با همکاری جشنواره فیلم Queer East ، دومین گروه منتقدین در حال ظهور ما افکار خود را در مورد برنامه امسال ارائه می دهند.
این دوم از سه اثر منتشر شده با همکاری است جشنواره فیلم Quir Eastپروژه نوظهور منتقدین ، شش نویسنده را برای یک برنامه مربیگری در طول جشنواره جمع کرده است.
یوکی یوشیکاوا
گلابی عزیزم ،
تجربه شما در جشنواره فیلم East East امسال چگونه بود؟ ما به چند نمایشگاه رسیدیم ، درست است؟ اگرچه ما در همان فضا قرار داشتیم و همان فیلم ها را تماشا می کردیم ، اما من مطمئن هستم که تجربیات ما متفاوت است.
من این فرصت را داشتم که برخی از فیلم های فیلم های تایوانی را از دهه 80 تا 2000 تماشا کنم. در میان آنها ، بررسی مضاعف حساب Jo-Fei Chen را پیدا کردم عشق من کجاست؟ وت سفر مخصوصاً زیبا من همیشه به فیلم های قدیمی تر جذب شده ام. چیزی در مورد کیفیت کمی خشن فیلم ، پوشیدن فیلم و رنگ مایل به زرد که مرا مجذوب خود می کند وجود دارد. صدای تصادفی فیلم خراشیده می شود ، به عنوان چیزی که آتش می گیرد ، جذابیت خاصی به فیلم می افزاید ، گویی این یک آهنگ پس زمینه است. البته جذابیت من نه تنها ناشی از این واقعیت است که فیلم از نظر جسمی قدیمی است. چیزی در خیابان ها ، مناظر ، رفتار شخص و ارتباطات بین شخصیت های به تصویر کشیده شده در فیلم چیزی دلتنگ است. از آنجا که این فیلم ها را تماشا کردم ، تعجب کردم که چرا نسبت به چیزی که هرگز تجربه نکرده ام احساس دلتنگی می کنم؟ من فقط یک بار در تایوان بودم ، در پایان سال 2010 به عنوان یک توریست. به نظر می رسد که این احساس دلتنگی هنگام تماشای این فیلم ها هیچ ارتباطی با تجربیات شخصی من ندارد.
من همچنین به افراد عجیب آن زمان علاقه مندم. من نمی توانم کمک کنم اما احساس مالیخولیایی می کنم. در عشق من کجاست؟این فیلم ارتباط عاشقانه بین KO ، شخصیت اصلی که در برابر راه او به عنوان یک همجنسگرا مقاومت می کند ، و دوست همجنسگرا باز او پیر را ارائه می دهد. در سفرما دو شخصیت لزبین را می بینیم: چینگ ، زنی که پس از جدایی با دوست دختر خود از تایوان سفر می کند ، و هسیانگ ، یک هنرمند تنها که عاشق گذشته او با یک مرد ازدواج می کند. پس از مواجهه تصادفی با یکدیگر ، این دو نفر در خانه معشوق قبلی هسیانگ باقی می مانند. احساسات در حال رشد آنها و جذابیت فزاینده ای بین آنها تأثیر شدیدی بر من گذاشت. هر دو فیلم با نشان دادن تجربیات بیرون رفتن ، تپش قلب ، پیدا کردن شریک زندگی و حل مکان و چگونگی زندگی ، مبارزات و احساسات افراد عجیب و غریب را در آن زمان به تصویر می کشند. من تصور می کنم که این مشکلات باید حتی بیشتر از آنچه که اکنون می توانند بر روی آنها وزن داشته باشند ، وزن داشته باشد. باید به دنبال راهی برای زندگی بدون پذیرش اجتماعی بسیار دشوار بود. با تماشای این فیلم ها ، احساس می کنم از درد و تجربیات شخصیت هایی که اکنون با خود حمل می کنم ، تحت تأثیر قرار گرفتم. احساس می شود که سینما گذشته و حال را قادر می سازد به مرور زمان وصل شوند.
اگرچه جنبش LGBTQIA در حدود دهه 90 در تایوان در حال جمع آوری بود ، اما هنوز عصری نبود که کوئرها از نظر اجتماعی پذیرفته شدند. با این حال ، مسلم است که افراد همجنسگرا ، لزبین ، transgender و افراد عجیب وجود دارند. از طریق سینما ، ما وجود آنها را احساس می کنیم. مهم نیست که داستانهای به تصویر کشیده شده در این فیلم ها داستانی هستند. به نوعی آنها به خاطره ای تبدیل می شوند که کاملاً مال من نیست ، اما هنوز هم در من ظاهر می شود.
در یک صحنه در عشق من کجاست؟یک مرد همجنسگرا در یک مطالعه کمی روشن قرار دارد و با ظرافت یک سیگار بین انگشتان خود نگه می دارد ، زیرا او بر نوشتن خود تحت تابش چراغ بانکی تمرکز می کند. مرد جوان دیگری عاقلانه به او نگاه می کند. دوربین هر یک از آنها را در سطح چشم ضبط می کند و مطابق با دیدگاه های آنها است. ظاهر و عبارات آنها از طریق صفحه و با گذشت زمان به ما می رسد. حتی اگر این یک داستان داستانی باشد یا از گذشته ناشی شود که متعلق به من نیست ، خاطرات عجیب همچنان به عنوان دلتنگی با ما صحبت می کنند.
در سفراین هنرمند توسط یک زن آزادانه و وسوسه انگیز که در کنار رودخانه ایستاده است ، اسیر می شود. از فاصله کمی ، هسیانگ خودش را برای ترسیم زن می یابد. با سکوت کوه ها ، صحنه را از دور مشاهده می کنیم و فاصله بین این دو را ردیابی می کنیم. این احساس را داشتم که این منظره ای است که می خواستم به خاطر بسپارم. فیلم البته یک خیال است و من هرگز واقعاً این مکان را ندیده ام. اما سفر من به عنوان خاطره ای که در ذهنم حمل می کنم ، منظره ای آرام و داخلی را در من نقاشی کردم. شاید تماشای فیلم به کوئرها اجازه دهد ، هر کدام داستانها و تجربیات خاص خود را داشته باشند ، چنین جیب های حافظه را به خودی خود ایجاد کنند.
خیالات کوئر ایجاد شده توسط فیلم خطوط بین گذشته و حال را ابر می کند ، جریان زمان را نقض می کند و واقعیت را با داستان مخلوط می کند و در نهایت یک گذشته عاشقانه را برای افراد عجیب و غریب می سازد. این فیلم ها چیزی فراتر از داستانهای تصویری معمولی به ما ارائه می دهند. از طریق درد شخصیت ها ، شادی آنها و زمانی که آنها تجربه کرده اند ، می توانیم یک داستان خیالی را تجربه کنیم. این قدرت نوستالژی است که از زمان و مکان فراتر می رود ، که به ما امکان می دهد وجود خود را به عنوان افراد عجیب تأیید کنیم.
گلابی
یوکی عزیز ،
یادم می آید که دستان شما مدت کوتاهی پس از اولین ملاقات ، زمان روی میز میخانه را توصیف کرد. شما گفتید ، “مردم فکر می کنند آب و هوا چنین است” ، انگشت خود را به جلو بکشید. با در نظر گرفتن زمان کوئر ، ما این پتانسیل را می فهمیم که به طور موقت اتفاق می افتد: زمان می تواند به دلیل فشار عمومی برای زندگی مستقیم و باریک “بکشد” ، بنابراین زمان خطر می تواند به معنای پیدا کردن مسیر پر پیچ و خم خودمان باشد. یا شاید زمان خود بتواند تبدیل شدن کشویی – مواد بی ثبات عملکرد.
داستان به یک بورسک تبدیل شد پروانه پروانه ای -پروانه. بخشی از کوئر شرقی گسترش یافت ، این سخنرانی برای اجرای دانشمند فیلم میشا زاخاروف با یک نمایش نادر از نمایش موازی صوتیبه کارگردانی Rustam Hamdamov. زاخاروف ، که خود را به عنوان “روسی-کورف” در حروف کوچک “R” با نیت استعماری یاد می کند ، یک خواندن سوداگرانه عجیب و غریب از اریک کورمنگالیف ، یک تنور قزاق را که در روسیه تازه ایجاد شده شکوفا می شود ، پیشنهاد کرد.
یک تحقیق بازیگوش و تحقیقات دقیق زاخاروف خواندن من را تشویق کرد موازی صوتی به عنوان یک طنز گاز گرفته در کنسرت فیلم شوروی. این شکل از هنر با ترکیب یک موسیقی و مستند ، هنر را در جداول معرفی کرد. موازی صوتی آن را به یک کاباره سورئال تبدیل می کند که با تاریخ فرهنگی شوروی به عنوان یک لباس رفتار می کند. میزبان ما برای این کنسرت فیلم ، بازیگر روسی ، Renata Litvinova است. Litvinova با داشتن سبک فوق العاده یکپارچهسازی با سیستمعامل اتحاد جماهیر شوروی خود ، هر عمل را معرفی می کند و داستان نازک کنسرت فیلم را توضیح می دهد. “یک سوپرانو از سوپرانو دیگر متنفر است […] او می گوید: مازو سوپرانو از همه آنها متنفر است. ایوان سوسنیناو یک قهرمان “زن” در لباس نظامی “مرد” است و نقش پسری را که برای همتای طراحی شده است ، بازی می کند ، بزرگترین دامنه صوتی “زن” که با تنور “مرد” همپوشانی دارد. این فیلم با جنسیت رفتار می کند ، با زمان بازی.
برای موازی صوتیحرف“یک مقیاس تاریخی و یک لحن طعنه آمیز ، ما خاموش هستیم. در مقابل ، وقتی من به پیش نمایش انگلستان چو پینگ رفتم جرقه های ضمنیمن از دعوت باریک برای احساس زمان برای گذر از شخصیت اصلی ، یک گانگستر جوان تایوی همجنسگرا به نام Pua ، احساس کردم. من در مورد این فیلم کنجکاو بودم زیرا لغو جکی وانگ را به موقع و حبس خواندم. این فیلم با بسته شدن PUA در سلول خود در زندان آغاز می شود. زمان غذاخوری برنامه ریزی شده او – آنچه وانگ توصیف می کند “زمان برای خرد کردن” است – ساکت سپری می شود.
جرقه های ضمنی او به آرامی تماشا می کند که جنایت سازی زندگی روزمره PAA را شکل می دهد. پس از آزادی ، PUA کار را به عنوان یک دورمن سهل انگاری از سر گرفت و رئیس خود را برای رئیس خود استخدام کرد تا اتومبیل ها و جنایات را از بین ببرد ، به طور کلی مادر رنج طولانی خود ، Ru ، Fortune Teller را ناامید کرد ، که اصرار دارد که او 100 روز برای تغییر سرنوشت خود غذا بخورد. PUA و RU در مسیرهای قطار زندگی می کنند و نمی توانند در خانه خود صدا را صدا کنند و برای قربانی قبلی خود جبران خسارت می کنند و به صورتحساب رشد آنها می افزایند. من فکر کردم که وانگ بدهی را به عنوان احتراق آینده مردم توصیف می کند ، با حبس به عنوان “مجازات موقتی”. سرعت آهسته فیلم ، همراه با ترکیبات تونل و خطوط ریتمیک زیرساخت های شهری ، حس نگه داشتن دیوارهای زندان را ایجاد می کند.
امتناع PUA از غذا در خارج از زندان نشانگر عدم اشتهای کلی آن برای زندگی است. تنها چیزی که Pua با تمرکز روشن می خواهد Mi-Gi است که در نگاه اول علی رغم اشتیاق که تاکنون در زندان به اشتراک گذاشته اند ، برای PUA سرد است. Pua و Mi-ji توسط همان رئیس جرم استخدام می شوند. از آنجا که رابطه آنها در آتش است ، کار آنها سرخ می شود. در پایان فیلم ، هنگامی که PAA تصمیم می گیرد شرط بندی های خود را برای تعقیب عشق افزایش دهد ، سرانجام او را به عنوان مادرش می خورد ، که نتوانست ثروت خود را تغییر دهد ، اما وقتی تصمیم می گیرد زندگی خود را در تعقیب عشق عجیب و غریب تغییر دهد ، آن را حفظ می کند.
کوئری و زمان در هر یک از این فیلم ها لایه ها و مسیرهای مختلفی ایجاد می کنند. کجا موازی صوتی عرض زمان را به عنوان یک عملکرد یاتاقان بررسی می کند ، جرقه های ضمنی این نشان می دهد که شخصیت اصلی چگونه سعی می کند به موقع اراده خود را اعمال کند. در صحنه آخر ، ما به لحظه ای برمی گردیم که PUA از خود راضی به نظر می رسد: سوار شدن به یک قدم زدن برای یک انبار موتوری. ما با او کشیدیم ، در همان زمان مسافرت و برگشتیم. اگرچه PAA به معنای بازگشت به جایی است که او در ابتدای فیلم بود ، فداکاری او به MI-J از یک داستان معمولی امتناع می ورزد.
من به این فکر کردم که چقدر عجیب و غریب همیشه سرگرم کننده یا تأیید کننده نبود. این فیلم ها زمان را با نابودی ، بازداشت در ویرانه های محصولات گذشته یا زندگی فردی که توسط سیستم های خشونت آمیز شکسته شده اند ، مرتبط می کنند. بعد از تماشای آنها ، با عزم خود احساس تقویت می کنم که نمی توانیم خودمان یا افرادی را که دوستشان داریم رها کنیم. Quires همیشه در هر خط زمانی بوده است.
