خود فیلم کاپل کیفیتی مرثیه‌آمیز دارد، زیبایی خام در محیط آن و چهره‌های هوازده ساکنان طبقه کارگر آن که اغلب به عنوان شاهدی بر جهانی ناپدید شده خوانده می‌شود. با این حال، بخشی از دلیل خوب بودن سال‌ها این است که فیلم در آغاز بسیار غرق در نوستالژی است. این تصویری از جامعه‌ای است که این روزها نه تنها به دنبال حقوق، بلکه به دنبال حفظ میراث خود است، و در درون زندگی یا مرگ، شفافیت ما در برابر آنها در مناقشه مرکزی کار مقاومتی در برابر اسطوره‌سازی مدرن ما از دوران است. علیرغم بهترین تلاش ما برای ایجاد تمایز روشن بین آن زمان و اکنون، نیاز فوری وجود دارد شهرستان هارلان، ایالات متحده آمریکا که اسارت کانون را رد می کند.
پس از تماس با جامعه هارلان کانتی و ایجاد روابط در طی چندین ماه، کوپل اجازه می دهد تا عمل به صورت ارگانیک پیش برود و سخنرانی های پرشور طرفدار اتحادیه را با جزئیات صمیمی زندگی روزمره در خانه کنار هم قرار دهد، از جمله صحنه ای نگران کننده که در آن معدنچیان کهنه کار از نظر ریه سیاه و سایر بیماری های تنفسی غربالگری می شوند. حضور نامحسوس او همچنین به آن لحظات به یاد ماندنی که در آن با خطری مشابه سوژه‌هایش مواجه می‌شود، قدرت بیشتری می‌بخشد، درگیری او ناگهان به وضوح آشکار می‌شود. حمله پر هرج و مرج اوایل صبح به خط اعتصاب باعث می شود کنترل او بر فیلمبرداری و امنیت خودش به حدی برسد که نیروهای دولتی و شرکت به کار گرفته شوند. را“راهزنان با اسلحه» مهاجمان چماق دار را با تگرگ گلوله و ابری از دود متفرق می کنند. کاپل از آن زمان در مصاحبه‌هایش اظهار داشت که حضور دوربینش تعداد چنین حوادثی را محدود می‌کرد، بنابراین او گاهی وانمود می‌کرد که مدت‌ها پس از اتمام فیلم به فیلمبرداری ادامه می‌دهد.
پیشرفت های تکنولوژیکی بی سابقه از آن زمان 1976 همه ما را مستندساز ساخت، اما امروز تصور اینکه دوربین همچنان همان قدرت را برای جلوگیری از خشونت یا ایجاد جامعه ای عادلانه تر و شفاف تر دارد، دشوار است. البته، فیلم‌های گوشی‌های هوشمند از ناآرامی‌های داخلی به افزایش آگاهی در مورد مسائلی کمک کرده است که قبلاً کمتر افشا شده بودند، در حالی که ویدیوهای ویروسی از خشونت پلیس و سایر سوء استفاده‌ها از قدرت اغلب منجر به تلافی واقعی و پاسخگویی می‌شود. اما نوع اعتمادی که کوپل ایجاد می کند در دنیای پسا حقیقت ما نادر است. از آنجایی که توزیع تصویر اکنون تابع هوس‌های الگوریتمی فیدهای اجتماعی شرکت‌ها است که در انزوا و تقسیم‌بندی رشد می‌کنند، اشتراک و بی‌واسطگی بر زمینه و جزئیات اولویت دارد، تا زمانی که دیگر نمی‌توان واقعیت را به راحتی از ایدئولوژی جدا کرد.
و ممکن است فیلم هرگز دوباره تمام نشود، اما زغال سنگ هارلان کانتی مدت ها پیش تمام شد. معدنچیان بروکفیلد که در نهایت بر روسای خود در مبارزه برای یک قرارداد بهتر غلبه داشتند، با این وجود احتمالاً آگاه بودند که صنعت محلی آنها قبلاً در آستانه سقوط است. از آن زمان تاکنون، به همراه خود جامعه، تقریباً به هیچ چیز کاهش یافته است – بیکاری در شهرستان هارلان تقریباً دو برابر قبل است. 50 سال‌ها پیش، در حالی که جمعیت کمتر از نیمی از آن زمان است.
اما چه کسی می‌خواهد در جایی این‌قدر دور زندگی کند و این کار بدنی کثیف و طاقت‌فرسا را انجام دهد؟ و اکنون همه ما توانمند شده‌ایم – نه اینکه انگیزه مالی داشته باشیم – تا زندگی‌مان را آن‌طور که صلاح می‌دانیم به تصویر بکشیم، چرا به یک مستندساز متواضع نیاز داریم که به ما توجه کند؟
الان به ندرت با هم برخورد می کنیم را““راهزنان با تفنگ” که ما را مجبور می کنند تا خود را با خواسته های سرمایه مطابقت دهیم، بیشتر به این دلیل که دیگر مورد نیاز نیستند. غول های فناوری با موفقیت ما را متقاعد کرده اند که خودمان از آنها بهره برداری کنیم و هویج بسیار موثرتر از چوب است. دورانی که در آن مردم عادی به یکباره به خالق، سوژه و تماشاگر تبدیل شده اند، همچنین دورانی است که در آن جامعه از یک مخاطب یا بازار قابل تشخیص نیست. از آنجایی که صنایع سنگین مانند زغال سنگ به بخش های کمتر توسعه یافته جهان نقل مکان کردند، توجه ما به منابع طبیعی جدیدی که باید استخراج، پردازش و بازخرید شوند معطوف شد.
سینمای مستند بلند که در عصر نتفلیکس و یوتیوب در حال رونق دوباره است، به همان اندازه تحت تأثیر اقتصاد کمبود توجه جدید ما قرار گرفته است. تصورش آسان است UMWA رئیس از تونی بویل 1974 محکومیت به قتل رقیب خود جوزف یابلونسکی، یک پیشرفت رسوائی که فقط به طور مختصر توسط کوپل به آن پرداخته شد و به عنوان محور اصلی یک مستند معاصر شهرستان هارلن عمل کرد، زاویه جنایت واقعی آن یک قلاب عالی برای بینندگانی است که با تنبلی در جستجوی داستان های کلاهبرداری، فرقه ها و قاتلان هستند.
شهرستان هارلان، ایالات متحده آمریکارا‘درگیر شدن بیمار با سوژه با چشم انداز رسانه ای مدرن که بسیار سریع و پراکنده شده است، مخلوط می شود، جایی که سیاست به نمادگرایی و ژست های نمایشی تقلیل می یابد. کاپل، به نوبه خود، احساس تعهد خود را به عنوان یک مستندساز حفظ کرده است. فعالیت‌های کارگری همچنان یکی از علاقه‌های کلیدی در کار اوست – او در ادامه اعتصاب بسته‌بندی گوشت را پوشش داد 1990جشن می گیرد رویای آمریکایی، قبل از بازگشت دوباره به موضوع امسال شهر اتحادیه، که در ماه سپتامبر در ونیز به نمایش درآمد.
