دوشنبه ۲۰ آبان ۱۳۹۸
FA EN
اینجا کسی نمی‌میرد

خلاصه داستان

اشکان برای گذراندن بخشی از دوره سربازی‌اش، راهی منطقه‌ای مرزی می‌شود. او که در تلاش برای کنار آمدن با شرایط جدید است، به مرور متوجه اتفاقات عجیبی در اطرافش می‌شود...
کارگردان:حسین کندری
تهیه‌کننده:
عباس رافعی - سیناسعیدیان
فیلمنامه‌نویس:
بازیگران:
هومن سیدی
،
بهار کاتوزی
،
مهدی حسینی‌نیا
،
رضا بهبودی
مدیر فیلم‌برداری:
حسین کندری
تدوین:
بابک قائم
پردیس سینمایی چارسو

پردیس سینمایی چارسو

تهران، خیابان جمهوری اسلامی، تقاطع پل حافظ

۶۶۷۲۴۴۴۴

اطلاعات بیشتر
پردیس سینمایی چارسو

پردیس سینمایی چارسو

تهران، خیابان جمهوری اسلامی، تقاطع پل حافظ

۶۶۷۲۴۴۴۴

اطلاعات بیشتر
پردیس سینمایی کورش

پردیس سینمایی کورش

تهران - بزرگراه شهید ستاری - نبش پیامبر مرکزی - شماره ۵۷

۴۴۹۷۱۹۳۰-۴۰

اطلاعات بیشتر
پردیس سینمایی هویزه مشهد

پردیس سینمایی هویزه مشهد

مشهد - خیابان دانشگاه - چهارراه گلستان

۰۵۱۱-۸۴۳۷۵۷۵

اطلاعات بیشتر
خانه هنرمندان

خانه هنرمندان

تهران - خیابان ایرانشهر - بوستان هنرمندان

۰۲۱-۸۸۳۱۰۴۵۷

اطلاعات بیشتر
پردیس سینمایی چارسو

پردیس سینمایی چارسو

تهران، خیابان جمهوری اسلامی، تقاطع پل حافظ

۶۶۷۲۴۴۴۴

اطلاعات بیشتر
موزه سینما

موزه سینما

تهران - خیابان ولیعصر - باغ فردوس

۲۲۷۲۳۵۳۵

اطلاعات بیشتر
هنروتجربه بابل

هنروتجربه بابل

بابل - میدان هلال احمر - مجتمع سینمایی فرهنگ و ارشاد اسلامی

۰۱۱۱-۳۲۳۳۷۳۳۸

اطلاعات بیشتر
هنروتجربه بابل

حسین کندری متولد اسفند ۱۳۶۲ و فارغ التحصیل کانون سینماگران جوان در رشته کارگردانی و فیلم‌برداری است. او تاکنون بیش ۴۰ فیلم کوتاه داستانی، ۱۰ فیلم مستند و دو فیلم بلند سینمایی را فیلم‌برداری کرده و هم‌چنین طراحی صحنه و لباس یک فیلم بلند سینمایی«روایت ناپدیدشدن مریم»و سه فیلم کوتاه داستانی را نیز برعهده داشته‎است. کندری در زمینه کارگردانی نیز تجربه ساخت پنج فیلم کوتاه داستانی و ۳ه فیلم مستند را در کارنامه کاری خود دارد.

هنروتجربه بابل

همیشه برای من ساختن فیلمی درباره تنهایی و آسیب‌های ناشی از آن اهمیت داشت.

نمایش ظواهر (از بیرون) تنهایی انسان امروز ممکن است بیانگر همه عوارض آن نباشد یا در فیلمی بر پایه داستانی پرتعلیق این آسیب‌ها به حاشیه رود. می‌خواستم فیلمی بسازم درباره رنج درونی ناشی از این تنهایی و چه بهتر که با بیماری روانی همراه می‌شدم که این تنهایی در زندگی او مضاعف است.

شاید تماشای هزارتوی ذهن بیمار روانی بی هیچ ماجرای پر کشش، بی هیچ داستانی شبیه آن چه  بوآلو و نارسه ژاک Boileau-Narcejac شخصیت‌های روان پریششان را با آن درگیر می‌کردند برای تماشاگر ملال آفرین باشد. ولی این دنیایی ست که انسان تنهای بیمار هر روز تجربه می‌کند. بی هیچ ماجرای سرگرم کننده‌ای.

اگر تنها یک نفر پس از دیدن این فیلم و تجربه این ملال و پریشانی، با او در دنیای خارج از فیلم مهربان‌تر باشد من به هدفم رسیده‌ام.

82 − 75 =