درام ژانگ ییمو در سال 1996 از طیفی از رنگ ها برای انعکاس زندان خانگی استفاده می کند که یک زن جوان در آن قرار دارد.
_باشه من ازدواج میکنم…بذار صیغه بشم مگه سرنوشت یه زنه؟ سونگلیانگ (گونگ لی) 19 ساله در ابتدای ژانگ ییمو می گوید فانوس قرمز را برداریداشک از چهره بی حرکتش سرازیر می شود، در اثر نور بیرون کمی قرمز شده است، در حالی که با لباس سفید در مقابل پنجره ای با قاب سیاه ایستاده است. در این تصویر آغازین، رنگ از قبل به نیروهایی اشاره می کند که سرنوشت او را رقم می زند: معصومیتی که توسط دنیایی ظالمانه محدود شده است. اکنون زبان بصری پیچیده فیلم را می توان در یک سینمای جدید در نوامبر 6 تا 4K دوباره کشف کرد. سی و پنجمین سالگرد.
داستان درام ژانگ که در دهه 1920 چین می گذرد، سونگلیانگ را دنبال می کند، پس از آن که فقر او را مجبور می کند تحصیلات دانشگاهی خود را رها کند تا با استاد چن (هو سایفی) ثروتمند و مسن تر به عنوان چهارمین صیغه خود ازدواج کند. هر شب او انتخاب می کند که با کدام زن شب را بگذراند. فانوس های قرمز در حیاط زن انتخاب شده روشن می شود و به او ماساژ پا داده می شود و امتیاز انتخاب ظرف های روز بعد به او داده می شود. همانطور که زنان برای جلب توجه او رقابت می کنند، سلسله مراتب سخت در خانواده به تدریج سونگلیان را متحول می کند و احساس خود را از بین می برد.
در فرهنگ چینی، قرمز به طور سنتی به معنای شادی و شانس است. زوج‌ها در مراسم عروسی‌شان لباس قرمز می‌پوشند، در سال نوی چینی و جشن‌های تولدشان پاکت‌های قرمز به کودکان داده می‌شود و فانوس‌های قرمز گردهمایی خانوادگی را در جشنواره‌های بزرگ جشن می‌گیرند. با این حال ژانگ این نماد آشنا را وارونه می‌کند – وقتی صیغه‌ای برای عصر انتخاب می‌شود، نور از ردیف‌هایی از فانوس‌های قرمز اتاق خواب او را با درخششی ظالمانه پر می‌کند. سونگلیان در اولین شب خود با مستر چین شکایت می کند که نور خوابیدن را دشوار می کند.
در مقابل پالت خاموش رنگ زرد سرد و آبی مایل به خاکستری خانه، فانوس تقریباً اجتناب ناپذیر است. آنچه که به نظر یک امتیاز می رسد، تبدیل به شکلی از زندان می شود: زن انتخاب شده با لباس قرمز پوشیده شده است در حالی که دیگران فقط می توانند با حسادت به آن نگاه کنند. قرمز به جای نشان دادن شادی یا اشتیاق عاشقانه، به مکانیزم کنترلی تبدیل می شود. این امر لطف استاد چن را اعلام می کند، وضعیت نسبی زنان را قابل مشاهده می کند و رقابت زنانه را تقویت می کند که از طریق آن اقتدار او حفظ می شود.
رنگ نیز تغییر شکل سونگلیان را نشان می دهد. وقتی برای اولین بار به خانه چن می رسد، یک تاپ سفید و دامن مشکی می پوشد، شبیه دختر مدرسه ای که قبلا بود. در یک لحظه، چمدانش را باز می کند و به یونیفرم سفید مدرسه سابق خود نگاه می کند و زندگی بیرون از دیوار خانه را به یاد می آورد. در فرهنگ چینی، سفید رنگ پیچیده ای است که با مرگ و پاکی همراه است. همانطور که وایت عزادار معصومیت از دست رفته سونگلیان است، لباس او به قرمز و مشکی تغییر می کند زیرا تمایل او به جلب توجه استاد چن بیشتر می شود. این رنگ‌های تیره‌تر و قوی‌تر با ظلم فزاینده او نسبت به بندگانش و انتقام او از Zhuoyun، معشوقه دوم همراه است. از طریق اجرای چشمگیر گونگ لی و تغییر پالت کمد لباس او، منشأ سونگلیان نمایان می شود: او به عنوان یک زن جوان بی گناه و غیرعادی شروع می کند، اما به تدریج همان منطق تسلط را که او را زندانی می کند، می پذیرد.
لباس های دیگر معشوقه ها نیز شخصیت های آنها را متمایز می کند. یورو، اولین معشوق و مسن ترین آن چهار نفر، اغلب لباس بنفش تیره می پوشد. ظاهر متین او حاکی از دوری او از جنگ قدرت در میان زنان دیگر، و همچنین میزان احترامی است که او دارد، حتی اگر مدت هاست که محبت های استاد چن از او گذشته است. لباس‌های زرد ژویون که اغلب با طرح‌های پیچیده تزئین شده‌اند، نشان‌دهنده ابهام و محاسبه‌ای است که در زیر آرامش ظاهری او نهفته است.
در مقابل، میشان، معشوقه سوم، به وضوح درخشان است. خواننده سابق اپرا، اغلب قرمز روشن می پوشد و در اتاقی زندگی می کند که با ماسک های رنگارنگ اپرا به رنگ های سبز، آبی و قرمز تزئین شده است. در حالی که سایر زنان عمدتاً در اتاق خود می مانند، او در حیاط آواز می خواند و می رقصد. با نماهای ایستا و گسترده جان، حرکات او در برابر سکون خانه خاکستری به عنوان تنها روح متحرک آنجا برجسته می شود. حضور رنگارنگ او حاکی از سرپیچی است که دیگران در برابر آن تسلیم شده اند، اما آزادی ظاهری او شکننده است. حتی معنوی ترین زن نیز نمی تواند از قوانین حاکم بر خانه فرار کند.
بالاتر از همه آنها، استاد چن، مرکز زندگی زنان است، اگرچه تا حد زیادی در صفحه نمایش وجود ندارد. او به ندرت رو در رو یا در نمای نزدیک نشان داده می شود و لباس سیاهش باعث می شود کمتر فردی به نظر برسد تا سایه ای که بر خانواده حاکم است. رنگ مشکی به آن هاله ای از اقتدار می بخشد و آن را به حضوری پیشگویانه تر تبدیل می کند. علیرغم عدم فردیت او، اقدامات و نگرانی های زنان بر اساس قوانین او و نیاز به جلب رضایت او شکل می گیرد. این نه تنها نشان دهنده تسلط یک مرد است، بلکه نشان دهنده یک سیستم مردسالار است که قوانین آن چنان ریشه دوانده است که بر زندگی زنان حکومت می کند، حتی زمانی که او در جایی دیده نمی شود.
تسلط جان بر رنگ در نحوه کارکرد آن با فضا، قدرت و شخصیت نهفته است. حیاط‌ها و اتاق‌ها زنان را به دنیایی که به دقت مرتب شده‌اند محدود می‌کنند، در حالی که فانوس‌ها و لباس‌ها موقعیت آنها را بلافاصله خوانا می‌کنند. رنگ فقط احساسات آنها را نشان نمی دهد. نشان می دهد که چگونه زندگی تراژیک آنها توسط نظام مردسالار شکل می گیرد.
با این حال، یک رنگ وجود دارد که بی سر و صدا از این دنیای قرمز، سیاه، بنفش و زرد فرار می کند: آبی روشن. فقط یک بار، در نوارهای بسته شده به دور قیطان سونگلیانگ، زمانی که برای اولین بار به خانه چن می رسد، ظاهر می شود. در مقابل رنگ‌های خنثی‌تر لباس‌های او، آبی لطیف تقریباً تصادفی به نظر می‌رسد… اما این متعلق به لحظه‌ای است که خانواده او را کاملاً متحول کرده است و جوانی، آرامش و امکان زندگی را که او پشت سر گذاشته تداعی می‌کند.
همانطور که قرمز، سیاه، و خاکستری مرگبار شروع به تسلط بر دنیای سونگلیان می کنند، این زمزمه آبی زودگذر به یادآوری مالیخولیایی می شود از آنچه خانواده نمی تواند به او بدهد و چه چیزی را از بین خواهد برد. فانوس قرمز را بردارید فیلمی تکان دهنده است که در آن لطف مرد جایگاه زن را مشخص می کند و پرتره ای از جهان است که در آن مردسالاری به این زنان می آموزد که در محدوده خود زندگی کنند. رنگ های او جایی صحبت می کنند که این زنان نمی توانند.
