ساختن هنر اغلب یک تلاش انفرادی است. همچنین این یک انتخاب شغلی است که همیشه منجر به سوء تفاهم می شود. تا زمانی که جمعیت را خشنود نکنید – یعنی از طریق پول و شهرت – نمی توانید در آن جا بیفتید. اغلب احساس پذیرش حتی در میان خانواده یا دوستان دشوار است. شما عادی نیستید، بنابراین بیشتر در دسته بندی عجیب و غریب یا غیرعادی پذیرفته می شوید/تحمل می شوید. حتی زمانی که هنر یا نام شما پذیرفته شده باشد – یعنی. شما خود را “موفق” می پندارید – این اغلب فقط تحسین سطحی مربوط به محصول و نمادهای مرتبط با آن است، هر چه که باشد. بله، دنیای مدرن واقعاً کم عمق و غیراخلاقی است. و گاهی اوقات پذیرش آن سخت است. اما هر هنرمندی از قبل این را می‌داند، و با این حال فکر نمی‌کنم بتوانیم راه دیگری را انتخاب کنیم. آیا ترجیح می دهید زندگی شخصی را داشته باشید که کورکورانه به دنبال ایده آل های مشترک و هر آنچه که مستلزم آن است می رود؟
زندگی فقط یک سایه است، یک بازیکن بد
که اوج می گیرد و ساعت صحنه را ناراحت می کند،
و بعد دیگر خبری به گوش نمی رسد. این یک افسانه است
گفته شده توسط یک احمق پر از صدا و خشم،
معنی نداره – توسط شکسپیر مکبث
بنابراین سوال این است که چگونه می توانید مقاومت کنید؟ چگونه به خودتان وفادار بمانید و در دنیایی شرکت کنید که به نظر می رسد شما را رها می کند؟ فکر کنم به آژانس برمیگرده فقط خیلی چیزها را می توانید کنترل کنید. و شما روی آن تمرکز می کنید. اینها مواردی هستند که شما برای آنها نمایندگی دارید:
- جایی که شما توجه خود را معطوف کنید
- چی اقدامی که شما انتخاب می کنید گرفتن
- در نگرش شما
به عبارت دیگر، نحوه رفتار شما تجربه شما را تعیین می کند. اما در دنیایی که ظاهراً با حواس‌پرتی دیجیتال، تقسیم‌بندی سیاسی، و حرص و خودشیفتگی فراگیر دیوانه شده است، اغلب می‌توانیم در انتخاب و طراحی زندگی خود احساس ناتوانی کنیم. بسیاری از مشکلات در تصمیم گیری، به ویژه مسائل مربوط به تصویر بزرگ. نمی دانیم از کجا شروع کنیم. و مانند بسیاری دیگر، ما از تغییر می ترسیم. ما از فداکردن یک چیز برای چیز دیگر می ترسیم، به خصوص زمانی که “دیگری” هم امید به چیزی بهتر است و هم پتانسیل از دست دادن آنچه را که ممکن است در حال حاضر داشته باشیم. احساس می کنیم بین بیگانگی شناخته شده خود و پیامدهای ناشناخته تغییر گرفتار شده ایم.
“دلیل اینکه ما احساس بیگانگی می کنیم این است که جامعه کودکی، پیش پا افتاده و احمقانه است. بنابراین بهای سلامت عقل در این جامعه سطح خاصی از بیگانگی است.”
– ترنس مک کنا
چگونه خود را از دوراهی رها کنیم؟ پاسخ در دانستن اینکه چه کاری باید انجام دهید نهفته است. دانستن اولویت های ماست. سال‌ها پیش تصمیم سختی گرفتم که تعهد به هنر و اصول شخصی را به جای راحتی و امنیت مالی برای ماندن در صنعت فیلم و انیمیشن شرکتی انتخاب کنم. من تصمیم مشابهی را پس از یک دوره کوتاه حرفه ای در تجارت سال ها قبل گرفتم. آنچه در آن زمان یافتم همان چیزی بود که اکنون می‌یابد، یعنی آنچه را که در ثروت مادی و امنیت اجتماعی رها کردم – و دوستان و ارتباطات زیادی را از دست دادم – در سلامت روحی و جسمی به دست آوردم. مهمتر از آن، من به عنوان یک انسان استقلال خود را به دست آوردم. من همچنین سبک کار و تعهد خود به زندگی را کشف کرده ام که معتقدم اگر معنی بیشتری نداشته باشد، حداقل بی معنی بودن را کاهش می دهد. بعلاوه، با انتقال دانش و تجربیاتم به نسل بعدی هنرمندان انیمیشن، به بسیاری از جوانان در این مسیر کمک کردم.
«تا زمانی که فرد متعهد نشود، تردید وجود دارد، احتمال عقب‌نشینی، همیشه ناکارآمدی… لحظه‌ای که قطعاً متعهد می‌شود، مشیت نیز حرکت می‌کند». – ویلیام هاچینسون
این فقط می تواند اتفاق بیفتد زیرا من به خودم فضایی برای نفس کشیدن و فکر کردن دادم. قبل از رفتن باید بایستیم. از عجله دست برداشتم و از تلاش برای راضی نگه داشتن دنیای اطرافم دست کشیدم. دیگر نمی‌خواستم با چیزهای بی‌اهمیت، چیزی که دیگر به زندگی من تعلق ندارد، بپردازم. مغز نمی تواند در سرزمین های اشغالی به درستی کار کند. یک ذهن دائما مشغول پر از پچ پچ، ترس، و درهم تنیدگی های خودخواهانه مانع از زندگی صادقانه و واقعی می شود. در مسیر وجودی قرار می گیرد که در لحظه معنا می بخشد و رضایت واقعی لذت بخش را به ارمغان می آورد.
“دلبستگی سازنده بزرگ توهمات است.” – سیمون ویل
ممکن است طعنه آمیز به نظر برسد، اما برای پیشرفت در زندگی باید به فکر ارتقای هوش نباشیم. و فقط به جلو می توانیم زندگی کنیم. بدن ما ذاتاً این را می داند. گمان می‌کنم میل به تعطیلات از اینجا ناشی می‌شود – نیاز به بیرون رفتن در فضای باز، به دور از شلوغی. فقط ذهن آرام و ساکت است که به اندازه کافی آزاد و باز است که بتواند با دقت و وضوح ببیند و بشنود. سپس می‌توانیم تصمیم‌های خوبی در مورد اینکه توجه خود را به کجا متمرکز کنیم و چگونه قدم‌های درست را از نظر اقدام برداریم، بگیریم. این در هنر و در زندگی صادق است.
بنابراین قبل از اینکه حتی بتوانید توجه خود را در مکان مناسب متمرکز کنید – و چون در دنیایی که تبلیغات وسیله اصلی تغییر اجتماعی است رقابت زیادی برای آن وجود دارد – ابتدا باید فضا را باز کنید. فضا زمان است. تنهایی زمانی است که بر هیچ چیز خاصی متمرکز نیست، فارغ از هرگونه ایده سود یا زیان، فارغ از صفحه گسترده تحلیل های محاسبه شده. این زمان را به خود اختصاص دهید. هر روز کمی اینجا و آنجا، و سپس وقتی آماده شدید، یک فضای اختصاصی بزرگتر را برای پرس و جوهای عمیق تر و جدی تر کنار بگذارید. تا زمانی که نتوانید برای مدتی بی هدف و بی هدف جا باز کنید، خود درونی شما هرگز نمی تواند به شما بگوید که حرکت بعدی شما باید چه باشد، حرکت صحیح باید چه باشد. و به یاد داشته باشید، این یک عمل خودخواهانه نیست، بلکه یک عمل مسئولیت پذیر است. ابتدا نوری برای خودت باش، سپس شاید بتوانی نوری برای دیگران نیز فراهم کنی.
“طبیعت هرگز عجله ندارد، اما همه چیز انجام می شود.” – لائوتسه
