باستین دوبوآ، انیماتور فرانسوی درباره اولین فیلم مستقل خود می گوید: «وقتی به ماداگاسکار رسیدم، فقط یک لپ تاپ، 10 کیلوگرم رنگ و یک دوربین داشتم. سخنرانی او بخشی از بیستمین دوره جشنواره بین المللی انیمیشن Animest در بخارست، رومانی بود.
برای نشان دادن این نقطه عطف، جشنواره امسال با موضوع سفر، موضوعی رایج در آثار دوبوآ، ساخته شد. او در طول ارائه خود، مخاطبان را از مکان‌هایی در سراسر جهان که نشان‌دهنده کار او بودند، برد. او همچنین سیر تکامل فرآیند هنری خود را ترسیم می کند و در مورد اینکه چگونه زمان به بازمتنی شدن آثار اولیه او کمک کرده است، فکر می کند.
دوبواز از کودکی مجبور به سفر بوده است. او به یاد آورد که چگونه خانواده‌اش او را اذیت می‌کردند که با آنها چای می‌نوشید به‌جای اینکه دنیا را آن‌طور که یک مرد جوان درست باید ببیند. او از زادگاهش لیل، سفر طولانی به استانبول را طی کرد، حتی در شرایطی که می‌پرسید آیا اصلاً می‌خواهد سفر کند یا خیر. با این حال او در نهایت به ساخت یک سفرنامه متحرک متشکل از 120 طراحی با جوهر، آبرنگ، مداد و گواش رسید. ایده تبدیل این طرح ها به یک کتاب به ذهنش خطور کرد، اما سفر او در نهایت باعث شد تا در انیمیشن سه بعدی کار کند. او درباره این کار اولیه گفت: من از آن برای حجم دادن به طرح ها استفاده کردم. این سبک انیمیشن سنگین حضور خود را در فیلم کوتاه سفرنامه ماداگاسکار، بخشی از سال زندگی خود در کشور جزیره ای که از طریق انیمیشن زنده کرد، قوی تر کرد. این فیلم در سال 2011 نامزد جایزه اسکار شد.
او بدون فیلمنامه کاملاً تعریف شده، «ماداگاسکار» را بر اساس سنت باستانی تشییع جنازه فامادیهانا ساخت. در این مراسم، مردم محلی اجساد اجداد خود را از سردابه‌های خانوادگی بیرون می‌آورند، اجساد را دوباره در پارچه می‌پیچند و نام آنها را بر روی سنگ قبرها می‌نویسند تا همیشه به یادگار بماند. این مراسم با اجرای موسیقی زنده با بازگرداندن اجساد به مقبره ها به پایان می رسد. پس از نشان دادن کل فیلم به شرکت کنندگان، دوبوا توضیح داد که تولید به طور خودجوش پیشرفت کرد، در حالی که اعتراف کرد که پایبندی به ایده فیلمبرداری مراسم به او کمک کرد تمرکز خود را حفظ کند. آرام و دلگرم کننده، او فاش کرد که گفتگو با مردم محلی به او انگیزه داده است تا تولید را ادامه دهد، و به مخاطبان جوان خندان اشاره کرد که “با رفتن به بار می توان به چیزهای زیادی دست یافت”.
او با استفاده از ترکیبی از انیمیشن‌های دوبعدی و سه‌بعدی، همراه با روتوسکوپی و نقشه‌برداری دوربین، آزادی سبک‌تری به خود داد. او حتی از گلدوزی های دست ساز توسط یک صنعتگر محلی استفاده می کند. او از دیدن انیمیشن کارش هیجان زده بود. او همچنین کودکانی را که در یتیم خانه ای که در آن زندگی می کرد می شناخت، شامل می شد. در حالی که آنها با ماشین های ساخته شده از حلبی بازی می کردند، او این ایده را پیدا کرد که صحنه های استاپ موشن ترافیک آشفته فیلم را متحرک کند. او با یک پوزخند شیطنت آمیز به تماشاگران گفت که بچه ها می خواهند صحنه های تصادف را بسیار بیشتر از آنچه لازم است بازی کنند. او پس از گذراندن یک سال در ماداگاسکار، یک سال دیگر را در فرانسه روی فیلم کار کرد و اعتراف کرد که قبل از تعریف انیمیشن شروع به ساخت انیمیشن کرده است.
پس از ساخت ماداگاسکار به آن روی آورد ARTE فرانسه برای کارگردانی “Portraits de Voyages / Faces from Places”، مجموعه‌ای انیمیشنی که در هر قسمت شخصی که از کشور دیگری به فرانسه آمده است، حضور دارد. آنها در مورد فرهنگ و تاریخ خود به شیوه ای عمیقا شخصی صحبت می کنند. شلوارک ترکیبی از تصویر برداری از حرکت و طراحی دستی است و زیبایی شناسی سفرنامه ای را که او از ابتدا توسعه داد ادامه می دهد. این سریال با داستان هایی از لیتوانی، مکزیک، پاکستان و هفده کشور دیگر، برای اولین بار در مارس 2013 برای مخاطبان تلویزیون فرانسوی پخش شد.
پس از نمایش یکی از قسمت‌های سه دقیقه‌ای، او اعتراف کرد که در حین تولید احساس می‌کرده برای اتمام سریال عجله دارند. بیست قسمت جداگانه تنها در هشت ماه کامل شد. یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها راحت کردن مصاحبه‌شوندگان غیربازیگر با فناوری استاپ موشن بود. به گفته دوبوا، خدمه اغلب روی صفحه فیلم دست می زدند و “سپس از آنها می خواستیم داستان های دیگری را برای ما تعریف کنند و آنها آرام تر می شدند.” این گشودگی و انعطاف پذیری در پذیرش شرکت کنندگان منجر به تغییراتی در روایت ها شد. آنها که می خواستند یکی از تجربیات خود دوبوآ در لوئیزیانا را توصیف کنند، به دنبال فردی با میراث کاجون بودند که در فرانسه زندگی می کرد، زیرا آنها فقط از افرادی استفاده می کردند که قبلاً در این کشور زندگی می کردند. پس از انتخاب درست بازیگران، او متوجه شد که می‌خواهد داستان‌های آنها را تعریف کند و گفت: «مردم را جالب‌تر از [stories about] سفرهای خودم».
دوبوآ به اشتراک می‌گذارد که با پیشرفت حرفه‌اش، شروع به توسعه درک عمیق‌تری از جنبه‌های استعماری کارش کرد. زمانی که او «فرقه محموله» را کارگردانی کرد، یک فیلم کوتاه در سال ۲۰۱۳ که به تأثیرات جنگ اقیانوس آرام بر قبایل بومی پاپوآ می‌پردازد، تمایل داشت نگاهی متفاوت به سفرنامه ماداگاسکار بیندازد و متوجه شد که سن و بی‌تجربه‌اش در آن زمان باعث شده تنها بر سفر شخصی‌اش تمرکز کند.
او در فیلم کوتاه 2020 سوغات، سوغات، به تاثیرات استعمار می پردازد و داستانی از رابطه خود با پدربزرگش، سربازی در جریان جنگ استقلال الجزایر، خلق می کند.
وی با اشاره به ساخت فیلم و درک بهتر پیچیدگی های روابط فرانسه و الجزایر گفت: این واقعاً فیلمی است درباره یک روند. او اعتراف کرد که ردیابی افکارش در مورد استعمار به سال‌های نوجوانی‌اش در زمان تولید به او کمک کرد تصویر واضح‌تری از داستان داشته باشد، به‌ویژه که این داستان به انیمیشن‌هایش راه پیدا کرد. در نهایت، گفتگوها نقش کلیدی در باز کردن دیدگاه او داشت: “بعضی از مردم به من کمک کردند تا از مه بیرون بیایم.”
در مورد پروژه های آینده، دوبوا گفت که در حال حاضر بسیار خوشحال است که یک مربی است و کارگاه هایی را برای کودکان و همچنین زندانیان راه اندازی می کند. در مقایسه با استرس تولید، که به گفته او به دلیل فشارهای مالی زیاد از آن بیزار است، تلاش های آموزشی او نوعی آزادی خلاقانه را به او ارائه می دهد. دوبوآ با سخاوتمندانه به سؤالاتی در مورد سبک التقاطی و سفرهای مختلف خود پاسخ داد، دانش آموزان جوان مخاطبان خود را دعوت کرد تا با کار خود درگیر شوند و با این فکر دلگرم کننده به پایان رسید که در این مرحله از حرفه خود بیشترین علاقه را به کمک به دیگر هنرمندان جوان برای تولید پروژه های خود دارد.
بیستمین دوره جشنواره بین المللی انیمیشن انیمست بخارست از 3 تا 12 اکتبر 2025 برگزار شد.
ارائه شده توسط: سرگیو اینیزیان
