موفقیت استراتوسفری نینتندو سوییچ به جانشین آن به حدی است که شکست Wii U مانند یک خاطره دور به نظر می رسد. با این حال، این به دور از بزرگترین فاجعه شرکت ژاپنی بود. این افتخار نصیب Virtual Boy می شود، یک کنسول قابل حمل که در سال 1995 برای ژاپن و آمریکای شمالی عرضه شد، اما به قدری مورد انتقاد قرار گرفت که در کمتر از یک سال تولید آن متوقف شد و 22 بازی ناچیز منتشر شد.
با این حال، مانند بسیاری از شکست‌ها، جذابیت افسانه‌ای دارد، به‌ویژه با توجه به اینکه هرگز در مناطق PAL منتشر نشد، و واحدهای مورد استفاده در eBay همان قیمت‌هایی را دریافت می‌کنند که برای بهترین هدست‌های واقعیت مجازی فعلی با گرافیک سه‌بعدی واقعی می‌پردازید، به‌جای اینکه جن‌های قرمز و سیاه بسیار ابتدایی که از طریق Virtual Boy’s sterillus 3D به نمایش گذاشته می‌شوند.
نینتندو شکست خود را جشن می گیرد
البته از آنجایی که گرافیک اصلی بازی ها توسط دو تصویر استریوسکوپی رندر می شوند، نمی توانید آن ها را بلافاصله روی کنسول خود پخش کنید. منظورم این است که می‌توانید، اما دو تصویر وجود دارد، و آنها به دلیل رندر شدن در پیکسل‌های 384×224 اصلی‌شان، آنقدر کوچک هستند که به سرعت چشمانتان را خسته می‌کنید.
مطمئناً، تصور می‌کنم این شبیه‌سازی می‌توانست کمی تلاش بیشتری را صرف کند تا آن را فقط به‌عنوان یک بازی دو بعدی روی یک صفحه نمایش دهد، اما باید به نینتندو نیز احترام بگذارید تا مطمئن شوید که این بازی‌ها را همانطور که باید تجربه می‌کنید – حتی اگر این به معنای صرف هزینه 67 پوند / 99 دلار باشد فقط برای یک ماکت از کنسول که دستگاه خود را در آن مدل ارزان‌تر قرار می‌دهید، هر چند بدون تخته. تلاش برای بازی فقط با یک دست در حالی که از دست دیگر برای نگه داشتن دستگاه روی صورت خود استفاده می کنید. بنابراین، حتی اگر چند سال پیش سخت‌افزار اصلی را در یک رویداد بازی در ژاپن امتحان کرده بودم، فقط باید این ماکت را به دست می‌آورم.
نینتندو برای فروش نسخه‌ای از چیزی که عموماً به عنوان یک کنسول احمق شناخته می‌شود، جسارت واقعی می‌طلبد. صرف نظر از این، مطمئناً یک کپی واقعی است، از جمله قالب‌هایی که درگاه‌های هدفون و کنترلر باید در آن قرار بگیرند (متاسفانه، کنترل‌کننده‌های اصلی مانند سایر پلت‌فرم‌های NSO دوباره منتشر نمی‌شوند، بنابراین شما فقط باید به Joy-Cons خود بسنده کنید). حتی یک جذابیت پا برای اتصال هدست وجود دارد، که (با فرض اینکه آن را به درستی قرار داده باشید) آن را شبیه به یک پرنده، شخصیت اسباب بازی مانندی می کند که از نینتندو و طراح سیستم، گانپی یوکوی فقید انتظار دارید.
حالا بازی ها
من کاملاً مطمئن نیستم که چرا یک فیلتر قرمز قابل جابجایی در جلوی لنز اضافه شده است، زیرا بازی‌های Virtual Boy اصلی به هر حال به رنگ قرمز و سیاه رندر می‌شدند تا هزینه‌ها را بر روی دستگاهی گران‌قیمت پایین نگه دارند. من می دانم که به این دلیل است که نینتندو بعداً آن را به روز کرد تا بتوانید فیلترهای رنگی مختلفی داشته باشید، اگرچه مطمئن نیستم که چرا آنها نمی توانند به جای آن فیلترهای درون بازی را تغییر دهند. همچنین، اگر از شر فیلتر خلاص شوید، می‌توانید از آن برای «تقویت» بازی‌های Switch که قبلاً پشتیبانی واقعیت مجازی را برای Labo VR اضافه کرده‌اند، استفاده کنید (من شخصاً استفاده از آن را برای Captain Toad: Treasure Tracker توصیه می‌کنم، زیرا واقعاً با آن پازل‌های دیوراما مطابقت دارد).
باید اعتراف کنم که از یک جنبه از Virtual Boy کمی متعجب شدم، و آن این بود که علیرغم امتحان کردن هفت عنوان راه اندازی NSO، در واقع باعث سرگیجه یا بیماری من نشد (به طرز عجیبی، Mario’s Tennis، که عنوانی همراه برای نسخه اصلی ایالات متحده بود، شامل نمی شود). شاید این فقط به خاطر سال های اخیر توسعه پای واقعیت مجازی باشد، بلکه به این دلیل است که بسیاری از این بازی ها تا حد زیادی ثابت هستند. البته، در مقایسه با واقعیت مجازی مدرن، گرافیک‌های سه بعدی بسیار ابتدایی نیز دریافت می‌کنید، که در آن فقط برخی از اسپرایت‌ها می‌پندارند یا توهم عمق را ایجاد می‌کنند، مانند توانایی جابه‌جایی بین پیش‌زمینه و پس‌زمینه در Wario Land یا عدم وجود فریم‌های سیمی غیرضروری در کشتی‌تان در 3D shmup Red Alarm.
اینطور نیست که کار نمی کند، زیرا می توانید تصاویر را مشاهده کنید که برای بازی های معمولی مانند گلف و پین بال کهکشانی به خوبی کار می کنند – البته، من حتی به اندازه ای وارد دومی شدم که حداقل برای چهار میز با مضمون فضایی آن در جدول امتیازات قرار بگیرم. اما مشکل اصلی این است که بازی ها فقط خسته کننده هستند. تتریس سه بعدی به طرز دردناکی کند است، بلوک ها و طراحی نامناسب آن هیچ شباهتی به تتریسی که می شناسید ندارد (به هر حال، سال آینده شرکت تتریس قوانین را برای همه بازی های تتریس ایجاد و استاندارد خواهد کرد).
آسان برای چشم
با توجه به نگرانی‌ها و محدودیت‌های شناخته شده سلامتی در نگاه کردن به لنز یک هدست که در آن واقعاً نمی‌توانید حرکت کنید یا به اطراف نگاه کنید، به نظر می‌رسد محدودیت‌هایی در بازی‌ها وجود دارد تا هیچ چیز برای چشمان شما زیاد نباشد. اما این بدان معناست که همه چیز پیاده به نظر می رسد. بدون ترفند سه بعدی، Wario Land فقط یک پلتفرمر خستگی ناپذیر است.
نسخه ژاپنی Innsmouth no Yakata به عنوان یکی از معدود بازی‌های اول شخص جذاب است، اگرچه شما واقعاً مانند سایر بازی‌های سیاه‌چال قدیمی در پیچ و خم این عمارت ترسناک Lovecraftian یک شبکه در یک زمان حرکت می‌کنید، و محدودیت زمانی کوتاه برای تکمیل هر طبقه نیز احتمالاً به این معنی است که فقط در فواصل زمانی کوتاه بازی خواهید کرد.
با این حال، چه خوب و چه بد، چیزی قابل تحسین در مورد عرضه بازی‌های Virtual Boy بیشتر توسط نینتندو، از جمله عناوین منتشر نشده قبلی در این سرویس وجود دارد، که صادقانه بگویم، پشتیبانی بیشتری از سونی از هدست PSVR 2 خود دارد. طنز ماجرا این است که اگرچه این فناوری بسیار بهبود یافته است و غوطه‌وری را ارائه می‌دهد که تنها دهه‌ها پیش قابل تصور بود، بازی‌های VR مدرن در حال حاضر بهتر از Virtual Boy به نظر نمی‌رسند.
حتی به‌عنوان یک آزمایش شکست‌خورده، سه‌بعدی استریوسکوپی سال‌ها بعد با عرضه 3DS به نینتندو بازمی‌گردد، اگرچه این فناوری در نهایت مانند یک حقه به نظر می‌رسد که در زمان انتشار آخرین نسخه خود، یعنی New 2DS XL بدون سه بعدی، منسوخ شده بود. شاید این نشانه‌ای از به‌روزرسانی بعدی باشد که به هر دارنده سوییچ اجازه می‌دهد بازی‌های Virtual Boy را روی یک صفحه تخت تجربه کند.
با این حال، خوشحالم که راه نسبتاً مقرون به صرفه‌ای برای اجرای آنها همانطور که طراحی شده است، دارم، حتی اگر تجربه واقعی تا حد زیادی برای کنجکاوترین طرفداران نینتندو باشد.
