اوایل تابستان امسال، Swift Creatives مجموعه‌ای از برج‌های مشاهده مجسمه‌سازی را در دانمارک راه‌اندازی کرد که بیشتر شبیه مجسمه‌های باغی انتزاعی هستند تا دوربین.. این مفاهیم پیشرفته دستگاه های نظارت سنتی در فضای باز را به چالش می کشد. چرا ما می‌خواستیم زندگی روزمره، در این مورد فناوری امنیتی، را از یک درد چشم به هنر تبدیل کنیم.
هر برج از آلومینیوم بازیافتی با پوشش پودری ساخته شده است و یک دوربین 360 درجه موتوردار، نور یا بلندگو را ادغام می کند که به آن طراحی عمدی در یک باغ یا میدان می دهد. مانند تمام بهترین طراحی های محصول، قابل توجه و کمی غیر معمول است.
هدف این بود که نظارت را از حالت کاملاً سودمند به چیزی که ساکنان می توانند به آن افتخار کنند، منتقل کنیم. در زیر نور روز یا نور لامپ، اشکال بازیگوش و انتزاعی نگاهی ثانوی را دعوت می کنند و به جای ترس، کنجکاوی و درگیر شدن با محیط شما را برمی انگیزند.
ما در بازنگری زیرساخت ها تنها نیستیم. پروژه جدید تونل تایدوی تیمز لندن را ببینید، یک «فضای فاضالب فوق العاده» 4.6 میلیارد پوندی که در زیر رودخانه ساخته شده است. به جای ایستگاه های پمپاژ دلخراش، بیش از سه هکتار پارک و هنر جدید در کنار آب فراهم کرد. گزارش گاردین آن را “فضاهای عمومی جدید و دراماتیک پر از آثار هنری غول پیکر” می نامد. اکنون یکی از بخش‌های رودخانه تیمز دارای تک‌ساخت‌های بتنی سیاه تیره است که به‌عنوان نیمکت‌ها و فواره‌ها عمل می‌کنند، در حالی که در بخش دیگر نقاشی‌های دیواری موزاییکی و اشعار حکاکی شده در کاشی‌ها وجود دارد که همه به‌طور یکپارچه در فضای عمومی ادغام شده‌اند. این گواه بر این است که حتی یک خط فاضلاب هم می تواند شادی آور باشد: مهندسی پنهان است و مربع ها برجسته هستند.
یا در Fitzrovia، محله ای خلاقانه در لندن قدم بزنید، جایی که برنامه ای به نام Fitz&Sits پیاده رو را به نمایشگاه مبلمان فضای باز تبدیل کرده است. به عنوان بخشی از جشنواره معماری لندن 2025، 9 نیمکت در این منطقه نصب شد. هر یک هم یک صندلی کاربردی و هم یک قطعه مجسمه‌ای هنری «برای جامعه» است که اغلب از مواد محلی بازیافتی یا بازیافتی ساخته شده است. این تاسیسات کوچک مدنی عابران را به نشستن، گفتگو یا مکث برای لحظه ای دعوت می کند. از نظر طراحی، نیمکت ها بیانی از شخصیت فیتزرویا هستند که هر کدام چیزی از هویت منطقه را منعکس می کنند. طراحان می‌گویند پروژه‌هایی مانند این نشان می‌دهند که مکان‌سازی می‌تواند «تخیلی باشد… ریشه در جای خود داشته باشد» و حتی لمس‌های کوچک طراحی می‌تواند احساس «خوش‌آمد، شخصی و متصل» به خیابان بدهد.
برای ایده های خلاقانه جدید، به یک مکان خوب برای توسعه آنها نیاز دارید. زمینه خوبی برای ایده ها ما این آثار هنری رصدی را در آزمایشگاه نوآوری خود ایجاد کردیم، که به من ثابت کرد که بازیگوشی خلقت به همان اندازه که نتیجه نهایی آن بخشی از فرآیند است. در آزمایشگاه، ما با هر ایده مانند یک بازی برخورد می کنیم. ما با آن سرگرم می‌شویم و اغلب این کار را از طریق نمونه‌سازی سریع انجام می‌دهیم (زیرا همانطور که هر خلاقی به شما می‌گوید، یک ایده در سر شما یک چیز است و نگه داشتن آن در دستان چیز دیگری است).
ما این رویکرد را برای مشاهده مجسمه‌سازی به کار بردیم: یک هفته نمونه‌های اولیه کلاهک پرینت سه‌بعدی هستیم، هفته بعد مدل‌های فوم را با دست حکاکی می‌کنیم، طرح‌ها و LEDها را تکرار می‌کنیم. ما به سرعت بین رندرهای دیجیتال و نمونه‌های اولیه کاملاً کاربردی پرش می‌کنیم، به معنای واقعی کلمه، شکل‌ها را با دست سنباده می‌زنیم و اجزا را تغییر می‌دهیم تا ببینیم چه چیزی درست است تا ایده‌های ما به سرعت اصلاح شوند. این چرخه عملی به این معنی است که هر مفهومی در دنیای واقعی آزمایش می شود.
همه اینها مرا خوش بین می کند: فناوری مدنی واقعاً می تواند زیبا باشد. و چرا نباید اینطور باشد؟ به این ترتیب، جذاب می شود. متوجه آن می شوید، مانند یک شخص به آن واکنش نشان می دهید.
برای کسانی که به فکر انجام چنین سرمایه‌گذاری‌هایی هستند، توصیه می‌کنیم از خطرات طراحی خلاقانه و در نتیجه نمونه‌سازی سریع آگاه باشند تا بتوانید سریع شکست بخورید، سریع متعهد شوید و سریع انجام دهید. همچنین با همدلی طراحی کنید و مردم را زود درگیر کنید، حتی یک پست از دوربین عکاسی می‌تواند خوشحال کننده باشد و خواهید دید که افراد به روش‌هایی غیرمنتظره پاسخ خواهند داد.
من غریبه‌ها را دیده‌ام که با چشمان درشت ایستاده‌اند و در مقابل برج مجسمه‌سازی ما پوزخند می‌زنند: سناریویی بعید است اگر دوربین یک طراحی سودگرایانه وحشیانه باشد.
این روند برای من واضح است: از منهول‌ها گرفته تا نیمکت‌های پارک، لمس‌های هنرمندانه می‌تواند زیرساخت‌ها را به چیزی تبدیل کند که مردم دوست دارند، حتی مداخلات کوچک می‌تواند به یک مکان احساس جدید و شخصی بدهد. من معتقدم که ساختن آینده خود بر اساس این چشم انداز – با نمونه سازی سریع، مشارکت جامعه و طراحی خلاقانه – به ما زیرساختی خواهد داد که به همان اندازه که هوشمندانه است، روح انگیز است. برج هایی در دانمارک که بیشتر شبیه مجسمه های باغی انتزاعی هستند تا دوربین. این مفاهیم پیشرفته دستگاه های نظارت سنتی در فضای باز را به چالش می کشد.
چرا ما می‌خواستیم زندگی روزمره را – در مورد فناوری‌های امنیتی – از یک درد چشم به هنر تبدیل کنیم.
هر برج از آلومینیوم بازیافتی با پوشش پودری ساخته شده است و یک دوربین 360 درجه موتوردار، نور یا بلندگو را ادغام می کند که به آن طراحی عمدی در یک باغ یا میدان می دهد.
هدف این بود که نظارت را از حالت کاملاً سودمند به چیزی که ساکنان می توانند به آن افتخار کنند، منتقل کنیم. در زیر نور روز یا نور لامپ، اشکال بازیگوش و انتزاعی نگاهی ثانوی را دعوت می کنند و به جای ترس، کنجکاوی و درگیر شدن با محیط شما را برمی انگیزند.
ما در بازنگری زیرساخت ها تنها نیستیم. پروژه جدید تونل تایدوی تیمز لندن را ببینید، یک «فضای فاضالب فوق العاده» 4.6 میلیارد پوندی که در زیر رودخانه ساخته شده است. به جای ایستگاه های پمپاژ دلخراش، بیش از سه هکتار پارک و هنر جدید در کنار آب فراهم کرد. گزارش گاردین آن را “فضاهای عمومی جدید و دراماتیک پر از آثار هنری غول پیکر” می نامد. اکنون یکی از بخش‌های رودخانه تیمز دارای تک‌ساخت‌های بتنی سیاه تیره است که به‌عنوان نیمکت‌ها و فواره‌ها عمل می‌کنند، در حالی که در بخش دیگر نقاشی‌های دیواری موزاییکی و اشعار حکاکی شده در کاشی‌ها وجود دارد که همه به‌طور یکپارچه در فضای عمومی ادغام شده‌اند. این گواه بر این است که حتی یک خط فاضلاب هم می تواند شادی آور باشد: مهندسی پنهان است و مربع ها برجسته هستند.
یا در Fitzrovia، محله ای خلاقانه در لندن قدم بزنید، جایی که برنامه ای به نام Fitz&Sits پیاده رو را به یک نمایشگاه مبلمان در فضای باز تبدیل کرده است. به عنوان بخشی از جشنواره معماری لندن 2025، 9 نیمکت در این منطقه نصب شد. هر کدام هم یک صندلی کاربردی و هم یک قطعه مجسمه‌ای هنری «برای جامعه» هستند که اغلب از مواد محلی بازیافتی یا بازیافتی ساخته شده‌اند. این تاسیسات کوچک مدنی عابران را به نشستن، گپ زدن یا مکث لحظه ای دعوت می کند. از نظر طراحی، نیمکت ها بیانی از شخصیت فیتزرویا هستند که هر کدام چیزی از هویت منطقه را منعکس می کنند. طراحان می‌گویند پروژه‌هایی مانند این نشان می‌دهند که مکان‌سازی می‌تواند «تخیلی باشد… ریشه در جای خود داشته باشد» و حتی لمس‌های کوچک طراحی می‌تواند احساس «خوش‌آمد، شخصی و متصل» به خیابان بدهد.
برای ایده های خلاقانه جدید، به یک مکان خوب برای توسعه آنها نیاز دارید. زمینه خوبی برای ایده ها ما این آثار هنری رصدی را در آزمایشگاه نوآوری خود ایجاد کردیم، که به من ثابت کرد که بازیگوشی خلقت به همان اندازه که نتیجه نهایی آن بخشی از فرآیند است. در آزمایشگاه، ما با هر ایده مانند یک بازی برخورد می کنیم. ما با آن سرگرم می‌شویم و اغلب این کار را از طریق نمونه‌سازی سریع انجام می‌دهیم (زیرا همانطور که هر خلاقی به شما می‌گوید، یک ایده در سر شما یک چیز است و نگه داشتن آن در دستان چیز دیگری است).
ما این رویکرد را برای مشاهده مجسمه‌سازی به کار بردیم: یک هفته نمونه‌های اولیه کلاهک پرینت سه‌بعدی هستیم، هفته بعد مدل‌های فوم را با دست حکاکی می‌کنیم، طرح‌ها و LEDها را تکرار می‌کنیم. ما به سرعت بین رندرهای دیجیتال و نمونه‌های اولیه کاملاً کاربردی پرش می‌کنیم، به معنای واقعی کلمه، شکل‌ها را با دست سنباده می‌زنیم و اجزا را تغییر می‌دهیم تا ببینیم چه چیزی درست است تا ایده‌های ما به سرعت اصلاح شوند. این چرخه عملی به این معنی است که هر مفهومی در دنیای واقعی مورد آزمایش قرار می گیرد.
همه اینها مرا خوش بین می کند: فناوری مدنی واقعاً می تواند زیبا باشد. و چرا نباید اینطور باشد؟ به این ترتیب، جذاب می شود. متوجه آن می شوید، مانند یک شخص به آن واکنش نشان می دهید.
برای کسانی که به فکر انجام چنین سرمایه‌گذاری‌هایی هستند، توصیه می‌کنیم از خطرات طراحی خلاقانه و در نتیجه نمونه‌سازی سریع آگاه باشند تا بتوانید سریع شکست بخورید، سریع متعهد شوید و سریع انجام دهید. همچنین با همدلی طراحی کنید و مردم را زود درگیر کنید، حتی یک پست از دوربین عکاسی می‌تواند خوشحال کننده باشد و خواهید دید که افراد به روش‌هایی غیرمنتظره پاسخ خواهند داد.
من غریبه‌ها را دیده‌ام که با چشمان درشت ایستاده‌اند و در مقابل برج مجسمه‌سازی ما پوزخند می‌زنند: سناریویی بعید است اگر دوربین یک طراحی سودگرایانه وحشیانه باشد.
این روند برای من واضح است: از منهول‌ها گرفته تا نیمکت‌های پارک، لمس‌های هنرمندانه می‌تواند زیرساخت‌ها را به چیزی تبدیل کند که مردم دوست دارند، حتی مداخلات کوچک می‌تواند به یک مکان احساس جدید و شخصی بدهد. من معتقدم که ساختن آینده خود بر اساس این چشم انداز – با نمونه سازی سریع، مشارکت جامعه و طراحی خلاقانه – به ما زیرساختی خواهد داد که به همان اندازه که هوشمندانه است، روح انگیز است.
