نقد و بررسی: Cartoon Vision: UPA Animation and Postwar Aesthetics (2019) توسط دن بشارا

این ایده که طراحی مدرن اواسط قرن زیربنای سبک زیبایی شناسی رایج در فیلم های تولید شده توسط استودیوی United Productions of America (UPA) است، مفهوم جدیدی نیست. چندین کتاب رابطه بین فیلم‌های UPA و دیگر قراردادهای طراحی دوران مدرن اواسط قرن را بررسی می‌کنند، از جمله کتاب آدام آبراهام. وقتی مگو پرواز کرد، از جمله عمیدی کارتون مدرن، و Cinzia Botoni عضو SAS طراحی مجدد انیمیشن. ج کارتون ویژن: انیمیشن UPA و زیبایی شناسی پس از جنگ (انتشارات دانشگاه کالیفرنیا، 2019)با این حال، نویسنده دن بشارا زاویه جدیدی ارائه می دهد و استدلال می کند که انیمیشن سبک UPA می تواند به عنوان لنزی برای بررسی جریان های متقابل بین جنبش های مختلف فرهنگ بصری در دوران پس از جنگ جهانی دوم استفاده شود. به طور خاص، بشارا عمیقاً بررسی می کند که چگونه مصرف کنندگان محصولات تجاری و هنرهای زیبا فرهنگ بصری را تجربه کرده اند، از خانه های پیش ساخته گرفته تا نقاشی مدرنیستی و انیمیشن.

جلد Cartoon Vision توسط Dan Bashara، Univ. انتشارات کالیفرنیا

نگاه کارتونی در چهار فصل اصلی سازماندهی شده است: دقت گرایی پس از جنگ: نظم در هنر مدرنیستی آمریکایی و انیمیشن نامحدود کاریکاتور مدرن: جنبش در معماری مدرن و کاریکاتور مدرن، آثار کوتاه: ارتباطات در طراحی گرافیک و کاریکاتور معاصرو چشم طراح: منطق انیمیشن در سینمای هالیوود و نتیجه آوانگارد. هر فصل بر ارتباطات بین سبک UPA و یکی از “همراهان” آن (6) تمرکز دارد، اصطلاحی که بشارا برای توصیف اصول مختلف فرهنگ بصری مدرن اواسط قرن استفاده می کند که ظاهراً پاسخ هایی را به یا از تولیدات UPA ایجاد می کند. اگرچه هر بخش به یک ژانر (نقاشی مدرن، معماری، طراحی گرافیک و فیلم) می پردازد، بشارا خواننده را به چندین تور روشنگرانه در رشته های دیگر می برد و از این طریق تمرکز هر فصل را گسترش می دهد.

نگاه کارتونی با توصیف روشنی از رابطه بین انیمیشن UPA و طراحی مدرن اواسط قرن آغاز می شود. در فصل‌های بعدی، بشارا شواهدی ارائه می‌دهد که چگونه سبک UPA انگیزه بسیاری از طراحان مدرن اواسط قرن را برای ارجاع به بیش از یک رشته در کارشان منعکس می‌کند. شاید در تصور Heckle and Jeckle از Terrytoons، بشارا با بازیگوشی ایده «مدرنیسم زاغی» (22) را برای توصیف انواع ارجاعاتی که استودیو از آنها استخراج کرده بود، معرفی کرد. او با بحث در مورد زیبایی‌شناسی سبک UPA و تأثیر آن بر موزیکال‌های فیلم، می‌نویسد که فیلم‌های هر ژانری «از آن سوی اتاق به یکدیگر چشمک می‌زنند» (168). بشارا با گذراندن خوانندگانش از مسیری پر پیچ و خم از میان عناصر مختلف فرهنگ بصری، استدلال های خود را بر اساس آثار مکتوب گیورگی کپس و لازلو موهولی-ناگی، دو هنرمند و محقق برجسته جنبش باهاوس که به وضوح پتانسیل هنر و طراحی میان رشته ای را دیدند، قرار می دهد.

او با تکیه بر این میان رشته ای ذاتی مدرنیستی، در فصل 3 مفهوم تراکم را معرفی می کند. او می‌نویسد که این رسانه‌های مختلف «توسط یک نگرانی مشترک به هم مرتبط می‌شوند؛ اینکه چگونه می‌توان ایده‌های پیچیده، اغلب از لحاظ نظری پیشرفته یا باطنی را به شکلی قابل رویت ترجمه کرد که غیرمتخصص بتواند آن را درک کند، و چگونه این کار را به روشی سریع، کارآمد، و آسان برای درک، صرف‌نظر از سطوح مختلف سواد یا تحصیل انجام داد» (117). به عنوان مثال، او پیوندهای قابل توجهی بین پتانسیل انیمیشن UPA برای متراکم شدن با استفاده فروید از کار رویایی در روانکاوی برقرار می کند. در این بخش او تشابهاتی را بین نقش تراکم در سبک UPA ترسیم می‌کند، که او آن را به عنوان «رندر» توصیف می‌کند.[ing] ایده‌های پیچیده، غالباً از لحاظ نظری پیشرفته یا باطنی به شکل قابل مشاهده‌ای که افراد عادی می‌توانند آن را درک کنند.» (117). این به او اجازه می‌دهد تا انیمیشن UPA را به‌عنوان منعکس‌کننده دغدغه‌هایی مشابه نگرانی‌های سایر اشکال هنری مدرنیستی و توسعه در کنار آنها، به جای محصول جنبش‌های هنری منزوی و مجزا، ارائه دهد.

بشارا بعداً مفهوم “نگاه طراح” را به عنوان حسی پیشنهاد کرد که از طریق آن می توان رابطه بین انیمیشن UPA و سایر آثار مدرنیستی را درک کرد. همانطور که نظریه نگاه مردانه لورا مولوی بیننده را ملزم می کند که انگیزه پشت تصویر زنان در یک اثر هنری را زیر سوال ببرد، تماشای فیلم ها با آگاهی از نگاه طراح به تماشاگر نیاز دارد که چگونه فیلم های UPA را در بافت بزرگتر فرهنگ بصری مدرن اواسط قرن قرار دهد. با انعکاس این تاکید بر آزمایش بین رشته ای، خوانندگان ممکن است خود را در حال تجربه نوشتن بشارا در هنگام تجربه بسیاری از فیلم های UPA بیابند. روایت به قطعات چشمگیر و به ظاهر منزوی تقطیر شده است که در نهایت گرد هم می آیند تا یک کل قانع کننده را ایجاد کنند.

نگاه کارتونی نمایشی چشمگیر از تحقیقات گسترده و دقیق است. با این حال، نثر قابل دسترس بشارا و استفاده ماهرانه از استعاره به خواننده این امکان را می دهد که شگفتی را تجربه کند که انیمیشن قرار است برانگیزد. محققین و دانشجویان به طور یکسان قدردانی خواهند کرد که چگونه بشارا از تکرار غیرضروری مطالعات دیگر در مورد سبک UPA اجتناب می‌کند و در عین حال زمینه‌ای را فراهم می‌کند که خوانندگان غیرعلم باید از آن دوره مهمی در تاریخ انیمیشن را درک کنند. اگرچه تحلیل بشارا از اصول بصری این دوره طراحی متکی بر آشنایی با مفاهیم و منابع پیچیده است، توصیفات او از فرهنگ بصری پس از جنگ در دسترس خواننده معمولی است. کارتون ویژن: انیمیشن UPA و زیبایی شناسی پس از جنگ به حجم رو به رشد ادبیات در مورد این موضوع جذاب، ترکیب کاملی از سؤالات قانع کننده و تحقیقات دقیق می افزاید. خواندن آن لذت بخش است، و سزاوار جایگاهی در بسیاری از قفسه های کتاب مدرن اواسط قرن است.

کیت رنر استادیار هنرهای تجسمی در دانشگاه ایالتی ورمونت – لیندون است، جایی که دوره های طراحی، انیمیشن و مدل سازی سه بعدی را تدریس می کند. او همچنین مدیر جشنواره انیمیشن ورمونت است.