در سپتامبر 1991 استودیو دیزنی تصمیم گرفت آخرین فیلم انیمیشن خود را به نمایش بگذارد. زیبایی و هیولا، در جشنواره فیلم نیویورک. پیش از این در این جشنواره فیلم هایی از کارگردانانی چون رابرت آلتمن و مارتین اسکورسیزی به نمایش درآمد. دقیقاً یک مکان انتخاب اول برای اولین فیلم انیمیشن جدید دیزنی نیست.
علاوه بر این، زیبایی و هیولا تا دو ماه دیگه تکمیل نمیشه آنها فیلم را به صورت «کار در حال پیشرفت» نشان می دادند. این به این معنی بود که دیالوگ ها و موسیقی ضبط می شد، اما فیلم موزاییکی از صحنه های تمام شده، نقاشی های خشن و حتی تصاویر ثابت بود.
بسیاری به این حرکت بدبین بودند. در آن زمان، جک متیوز، منتقد فیلم نیویورک نیوزدی، نوشت:
از بین تمام تصمیمات عجیب و غریبی که کمیته جشنواره فیلم نیویورک امسال گرفته بود، شاید عجیب ترین آنها پذیرش پیشنهاد استودیوی والت دیزنی برای اجازه دادن به جشنواره برای نمایش چاپ ناتمام بود. زیبایی و هیولا. عجیب است زیرا فیلم ها به ندرت به عنوان آثار در حال پیشرفت در جشنواره ها نمایش داده می شوند، دو برابر عجیب و غریب زیرا جشنواره ها تمایل دارند از فیلم هایی که کودکان 6 ساله می توانند درک کنند و در همان سال مالی از کانادا پیشی بگیرند اجتناب می کنند.
دیزنی آخرین خنده را داشت. هنوز در انتظار تأیید صحت زیبایی و هیولا با استقبال پرشور حضار مواجه شد. و این تازه آغاز تمجیدهای مستمر بود زیبایی و هیولا، و همچنین منادی موفقیت پیشگامانه ای است که با اکران در سینماها در 22 نوامبر 1991 حاصل می شود.
این ماه سی و پنجمین سالگرد خود را جشن می گیرد، زیبایی و هیولا اولین بار در دهه 1930 پس از پایان کار والت و هنرمندانش در سال 1937 در دیزنی ظاهر شد. سفید برفی و هفت کوتوله.
در اواخر دهه 1980، این پروژه با کارگردانی جیل و ریچارد پوردوم، زن و شوهر که صاحب یک استودیوی انیمیشن تجاری در لندن بودند، دوباره در دیزنی ظاهر شد. در طول تولید مشخص شد که دید تاریک آنها کار نمی کند و فیلم در مسیر جدیدی با فیلمنامه نویس لیندا وولورتون که داستان را ارائه می دهد، گرفته شد.
ولورتون به بل اراده قوی و عشق به خواندن داد که پویایی فیلم را تغییر داد. گری تروسدیل و کرک وایز به عنوان کارگردانان مشترک و دان هان به عنوان تهیه کننده پیوستند.
فیلم با یک پیش درآمد شروع می شود که در آن ما در مورد شاهزاده ای که توسط یک جادوگر نفرین شده است آشنا می شویم تا روزهای خود را به عنوان هیولا (با صداپیشگی رابی بنسون) سپری کند، و همچنین با بل مستقل (پیج اوهارا) از روستای مجاور آشنا می شویم.
گاستون خودشیفته (ریچارد وایت) بل را به عنوان همسرش می خواهد، اما بل می خواهد “یک ماجراجویی در جایی در جهان گسترده”.
بل پس از اینکه در ازای آزادی پدرش موریس (رکس اورهارت) که توسط هیولا اسیر شده بود، موافقت کرد که در قلعه هیولا زندانی شود. در حالی که در قلعه، خوشگل با “اشیاء طلسم شده” روبرو می شود، خدمتکاران سابق که تحت تأثیر نفرین قرار گرفته و دگرگون شده اند. شمعدان لومیر (جری اورباخ)، ساعت کاگزورث (دیوید اوگدن استیرز)، قوری خانم پاتس (آنجلا لنزبری) و فنجان چای چیپ (برادلی پیرس) وجود دارد. آنها بل را به عنوان کسی می بینند که به هیولا کمک می کند عشق واقعی را پیدا کند و نفرین را بشکند.
هاوارد اشمن، شاعر، اشیای مسحور شده را به عنوان راهی برای افزودن عنصر طنز و جادوی اضافی به داستان در نظر گرفت. سوژه‌ها همچنین سرود نمادین و عفونی «مهمان ما باش» را می‌خوانند، یکی از آهنگ‌های افسانه‌ای اشمن و شریک ترانه‌سراش آلن منکن برای این فیلم ساخته شده‌اند، که هر دو با این آهنگ‌ها به موفقیت برنده اسکار خود دست یافتند. پری دریایی کوچک.
“مهمان ما باش” در ابتدا قرار بود در فیلم برای موریس خوانده شود، اما در حین تولید تصمیم گرفته شد که این آهنگ بعداً در فیلم قرار داده شود و افراد مسحور برای Belle اجرا کنند.
اشمن در سال 1988 در حین تولید بیماری ایدز تشخیص داده شد پری دریایی کوچک. زیرا سلامت او در حین تولید بدتر شد زیبایی و هیولا و اشمن ضعیف تر شد و دیگر نتوانست به استودیو دیزنی در کالیفرنیا سفر کند. تیم خلاق فیلم به خانه او در فیشکیل نیویورک پرواز کردند تا با او روی فیلم کار کنند.
هوارد اشمن
در اسفند 91 حال اشمن بدتر شد و در بیمارستان بستری شد. حتی در اینجا، زمانی که به سختی می توانست صحبت کند، همچنان با تیم در تماس بود و یادداشت ها و نظرات خود را در مورد داستان و آهنگ ها ارائه می کرد.
متاسفانه در 14 مارس 1991 هوارد اشمن در سن 40 سالگی دار فانی را وداع گفت. زیبایی و هیولا در 22 نوامبر 1991 در سینماها اکران شد، در تقدیم این فیلم آمده است: “از دوست ما هوارد که صدای خود را به یک پری دریایی و روح خود را به یک جانور داد، تا ابد قدردان آن خواهیم بود.”
همانطور که Belle and the Beast در فیلم عاشق می‌شوند، امید به شکستن طلسم افسونگر افزایش می‌یابد و موسیقی به‌طور یکپارچه با داستان ترکیب می‌شود، همراه با کار انیماتورهایی که به اسطوره‌های صنعت تبدیل شده‌اند.
از جمله: گلن کین، که از ملغمه ای از گاومیش، شیر و گراز برای ظاهر هیولا استفاده کرد و یک گوریل را در باغ وحش لس آنجلس مشاهده کرد تا حرکات حیوان را در شخصیت بگنجاند. او این را با مبارزه درونی از طریق ظرافت خیره کننده آمیخت.
جیمز باکستر اجازه داد شخصیت بل در اولین صحنه‌هایش رشد کند، سپس با کشف قلب در هیولا تغییر کرد و آندریاس دیا غرور گاستون را با واقع‌گرایی وهم‌آوری روشن کرد. او همچنین ریشه های این شخصیت را در شخصیت شرور وحشی Brom Bones یافت افسانه اسلیپی هالو بخشی از فیلم دیزنی محصول 1949 ماجراهای ایچاباد و مستر جید.
چه زمانی زیبایی و هیولا منتشر شد، واکنش به اتفاق آرا تند بود. راجر ایبرت مشتاقانه گفت: “زیبایی و هیولا” به سنت قدیمی تر و سالم هالیوود برمی گردد که در آن بهترین نویسندگان، نوازندگان و کارگردانان برای پروژه ای با این فرض که مخاطبان خانوادگی نیز سزاوار سرگرمی های عالی هستند گرد هم می آیند.
تماشاگران این ستایش را تکرار کردند و در بهار 1992 این فیلم به عنوان اولین فیلم انیمیشنی که نامزد بهترین فیلم شد تاریخ ساز شد. سکوت بره ها).
آهنگ های دیگر عبارتند از آهنگ آغازین هیجان انگیز “Belle” و تصنیف دوست داشتنی “Beauty and the Beast” که هر دو نامزدی اسکار بهترین آهنگ اورجینال را به همراه “میهمان ما باش” دریافت کردند. Beauty and the Beast برنده اسکار خواهد شد و به عنوان ادای احترام پس از مرگ برای کار اشمن در این فیلم عمل می کند.
موسیقی در زیبایی و هیولا و این فیلم آنقدر محبوب بود که در سال 1994 دیزنی برای اولین بار عرضه شد Beauty and the Beast: The Broadway Musical، زمینه جدیدی را برای شرکت و مجموعه ای از سرمایه گذاری های موفق برادوی در آینده باز می کند.
این فیلم در طول سال‌ها یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های دیزنی است و در سال 2002 مجدداً در سینماهای IMAX اکران شد (با آهنگ حذف شده “Human Again” که اکنون در آن گنجانده شده است) و همچنین یک بازسازی لایو اکشن در سال 2017.
پس از انتشار زیبایی و هیولا در سال 1991. موفقیت های دیزنی در طول دوره رنسانس در دهه 1990 با فیلم هایی مانند علاءالدین (1992) و شیر شاه (1994). زیبایی و هیولا همانطور که سی و پنج سال پیش برای اولین بار عرضه شد، امروزه برای چندین نسل محبوب باقی مانده است.
موفقیت آینده فیلم، حتی در شکل ناتمامش در جشنواره فیلم نیویورک، مشهود بود، همانطور که متیوز در مقاله سپتامبر 1991 خود خاطرنشان کرد: «اگر واکنش یکشنبه شب نشانه‌ای باشد، شاید دیزنی باید اجازه دهد تا کار ادامه پیدا کند؛ تماشاگران در طول نمایش چندین بار تشویق شدند و پس از پایان فیلم، فیلم را تشویق کردند.
