در طی 30 سال من ، اگر تاریخچه فقیر ، شخصی با OIAF ، اخیراً ، من برای Zippy پوشش می دهم ، نسخه های آنلاین خود را در بین موانع همه گیر قرار می دهم ، هر دو از باز بودن ناگهانی پارادوکسیکال در تعطیل لذت می برند – و در بخشی از آنچه در ارتباط است ، مراقبه می کند. بررسی 2021 با امید ، در برابر هرگونه تغییر در آب و هوا ، نظم جهانی یا رژیم های ارائه ، به پایان رسید تا دوباره به موقع ، “از/در هر مکان یا صفحه نمایش ممکن” …
با این حال ، سال بعد ، او مجبور شد با بازگشت جشنواره بدون اعتبار از راه دور ، از دست بدهد. این بار ، من به من دسترسی آنلاین داده می شد ، اگر هنوز هم محدود به محدوده باشد ، با این حال ، بیشتر مسابقات مسابقه کوتاه برای نسخه 38 OIAF (20 سپتامبر – 24 سپتامبر).
بنابراین ، در اینجا یادداشت های من وجود دارد ، اگرچه در محدوده مشخص شده است. و به طور معمول انتخابی ؛ بحث گسترده تر در مورد همه جنبه های محرومیت برای زمان دیگری برای یک بار دیگر. شاید این یک فرصت خوش شانس برای تمرکز باشد ، در غیاب یک تجربه جشنواره ملموس یا زودگذر به خودی خود ، شوک های جانبی و موارد مشابه ، فقط در فیلم ها – بلکه با توجه به نحوه برخی از موضوعات مشترک که به برنامه موجود اجازه می دهند نیز در نظر بگیرید.
برای مبتدیان با جذابیت اصلی: برنده جایزه بزرگ – و شخصاً بیشتر تصور من – “معجزه ناگوار” (به کارگردانی ریو اوریکاسا ؛ کانادا ، فرانسه ، ژاپن) ، واقعاً قابل توجه ، برای سلیقه من ، فیلمی که “انیمیشن را به عنوان یک کوکتل مسموم کننده از تصویر ، کلمه و جنبش پوشش می دهد ،” همانطور که بیانیه ژرف می رود. این واقعاً یک بازی جسورانه با و اطراف آن “پارچه متن” و علاوه بر این ، یک نسخه خطی یا طبیعت مرزی doodle است. با این حال ، به نظر می رسد که آبی نیست ، این نوع گرایش – و واقعاً در تلاش برای تنوع خاص فیلم ساخته شده است – در سال 2011 در فارغ التحصیلی کارگردان در دانشگاه هنر توکیو ، “نوشته ها پرواز می کند”. او در آنجا سعی کرد به مرزها بپیوندد ، به اصطلاح ، صفحات متنی “شاهزاده مبارک” اسکار وایلد (با فداکاری مشخصه هیچ کس جز JL Borges ، که زمانی این داستان را ترجمه کرده بود)-در حقیقت ، سعی در قرار دادن این فیلم کاری با استفاده از متون یا فیلم توسط فیلم های من را به وجود آورد.
معجزه بدبخت
در اینجا ، در مرحله جدید در این قلمرو جذاب و عجیب ، از نظر منابع و در جاه طلبی های خاص خود بیشتر و بیشتر پیش می رود: “اقتباس رایگان” از کتاب مقدس هنری میهو و “الهام بخش” از نقاشی های او ، همانطور که در وام ها بیان شده است. بله ، یک ظاهر طراحی شده در یک بخش خاص و از نوع خاصی – در آنچه ممکن است کاملاً با کل گرایش یا حرکتی که میهو به نوعی در ارتباط است ، با آنچه که با “نوشتن آسمانی” مشخص شده است ، قطار او از برخورد مبهم کلامی و تصویر و دوگانگی “معنی” است. یک حرکت کاملاً جذاب و پرخطر ، که به نوبه خود مطمئناً شامل یک دراماتورژور پیچیده و درهم تنیده بین صدا و سیما و از راه دور به یکباره ، تصاویر پیچیده و بینایی پیچیده و بینایی پیچیده بین تقریباً انتزاعی و شبه ، در امواج ریتمیک قدرتمند ، دو تا از آنها است.
آنچه که من به ویژه در این برنامه متمرکز شده ام (همانطور که باید مورد توجه قرار گیرد): دوگانگی ابهام انواع رواراتی/غیر روایی از دسته های انیمیشن کوتاه در اتاوا – و این که من در بررسی های قبلی اویاف تا حدودی ساکن شده ام: سرگردان شدن در آن که در آن قرار دارد ، که در آن حیاط و یا هنوز هم می تواند یک نانومتر باشد یا هنوز یک نانومتر بود ، یا یک شخص ناگوار است. تخریب).
توجه داشته باشید ، در این راستا ، بهترین تصویر کوتاه ، “پرتره های خانوادگی” (“de familles” ، dir. moïa jobin-paré ؛ کانادا) ، که تکنیک ها و سبک ها را در برخی از کولاژهای زیبا از تصاویر مرزی فانتوم (و واقعاً ، به تصویر کشیدن قبیله ها و/یا نسل ها ، به نظر می رسد). و به نظر من ، به نظر من ، یک مفصل ایجاد می کند ، اگر دقیقاً آسان نباشد و بله ، یک داستان بسیار خاص (یا ما آن را بیان خواهیم کرد) – در و اطراف آن ، شاید ماهیت حافظه در تظاهرات مادی (IM) آن باشد. همانطور که هیئت منصفه اظهار داشت ، “اتخاذ تجربیات سینمایی که از توضیحات فراتر رفته است” – فقط در آن زمان.
به نوبه خود ، “زمستان” (“زمستان” ، دی. تومک پراکول ، کازومی ایزری ؛ لهستان) به عنوان بهترین داستان در مورد “داستان برجسته او و یک دید هنری” شناخته می شود. خوب ، برای من ، به همراه “باران اسیدی” قبلی تحسین شده ، اینها تکه هایی از داستانهای سخت جوش هستند ، حتی اگر دقیقاً آسان نباشند: از سفر در جاده به جاده به یک پیچ زمینی تاریک ، پاس شستشو. اما در هر دو مورد ، من معتقدم که این یک “چشم انداز” است ، انتخاب طراحی از روانگردان برای جابجایی ERA به تمیز کردن گرافیک های سنگین با لمس بحث برانگیز Art-Desc- این تصمیم می گیرد که با قاطعیت توجیه کند و به این ترتیب تاریخچه قطار معنایی خود را ارائه می دهد ، این بار به طرز شیک و توجیه کننده زبان های فولکره ها و چرخش های تقریباً در زبان های شیوه ای است. به طرز شیک و تقریباً افراط و تفریط های قومی را توجیه می کند و به زبان تبدیل می شود ، این بار به طرز شیک و تقریباً قومی افراطی را توجیه می کند و به زبان می چرخد ، این بار تقریباً عامیانه را توجیه می کند و در زبان می چرخد ، این بار احساسات شیک و انسانی.
زمستان
در میان جوایز صنایع دستی ، مشخصه ، همان دوگانگی مرزها را می زند. “معجزه” (Dir. Nienke Deutz ؛ بلژیک ، هلند ، فرانسه-بهترین تکنیک انیمیشن) ، قطعه ای از یک داستان شفاف و شفاف ، آن را پیچیدگی موضوع کشف داخلی خود ، درست با معجزه ، پشت تعطیلات روزافزون Diany ، درست از طریق هوشیار ، درست می کند. و در “جعبه برش” (به کارگردانی نائومی ون نیکرک ؛ فرانسه ، هلند ، آفریقای جنوبی) ، به عنوان بهترین سناریو شناخته شد ، اگرچه این فیلم به نوعی شایسته شناخت است ، زیرا من قبلاً فرصتی برای یادداشت برداری داشتم ، اما این یک جریان تحول آمیز تر و خاص تر در هاروشو است.
علاوه بر لیست جوایز ، من مطمئناً به یک خاص و خاص درگیری بین مکالمه و عکس در “چاپ پا” (ایالات متحده) از آن نگاه می کنم جین کامنسکی: او رکورد مادرش را ، همانطور که به اعتقاد من ، مونولوگهای تکه تکه شده را بر روی مونتاژ برای مطالعه پای پا پا قرار می دهد که در واقعیت مادر یا دختران ما آن را مشاهده خواهیم کرد و اثری و چاپ ها ، عکس ها و حرکات را خواهیم دید. اصلی ترین مبتکر به خودی خود از این کارگردان تعجب آور نیست-این تمرین شبه رسمی ، که در محل زندگی چاپخانه های واقعی انجام می شود ، مطمئناً بسیار محکم استعاره و همراه با خواندن تحت اللفظی دعوت می کند: در واقع ، حافظه ، چاپ و تجربیات و روح ، نه کمتر.
در “Obok” (“خارج” ؛ لهستان ، آلمان) ، ایزابلا اسلوچینسکی ، پیام پرشور خود را برای بیگانگی افسرده کننده و تلاش برای اتصالات در یک طرح تقریبا تصویری ، با یک استراتژی زاویه با نشت شدید ، قاب می کند.
و از نظر داستان رویایی-رنگیک در جریان تصاویر ، “باران شرقی” را ذکر می کنم (دیر. مایل یانکن؛ آکادمی هنرهای استونی) ، اتید شاعرانه متوسط اما هنوز ظریف ، به عنوان هنری هنری فراتر از منابع مبهم برای گفتن داستان ها است. و یک رانندگی جوی که بیشتر از آنچه می خواهد می گوید.
باران شرقی
اکنون ، به رقابت دانشجویی کانادا – یکی از ویژگی های ویژه برنامه OIAF. فیلم اعطا شده “بین تو و من” (دیر. کامرون مبهوت) همان روندها در یک اندازه گیری خوب از ویژگی ها آشکار می شوند: از پارچه متن که با و در آن بازی می شود ، گرفته تا جذب کولاژ بافت های مختلف و مونتال با سرعت پر سرعت ، هم مرز با انتزاع بیانگر-همه آنها به یک ژست متن ترانه ، اساساً روایی و گفتن بیشتر می رسند. “سعادت” (دیر. سر -Pexencies)-مینیاتور ریتمیک انرژی و تازه در یک رژیم “غیرقانونی” ، نیمه انتزاعی رایج تر ، اما با این وجود برای جمع آوری فلاش های تصویری مشابه با لرزیدن طنز خوب. در حالی که یک ذکر دیگر به “اعتدال اعتدال” رفت (دیر. فیلیپ شوچنکو) – تلاش برای یک داستان بیرونی تر ، اما هنوز هم با یک منطق جزئی از نقاشی های مینیمالیستی شیک. بدون ظرافت تلخ.
و سپس این قطعه دیگر ، از یک دانش آموز خالص ، جذابیت نقطه ای ، “فیلم تخم مرغ” (Dir. یعقوب توبین) -MEMA در ابتدا ، رنگ خالص فن آوری هنری ، با زاویه غیر متعارف به واقعیت آشکار تبدیل می شود ، مانند ترومپت-لوییل از تنوع: این فقط در مورد ترک خوردن تخم در تابه است …
خوب ، بدون املت ، بدون شکستن تخم مرغ. یا بدون مخلوط کردن مخلوط حالتهای انواع ابعاد داستان مربوطه در مورد و در این روند ، در این مرحله. شاید این امر نه تنها برای فیلم های خاص ، بلکه برای برنامه نویسی به عنوان یک کل و جشنواره ها نیز صدق کند ، با دراماتورژی خاص خود از طبیعت متفاوت و پیچیده. اویاف – در تاریخ و در این نسخه – این نیز از این قاعده مستثنی نیست.
برندگان پاداش OIAF 2023 (ج) OIAF
تصویر جلد: فیلم تخم مرغ ، یعقوب توبین
کمک شده توسط: مایکل گورویچ
