتقد سینما در یادداشتی به نقد و بررسی این اثر پرداخت که در ادامه می‌خوانید:

«فیلم داستان ۲ برادر معلول است که یکی از آن‌ها به هیچ وجه قادر به حرکت نیست، اما دیگری به زحمت و با کمک دست‌هایش حرکت می کند. در این گیرودار برق خانه آن‌ها قطع می شود و مشکلی اساسی پیدا می کند. کارمند اداره برق با دیدن وضعیت جسمی‌شان به هم می‌ریزد و تصمیم می‌گیرد به هر طریقی مشکل را برطرف نماید. در این میان موتور تُشَکِ برقی برادر معلول هم از کار می‌افتد و… .

«درب» فیلمی درباره مرگ و زندگی است. «درب» فیلم به شدت ساده‌ای است، همچون گذشتن از یک رودخانه زلال و‌ کم عمق.

فیلم برای دیده‌شدن فریاد نمی‌زند و می‌داند که برای عبور از پیچیدگی، فریاد زدن نیاز نیست و می‌توان در عین سادگی مفاهیم را منتقل کرد.

انسان‌های ساده، مهربان و باوجدان برای رسیدن به سادگی قابل فهم، از پیچیدگی‌های زیادی عبور کرده‎‌اند و مامور اداره برق هم همین مسیر را طی کرده و می‌کند، اما کاش فیلم با شخصیت محوری‌اش مامور اداره برق شروع می‌شد و فیلمساز او را در حال گذر از پیچ ‌و خم‌های جاده و فضای بکر فیلم نشان می‌داد.

یکی از ویژگی‌های این نوع فیلم ها حذف کارگردان از اثر است تا روح زندگی جاری در فیلم بیشتر به مخاطب منتقل شود و او خود را جزیی از این زندگی بداند.

اما کاش فیلمساز و فیلمنامه‌نویس از دو شخصیت اصلی فیلم یعنی معلول و نابینا، یکی را انتخاب می‌کرد و کاراکتر دیگری را برای نزدیک شدن شخصیت محوری به او انتخاب می‌کرد. انتخاب دو‌ معلول -حال یکی نابینا و دیگری از ناحیه دو پا- کمی توی ذوق می‌زند و می‌شد با موضوع و مساله‌ای دیگر سمت یک انسان سالم هم رفت تا روایت تلطیف‌تر و هوشمندانه‌تر می‌شد.

فیلمساز جا داشت با توجه به تمرکز قصه روی شخصیت دو برادر، کمی از آن ها هم می‌گفت که چرا تنهایند و چه اتفاقی برای آن‌ها افتاده و خانواده‌شان کجاست و… .

فیلم در ستایش مهربانی به ساده‌ترین شکل ممکن است و این سادگی از دوخت ‌و دوز جوراب سوراخ توسط پیرمرد برای همسرش تا بردن مرد نابینا و گل چیدن برای او و رسیدن به معشوقش کاملا مشهود و قابل لمس است.

فیلم با یک تدوین سختگیرانه می‌تواند اثرگذاری‌اش را دوچندان کند. حذف پلان‌های طولانی بدون استفاده از کارکرد کات و رعایت ایجاز، چون رد کردن مرد نابینا از رودخانه توسط مامور اداره برق و پلان های شب که هیچ کارکردی هم ندارد، به درک بهتر فیلم کمک خواهد کرد.

برق مهر ‌و مهربانی و معرفت مامور اداره برق، تنها روشنی بخش و کورسوی امید در روستایی بکر است و کدهای روایی و تصویری هم که در فیلم داده می‌شود، گواه این مهم است.

«درب» با تمام کندی و‌ کشدار بودنش که می‌توانست اندکی تعدیل یابد، فیلمی شریف و قابل احترام است.»