نقد Springsteen: Deliver Me From Nothing – ترانه های آشنا و فقدان سبک، یک فیلم بیوگرافی شگفت انگیز «رئیس» را ایجاد می کند.

حتی یک سال کامل از زمانی که تیموتی شالامه با بازی متحول کننده‌اش در نقش باب دیلن در «ناشناخته کامل» جیمز منگولد، تماشاگران را شگفت‌زده کرد، ما فیلم بعدی از مجموعه طولانی بیوگرافی‌های خواننده و ترانه‌سرا را داریم. این بار جرمی آلن وایت (خرس) در نقش ستاره راک آمریکایی بروس اسپرینگستین، c اسپرینگستین: منو از هیچی نجات بدهکارگردان اسکات کوپر (دل دیوانه). این فیلم زندگینامه ای رئیس، همانطور که طرفدارانش او را صدا می کنند، به عنوان یک نوازنده جوان در آستانه شهرت جهانی را دنبال می کند که در تلاش برای آشتی دادن فشارهای موفقیت با ارواح گذشته خود است. Springsteen: Deliver Me From Nothing که بیشتر یک مطالعه شخصیت با سرعت کندتر است تا یک فیلم زندگینامه ای موزیکال، یک بازیگر با استعداد و ضربات داستانی دوست داشتنی را به نمایش می گذارد، اما با رویکردی عمومی و بی درخشش سنگینی می کند.

جرمی آلن وایت پس از بازی در نقش سرآشپز کارمی در خرس، لیپ گالاگر در Shameless USA و کری فون اریش در The Iron Claw کم کم به یک نام آشنا تبدیل می شود. اگرچه ممکن است اسپرینگستین بهترین کار او تا به امروز نباشد، اما طرفداران از نوبت او به عنوان یک خواننده و ترانه سرای بسیار محبوب تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. قوی ترین ویژگی او صدای آوازش است که نه تنها دقیقاً شبیه اسپرینگستین است، بلکه واقعاً بسیار خوب است. به دلیل زمانی در زندگی بروس که فیلم در آن می گذرد، وایت نمی تواند آنقدر که پروژه های دیگر به او اجازه می دهند مهارت های بازیگری خود را توسعه دهد، اما این بدان معنا نیست که او به وظیفه خود عمل نمی کند. همانطور که آنها به نظر می رسند و صدا می کنند، طرفداران White و Springsteen باید از این اجرا راضی باشند. جان لاندو در نقش مدیر بازی می کند جرمی استرانگ (آقایان) که با مطالب داده شده خوب عمل می کند. تجربه یک مدیر خوب که در کنار اسپرینگستین است، شاداب‌کننده است، زیرا در فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای مانند این اغلب چنین نیست، که به این معنی است که یک رابطه خوب روی صفحه نمایش وجود دارد. اودسا ملاد (The Order) به عنوان یک شخصیت ترکیبی/عاشقانه Faye Romano را تحت تاثیر قرار می دهد، پل والتر هاوزر (من، تونیا) به اندازه فناوری گیتار مایک باتلان خنده دار است استیون گراهام (نوجوانی) تجسم کامل پدر اسپرینگستین، داگلاس است. هیچ یک از بازیگران بهترین کار حرفه ای خود را انجام نمی دهند، اما با این وجود استعداد آنها قابل قدردانی است.

گرچه طرح به راحتی قابل هضم است و قوس های جالبی در درون خود دارد، اما گاهی اوقات به دلیل رویکرد کندتر از حد لازم، مخاطب را ناامید می کند. ایده‌های اصلی ترس از شهرت بروس، مبارزه با سلامت روانی ضعیف، و تمایل به ساختن آلبومی با استخوان‌بندی بر خلاف میل طرفداران و برچسب‌هایش عالی است، اما در نهایت برای ساعتی ساخته می‌شود که آنقدرها هم جذاب یا جذاب نیست. به عبارت ساده، واقعاً چیز زیادی در جریان نیست، اگرچه مواد اولیه وجود دارد. عنصر علاقه عاشقانه کمی عاشقانه را فراهم می کند که برخی از بینندگان از آن استقبال می کنند، اگرچه بسیار پخته نشده است، اگرچه وایت و یانگ شیمی مناسبی دارند. با این حال، بزرگترین ناامیدی این است که چگونه عمومی می شود. چه نتیجه این باشد که واقعاً بر اساس زندگی واقعی یک نفر ساخته شده است، یا اینکه اخیراً فیلم‌های زیادی از این نوع دیده‌ایم، Deliver Me From Nothing کمک زیادی به متمایز کردن خود نمی‌کند. داستان دیگری از یک نوازنده مرد را ارائه می دهد که با پدری الکلی/غایب تربیت سختی داشته است، به دلیل تمایل به تغییر سبک خود با برچسب خود مبارزه می کند، برای حفظ رابطه خود تلاش می کند و با عقیده خود در مورد خودش مبارزه می کند. جنبه سلامت روان به خوبی بررسی شده است، و برای طرفداران اسپرینگستین ارزش آن را دارد که آن جنبه از شخصیت خود را ببینند، اما با هیچ چیز دیگری متعادل نیست. حتی اگر درباره بروس اسپرینگستین است، برخلاف الویس، التون جان یا باب دیلن، بیش از حد آشنا به نظر می رسد.

در صورتی که Deliver Me From Nothing در طول ساخت فیلم به تماشاگران هیجانی بدهد، می توان موارد فوق را بخشید، زیرا می دانیم اسکات کوپر کارگردان با استعدادی است، اما متأسفانه این جنبه نیز از بین می رود. فیلم که کاملاً فاقد هر سبکی است، با سرعت آهسته حرکت می کند و فاقد ذوق و انرژی لازم برای پرش از صفحه نمایش است. بزرگترین گناهش نبود موسیقی است که باز هم مربوط به زمان زندگی اوست که فیلم در آن جریان دارد. با نمایش بخشی از آهنگ نمادین “Born To Run” در ده دقیقه اول، اوج خیلی زودهنگام، بینندگان با ناتوانی در بازبینی مجدد آن طرف از موسیقی او، با یک فیلم زندگی نامه موزیکال مواجه می شوند که دلیل حضور ما در وهله اول یعنی موسیقی او را از دست می دهد. صحنه‌های زیادی وجود دارد که شامل بروس جرمی آلن وایت است که با گیتار می‌نشیند، موسیقی می‌نویسد و آلبوم «نبراسکا» را جمع‌آوری می‌کند، اما این به زودی تکرار می‌شود زیرا همان اشعار بارها و بارها بررسی می‌شوند. همچنین، با تمرکز بر بخش کوچکی از زندگی بروس، چیزهای زیادی در مورد او یا زندگی او نمی آموزیم، که مخصوصاً برای طرفداران او صدق می کند. Springsteen: Deliver Me From Nowhere، فاقد استعداد، سبک و مهمتر از همه، موسیقی راک است.

بازیگران بااستعداد هستند، فیلمنامه ایده‌های روشنگری دارد، و کارگردان مطمئناً یک مطالعه شخصیتی شایسته انجام داده است، اما به عنوان یک فیلم زندگی‌نامه‌ای با محوریت یکی از ستاره‌های بزرگ راک آمریکا، نسبتاً ناامیدکننده است. حس مشترک در تاریخ، صرفاً در فیلمسازی و بی سر و صدا در موسیقی، اسپرینگستین: منو از هیچی نجات بده نمی تواند فقط از اجراهای خوب خود استفاده کند و داستانی ملایم تر از آنچه که طرفداران شایسته آن هستند ارائه دهد.

نقد Springsteen: Deliver Me From Nothing – ترانه های آشنا و فقدان سبک، یک فیلم بیوگرافی شگفت انگیز «رئیس» را ایجاد می کند.

2.5

{“@context”: “http://schema.org/”، “@type”: “Organization”، “name”: “”Springsteen: Deliver Me From Nothing” – نقد و بررسی “Springsteen: Deliver Me From Nothing”. [
“https://talkingfilms.net/wp-content/uploads/2025/10/SPRINGSTEEN1.jpg”
],”review”: { “@type”: “Review”، “reviewRating”: { “@type”: “Rating”, “worstRating”: “0”، “ratingValue”: “2.5”، “bestRating”: “5” }, “author”: { “@type”: “Person”, “name”: “Becc”}}

The post نقد و بررسی Springsteen: Deliver Me From Nowhere – Familiar Tropes, Familiar Tropes, Lack of Style Make Unstoppable ‘Boss’ Biopic اولین بار در Talking Films ظاهر شد.

Source link