مونا فستولد با ارزش های دنیوی بزرگ شده است، بنابراین ممکن است کمی تعجب آور به نظر برسد که سرسختی نویسنده/کارگردان را با سرسختی معمایی مقایسه کنیم. 18هفتم– راهنمای معنوی قرن آن لی. و با این حال، تصادفاً به داستان مانکونیایی رسیدیم را“مادر» از Shakers، کارگردان نروژی الاصل، مقیم نیویورک، موضوعی را پیدا کرد که ویژگی های رهبری آن با روش هایی که خودش فضای مجموعه فیلم هایش را شکل می داد طنین انداز شد: با شفقت، مهربانی و روحیه همکاری.
فستولد همراه با شریک نویسندگی (و زندگی) خود، بردی کوربت، یکی از نویسندگان 2024تنظیم فیلم، بروتالیست. همانطور که این زوج به بررسی محیط خاصی که ایمان، هویت و سنت‌های هنری را شکل می‌دهد – و دوباره با آهنگساز دانیل بلومبرگ – ادامه می‌دهند. عهد ان لی به عنوان یک شگفتی فنی و موسیقی ظاهر می شود. یک عروسک چند ژانر پیچیده که به معنای واقعی کلمه با احساس، شکنندگی و قدرت تکان می‌خورد.
دروغ های سفید کوچک بیشتری دریافت کنید
LWLies: من کنجکاو هستم که در مورد اولین ملاقات شما با آن لی. چه چیزی در داستان Shakers وجود داشت که به نظر شما ذاتاً سینمایی بود؟
Fastvold: The Shakers از طریق آواز و رقص هیجان‌انگیز عبادت می‌کنند و من واقعاً هیجان‌زده بودم که دوباره خودم را در این حرکت غرق کنم. من در مورد جلسات عبادت اولیه آنها خواندم، صدها نفر در یک خانه شهری کوچک در منچستر، در حال رقصیدن، تکان دادن و حرکت بودند… تصاویر بسیار قوی برایم می آمد. داستان فقط التماس می کرد که یک قطعه موزیکال و مبتنی بر حرکت باشد و واقعاً سینمایی بود. سپس، البته، معماری و طراحی Shaker است که به سنگ بنای طراحی آمریکایی تبدیل شده است. خیلی ها به آن خط می کشند. هیچ چیز باشکوه تر از این ساختمان های شگفت انگیزی که ساخته اند و اشیایی که خلق کرده اند وجود ندارد. بنابراین بسیار هیجان انگیز بود که از آن آغاز وحشی، آشفته و مست کننده به این پایان زیباشناختی ساده، هماهنگ و متعادل برای همه آن ها برویم.
Spatiality بازیکن بزرگی است و از جهاتی حتی به موازات آن چیزی است که شما در حال بررسی آن بوده اید بروتالیست. آیا می‌توانید در مورد اینکه چگونه فرهنگ مادی Shaker بر دستور زبان بصری فیلم تأثیر گذاشت بیشتر صحبت کنید؟
خنده دار است زیرا ما احساس نمی کردیم که این دو پروژه به خصوص در زمان نوشتن آنها به هم مرتبط باشند، اما پس از آن زمانی که شروع به ساختن کردیم آن لیفکر می‌کنم این وسواس نسبت به صندلی‌ها را داریم؟ [Laughs.] البته در مورد ایمان زیاد صحبت می شود بروتالیست همچنین، بنابراین آنها با یکدیگر صحبت می کنند، و هر دو در مورد طراحی آمریکایی هستند. Shakerism طراحی را تا زمان Ikea شکل داده است که از مبلمان Shaker در سادگی آن الهام گرفته شده است. اما مانند یک نسخه مد سریع از مبلمان است، درست است؟ و این نقطه مقابل شاکریسم است. آنها سعی می کنند چیزهایی بسازند که کاربردی، ساده، زیبا و برای همیشه ماندگار باشند و سعی می کنند آن را کامل کنند. برای آنها، ایجاد یک شیء یا یک بنا، یک عبادت دیگر است، یک شکل دیگر از دعا. من این نقل قول را در فیلم دارم که آن لی می گوید: را‘تمام کارهایت را طوری انجام بده که گویی هزار سال تا زندگی داری و همانطور که می‌دانستی فردا باید بمیری، انجام می‌دهی، و این کار واقعاً عمیقی است که انجام می‌دهی، فقط تمام عشق و مراقبت خود را صرف آن می‌کنی. این یک سهم است.
من مطمئن هستم که این چیزی است که شما می توانید به عنوان کارگردان با آن ارتباط برقرار کنید.
کاملا. کمی دیوانگی وجود دارد که بخواهی اینقدر روی چیزی کار کنی، خودت را وقف کنی 15، 16 ساعت‌ها در روز، همه را به شدت ناراحت کنید و بیشتر و بیشتر تلاش کنید تا این چیز را به وجود آورید. کمی دیوانه است. چه چیزی باعث می شود این کار را انجام دهید؟ این چه نوع ایمانی است؟ من در یک خانواده سکولار بزرگ شدم، با یک سیستم اعتقادی بزرگ نشدم. اما چیزی در مورد آن وجود دارد که من می خواستم آن را بهتر کشف و درک کنم.
آیا روح شاکر در روند همکاری نفوذ کرد؟
همه مجرد. روز برای همه ما و در هر کاری که انجام دادیم. طراح تولید من، سام بادر، و فیلمبردار من، ویلیام رکسر، همه ما احساس الهام بخشی داشتیم
از اخلاق کاری آنها شما نمی توانید فقط یک مورد را که زیبا نیست یا به زیبایی طراحی نشده است در قاب خود قرار دهید، فکر می کردید که باید به آن وارد شود. این روح فقط در کاری که ما انجام می‌دادیم جاری شد و همه واقعاً به آن سفر رفتند.
چیزی در مورد پذیرش نظم و پروسه فیلمسازی و دنبال کردن مهارت اختصاصی، حتی اگر راحت نباشد، این روحیه را نیز منعکس می کند.
ما به بسیاری از تکنیک های آنالوگ برمی گشتیم. این برای داستان مناسب است، اما من نیز در مورد آن بسیار هیجان زده هستم و فکر می کنم واقعاً زیبا است. تمام نقاشی های فیلم از نقاشی های شاکر الهام گرفته شده و با دست کشیده شده و روی فیلم گرفته شده است. همه زیرنویس‌ها با دست طراحی و روی فیلم گرفته شده‌اند، اما همچنین VFX و اکستنشن های مجموعه با دست روی شیشه نقاشی شده و به تصویر چسبانده شدند. معمولا نقاش های دیجیتال مات اکستنشن های مجموعه را انجام می دهند. همه چیز در اینجا با دست این هنرمند زیبا لی توک و با استفاده از یک تکنیک قدیمی انجام می شود که مردم دیگر زیاد از آن استفاده نمی کنند. همه چیز آنالوگ است. و استودیوی لی توک رویای من است! او الگوهای زیبایی می سازد. او خیلی زودتر در دوران حرفه ای خود با تیم برتون کار کرد.
از بازگشت نقاشی‌های سنتی مات روی شیشه بسیار هیجان‌زده بودم، زیرا به دنبال آن بودم عصر بی گناهی و آنها این عکس‌های عریض زیبا از نیویورک را دارند که به وضوح نقاشی‌های مات هستند، و با وجود اینکه این هنر وجود دارد، این یک هنر نقاشی است. بدیهی است که می‌دانستم نمی‌توانم نیویورک یا منچستر را بسازم، اما می‌دانستم که باید آن را به صورت دیجیتال یا ارگانیک انجام دهم، و بسیار هیجان‌زده بودم که این کار را به این شکل انجام دهم. سپس با تصویری که روی فیلم گرفته‌ام، به تصویر می‌پیوندم، و سپس آن را روی فیلم چاپ می‌کنم، سپس دوباره آن را اسکن می‌کنم… این یک فرآیند بسیار طولانی است، اما همچنین فوق‌العاده است زیرا یک خط مستقیم است.
فیلم برداری شد 35میلی متر و طراحی شده است 70میلی متر با توجه به جاه طلبی این پروژه، آیا محدودیت فیزیکی رول های فیلم بر سرعت نماهای شما تأثیر گذاشته است؟
نه اصلا. می خواستم شلیک کنم 35mm به جای یک فرمت بزرگتر، زیرا می خواستم برای تمام کارهای حرکتی با دوربین های سبک تر کار کنم. گاهی اوقات به نظر من سنگین و سنگین بودن یک دوربین فوق‌العاده زیباست، اما برای این سبک بودن بسیار مهم بود. سلولوئید یک محدودیت نبود. من هرگز کسی نبوده‌ام که بی‌پایان غلت بزنم. و، می دانید، دیجیتال نیز هزینه دارد و سپس زمان زیادی را صرف درجه بندی می کنید زیرا با یک تصویر خام برمی گردید. احساس می‌کنم الان در حال تغییر هستم. بسیاری از مردم به سمت فیلم گرایش دارند. من فکر نمی کنم یکی بهتر از دیگری باشد، آنها فقط متفاوت هستند. برای من و بردی [Corbet]دلیل اینکه ما اینقدر روی جعبه صابون سلولوئیدی هستیم، محافظت از آن است. ما نمی خواهیم این ابزار را از جعبه ابزار گم کنیم. ما باید مطمئن شویم که همه ابزارها در دسترس هستند. من واقعاً به فن آوری مدرن و واقعاً به فناوری قدیمی علاقه مند هستم، و هر وسیله ای که بهترین وسیله برای روایت داستان و ترسیم تصویر باشد، این چیزی است که من از آن استفاده خواهم کرد.
فکر کردن به فرم فیلم جالب است. این نیست خیلی زیاد یک بیوگرافی، نه خیلی زیاد یک موزیکال آیا همیشه او را اینگونه تصور می کردید؟ نظر شما در مورد ژانر و این نوع جدایی چیست؟
من همیشه تمایل دارم طوری بنویسم که با ژانری که در آن هستم مخالفت کند. اگر با داستان خیلی راحت هستید، اگر پنج دقیقه اول فیلم را می بینید و ایده خوبی از آنچه قرار است پنج دقیقه آخر باشد، برای من هیجان انگیز نیست، حتی اگر واقعاً به زیبایی ساخته شده باشد. فیلمسازی در مقایسه با مثلاً ادبیات، رسانه جدیدی است. اگر حتی یک رمان فرودگاهی یا چیزی شبیه به آن را انتخاب کنید، اغلب می تواند در ساختار روایی خود رادیکال تر از تقریباً باشد. 99 درصد از تمام فیلم ها وقتی می نویسم، بیشتر از منطق رویا پیروی می کنم. این همان فضایی است که من دوست دارم در آن باشم و بنابراین عمداً دوست دارم با شخصیت دیگری کنار بیایم و سپس به روایت برگردم، یا اینکه یک شخصیت بدون لزوماً او را معرفی کنم ظاهر شود، و شاید او فضای بیشتری از آنچه شما در ابتدا فکر می کردید اشغال کند. کمی به چالش کشیدن آن هیجان انگیز است. با توجه به این موضوع، س آن لی می‌خواستم ساختار سنتی‌تری را دنبال کنم، زیرا می‌دانستم که جنبش و موسیقی بسیار رادیکال خواهد بود. می دانستم که نمی تواند یک موزیکال سنتی باشد زیرا ما مستقیماً دیالوگ نمی خوانیم.
