در سینما کفش های خود را در نیاورید

خانه پیش نویس آلامو در مرکز شهر بروکلین دوشنبه شب مملو از جمعیت بود. مشتریانی که لباس شیک پوشیده بودند، از رویدادی در بار تئاتر خارج شدند، در حالی که مهمانان در لابی قدم می زدند و با خوشحالی بحث می کردند. شما می توانید همه چیز را ببینید و راکیتا.

در مرکز حباب، احاطه شده توسط پایه های گودزیلا منهای صفر و من راکی بازی میکنم، یک تابلوی غیرمعمول بود که روی پایه ای حدود شش فوتی جلوی کارمندی که مسئول بررسی بلیط ها بود قرار داشت. با حروف بزرگ و صفر نوشته شده است:

“کفش باید همیشه در داخل تئاتر پوشیده شود”

این نشانه خوبی نیست. هیچ کس به طور پیشگیرانه چنین یادآوری مشتری را پست نمی کند. شما فقط پس از انجام چنین اقدامات شدیدی انجام می دهید انبوه مشکلات مربوط به افرادی که انگشتان پای برهنه خود را در سالن سینما تکان می دهند. این تنها تابلوی «NO SHOES NO SERVICE» در Alamo نبود. همه به جز یکی از هفت سالن در طبقه بالای بروکلین آلامو یک تابلوی مشابه کنار در آویزان بودند.

بیشتر بخوانید: سینماها فقط برای فیلم های پرفروش نیستند

به همان اندازه سرگرم و تهوع، از تابلوی داخل لابی عکس گرفتم و آن را در حساب اینستاگرامم پست کردم. من هرگز در مورد چیزی که در طول 15 سال به بالا در اینستاگرام پست کرده‌ام، دی‌ام‌های بیشتری دریافت نکرده‌ام، حتی عکس پنکیک تیموته شالامه که با رنگ بنفش پوشیده شده است.

برخی از پاسخ ها استفراغ ساده یا شکلک دندان قروچه بود. دیگران داستان های ترسناک را به اشتراک گذاشتند. یکی از دوستان به من گفت که وقتی اخیراً به تئاتر رفته اند، شخصی که در کنار آنها نشسته است نه تنها کفش های خود را درآورده، بلکه جوراب های خود را نیز در آورده است. یکی از همکاران فاش کرد که آنها به تازگی با یک برهنگی پا در یک نمایش فیلم برخورد کرده اند شما می توانید همه چیز را ببینید. و یکی از کهنه‌کارهای قدیمی صنعت فیلم به من گفت که وقتی چندین سال پیش در یک تئاتر هنری کار می‌کردند، درآوردن کفش‌هایشان یک «مسئله همیشگی» بود.

آنها گفتند بدتر از آن این بود که یک بار “کسی را در حال کوتاه کردن ناخن های پای خود در تئاتر گرفتند.”

(آیا باید در این پست یک اخطار ماشه قرار می دادم؟ این یک نادیده گرفتن از طرف من بود، متاسفم.)

گتی ایماژ

هر چقدر این داستان‌ها خشن بودند، به نوعی آرامش‌بخش هم بودند – زیرا در چند سال اخیر با وحشت تماشا کرده‌ام که مردم اطرافم با منظمی شروع به کفش‌زدایی کرده‌اند. چند ماه پیش در اکران فیلم دعوت نامه – در همین خانه پیش نویس آلامو در بروکلین، فکرش را بکنید – کنار زنی نشستم که به محض کم شدن چراغ های سالن، کفش هایش را به طور معمولی روی زمین پرت کرد. خوشبختانه، سگ های او پارس نمی کردند، از نظر بو. اما او در یک نقطه شروع به چیدن انگشتان پایش کرد و این کمی حواس‌پرتی/ نفرت‌انگیز بود.

تا زمانی که این علائم در آلامو ظاهر شد، تصور می‌کردم تنها کسی هستم که این رفتار را بسیار ناپسند می‌دانستم. به نظر می رسید قرارداد اجتماعی در مقطعی تغییر کرده است و پابرهنه بودن در فیلم ها به نوعی به لیست فعالیت های قابل قبول سینما-تئاتر منتقل شده است. پابرهنه در پارک یا کمدی رمانتیک جین ساکس؟ این یک چیز است. اما در سینما؟ جایی که شما هر بار چهار ساعت در مجاورت بسیاری از غریبه ها هستید، و جایی که اکنون اغلب از قبل برای نشستن تعیین می شود، بنابراین نمی توانید به سادگی از جای خود بلند شوید و به صندلی خالی دیگری بروید، اگر فرد کنار شما تصمیم بگیرد که اکنون زمان خوبی برای پدیکور DIY است؟

من آن را دوست نداشتم. اما به نظر می‌رسید که در این مورد در یک جزیره پوشیده تنها بودم، زیرا هر چه بیشتر به تئاتر می‌رفتم، این رفتار را بیشتر مشاهده می‌کردم. صادقانه بگویم، من در چند سال گذشته با کفش (یا فقدان آن) در سینماها بیشتر از مشتریان با صدای بلند یا استفاده از تلفن همراه مشکل داشتم.

گتی ایماژ

در مورد اینکه چرا این امر رایج‌تر شده است، باید فرض کنم که ارتباطی با بازگشت افراد بیشتر و بیشتر به سینماها پس از یک دوره طولانی تماشای فیلم تقریباً منحصراً در خانه دارد. در طول همه‌گیری، سینماها در سراسر جهان بسته شدند و تماشاگران سینما مجبور شدند از پس خود برآیند.

هر عاشق سینما قوانین خود را در سینمای خانگی شخصی خود وضع می کند. اکنون که حضور بیشتر شده است، مالتی پلکس ها مشتریانی را که اندک دریافت کرده اند را جذب می کنند بیش از حد پخش فیلم راحت در خانه یا شاید این نشانه ای از بی ادبی گسترده تر است که بسیاری از جنبه های زندگی عمومی را در دهه گذشته آلوده کرده است.

(آیا ظهور Crocs نیز می تواند در این امر نقش داشته باشد؟ این چیزها خیلی آسان است که می توان آنها را سر و پا کرد. آنها مانند دمپایی هایی هستند که جامعه آن ها را از نظر اجتماعی برای استفاده در خارج از خانه قابل قبول می داند. در تجربه شخصی من، تخمین می زنم که از هر چهار تماشاگر پابرهنه تئاتر، یک نفر کروکس می پوشد.)

دلیلش هرچه که باشد، خوشحالم که کسی تصمیم گرفت، اوه، قدم بردارد. علائم را دنبال کنید. کفش هایت را نگه دار این یک سینماست، نه یک فیلم کوئنتین تارانتینوی لعنتی.