سه شنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۸
FA EN
قصه بولوار

خلاصه داستان

«قصه بولوار» درباره بولوار کشاورز، یکی از معروف‌ترین خیابان‌های تهران است که در سال ۱۳۳۹ ساخته شد. فیلم جور کردن خطی از تاریخ و روایت و اتفاق است با همه فراز و فرودهایش، با همه آرزوهایش و با همه سختی‌هایش، مسیری که خیابان را به داشته جمعی ما تبدیل می‌کند.
کارگردان:داود اشرفی
تهیه‌کننده:
موسسه هنرهای تصویری راش
مدیر فیلم‌برداری:
داود اشرفی
،
حسین صدقی
مدیر فیلم‌برداری:
بهرنگ میرزایی
تدوین:
داود اشرفی
جوایز:
برنده لوح تقدیر هنروتجربه در جشنواره سینما حقیقت- برگزیده جشن خانه سینما
پردیس سینمایی اصفهان سیتی سنتر

پردیس سینمایی اصفهان سیتی سنتر

بزرگراه شهید دستجردی

۰۳۱-۵۰۰۱

اطلاعات بیشتر
پردیس سینمایی گلستان

پردیس سینمایی گلستان

شیراز - ابتدای پل معالی‎آباد - جنب ایستگاه مترو

۰۷۱-۳۶۳۶۶۲۵۰۰

اطلاعات بیشتر
پردیس سینمایی هویزه مشهد

پردیس سینمایی هویزه مشهد

مشهد - خیابان دانشگاه - چهارراه گلستان

۰۵۱۱-۸۴۳۷۵۷۵

اطلاعات بیشتر
تماشاخانه پارس کرمان

تماشاخانه پارس کرمان

بلوار جمهوری اسلامی، چهارراه فرهنگیان

۰۳۴-۳۲۱۱۹۳۸۵

اطلاعات بیشتر
خانه هنرمندان

خانه هنرمندان

تهران - خیابان ایرانشهر - بوستان هنرمندان

۰۲۱-۸۸۳۱۰۴۵۷

اطلاعات بیشتر
سینما فرهنگ

سینما فرهنگ

تهران - شریعتی - بالاتراز خیابان دولت

۲۲۶۰۱۲۰۵

اطلاعات بیشتر
هنروتجربه بابل

هنروتجربه بابل

بابل - میدان هلال احمر - مجتمع سینمایی فرهنگ و ارشاد اسلامی

۰۱۱۱-۳۲۳۳۷۳۳۸

اطلاعات بیشتر
موزه سینما

موزه سینما

تهران - خیابان ولیعصر - باغ فردوس

۲۲۷۲۳۵۳۵

اطلاعات بیشتر
موزه سینما

داود اشرفی متولد ۱۳۶۰ فیلمساز مستقل و فیلم‌بردار مقیم تهران و رشت است. او که فارغ‌التحصیل دانشکده سینما-تئاتر است، سال‌ها به عنوان دستیار فیلم‌بردار با پروزه‎های مختلفی چون«تهران-تهران» داریوش مهرجویی همکاری کرده است. داود اشرفی از سال‌های اول دانشگاه فیلم‌های مستند کارگردانی کرده‎است که می‎توان به آثاری چون«انزل ماهی»/ ۱۳۷۸،«آوازهای شهر باران»/۱۳۸۱«خانه قدیمی من»/ ۱۳۸۵،«تمام رنگی»/ ۱۳۹۰،«الفبایی- غیر الفبایی»/۱۳۹۲،«آقای کتابخانه »/۱۳۹۳،«قرمز ساده»،/ ۱۳۹۴«قصه بولوار»/۱۳۹۶و«ریشه‌ها  و سنگ‌ها»/ ۱۳۹۷ اشاره کرد.

این کارگردان به همراه چهار فارغ‌التحصیل دانشکده سینما-تئاتر،موسسه هنرهای تصویری راش را برای تولید فیلم‌های مستقل تاسیس کرده‌است.

موزه سینما

بعد از چند فیلم مستندی که ساخته‌ام، مستند «قصه بولوار»، اولین فیلمی است که کاملاً بر اساس علاقه شخصی من ساخته شد، چه در انتخاب موضوع و چه در نحوه پرداخت. اما شخصی بودن فیلم به معنی ساخت فیلم بر اساس سلیقه فردی نیست.

حالا بعد از چند سال که درگیر این فیلم بوده‌ام، برایم به وضوح‌ روشن‌ است که این علاقه شخصی بر اساس همان موجی به وجود آمده که شهر را برایمان به موضوع تبدیل کرده و پیامدش صدها مجله و مقاله و کتاب با موضوع تهران است‌. نمی‌توانم علاقه‌مندی‌ام برای ساخت این فیلم را خارج از این موج در نظر بگیرم، اما در پرداخت این فیلم، سعی بر دوری از سویه‌هایی داشتم که در این چند ساله با سهل‌انگاری شهر را موضوع خود قرار داده‌اند.

در مستندهای تاریخی، دسترسی به منابع تاریخی کلیدی است اما فارغ از مشکلات عینی دسترسی، چالش اصلی مستند تاریخی تکیه بیش از حد و حصر بر وجه نوستالژیک سوژه است. تا جایی که دید شخصی فیلمساز لابه‌لای آن گم می‌شود، آن وقت فیلم به مجموعه تصاویر خاطره‌انگیزی تبدیل می‌شود و آهی در پایان و دریغی از گذشته. شاید مقاومت در برابر این وسوسه خطرناک ، سخت‌ترین بخش ساخت این گونه مستند باشد.

«قصه بولوار» پر است از داستان‌ها و فیلم‌ها و دیگر ارجاعات. در واقع این فیلم بر پایه رابطه پویای بین بولوار و تصویر بولوار شکل گرفته. همه این ارجاعات خوانش‌هایی هستند که از دل بلوار درآمده‌اند و در عین حال بولوار را می‌سازند و نمی توان مشخص کرد که بولوار این تصاویر را به وجود آورده یا تصاویر بولوار را ؛ نمی‌توان عاملیت هیچکدام را نادیده گرفت شاید منطقی‌تر است که گرفتار این بحث تو در تو نشویم و با پذیرفتن پیچیدگی این رابطه، تصویری بسازیم که بولوار را یک قدم به پیش‌ببرد.

44 + = 52