نخود سبز اثر فلورنتین گرلیه و فرانسیس گاول

فلورنتین گرلیر، کارگردان انیمیشن، به کاوش در انیمیشن های وابسته به عشق شهوانی که با فیلم Pixel Joy (2012) آغاز شد، ادامه می دهد. نخود سبز (Les Petits Pois) از رویکردهای تغییر شکل دهنده و ترکیبی مشابهی استفاده می کند، که دهانه ها و اعضای بدن را در یک چرخه دگرگونی بسیج می کند.

Zippy Frames با فرانسیس گاول و فلورنتین گرلیه، از خالقان فیلم جدید نخود سبز صحبت می کند.

ZF: فیلم در ابتدا چگونه بود؟

Fr.G.: برای من «Les Petits Pois» یک ماجراجویی سینمایی بود، زیرا پروژه به سال 2016 بازمی‌گردد، زمانی که شعر را سرودم… شروع کردم به طرح پروژه برای تهیه‌کنندگان، ارسال آن به اجراهای جشنواره و تماس با هم‌نویسندگان احتمالی – از همان ابتدا، و مانند «زمین بازی»، می‌خواستم یک کنترپوان زنانه نسبت به این «هرچند یک تصویر مردانه نوشته شده باشد»، حتی اگر بعد از زنانه باشد. همکاری های پی در پی با شرکت های سازنده و نویسندگان مشترک که به نتیجه نرسید، ترجیح دادم به اصل پروژه – شعر – که با ده بازیگر زن در سنین مختلف، اعم از حرفه ای و آماتور ضبط کردیم، برگردم… همچنین تصمیم گرفتم فیلم را به پروژه ای «بدون فیلمنامه، تهیه کننده و تأمین مالی» تبدیل کنم.

FL.G.: “Les Petits Pois” اولین شعر فرانسیس است که می خواست تبدیل به یک فیلم انیمیشن شود. من به تازگی فیلم کوتاهم “جوک باکس من” را تمام کرده بودم و می خواستم لذت انیمیشن را مانند تولید خانگی قدیمی ام دوباره کشف کنم. چیزی ساده و خام.

ZF: استفاده از زبان و نحوه تجسم آن بسیار حسی و صمیمی است. آیا این یک فرآیند مشترک بین فلورانس و فرانسیس بود؟ ایده ها چه در نوشتار و چه در تصاویر بصری شکل گرفتند و چگونه شکل گرفتند؟ و آیا می توانید در مورد استفاده از فولی نظر دهید: چرا صداهای منتخب را در کنار تغییرات بصری انتخاب کردید؟

Fr.G.: وقتی بالاخره پروژه فیلم کوتاه را به فلورانس ارائه دادم… یادم می‌آید که وقتی صداها را ضبط می‌کردیم، وقتی نوبت به تفسیر اشعار می‌رسید، اجازه دادم همه چیز جریان داشته باشد. در واقع، زمانی که با الکسیس هونوت، یک گفتگوی ارزشمند در طول این مرحله اولیه پروژه، به انتخاب بازیگران فیلم فکر کردیم، هرگز به برگزاری تست‌های بازیگری فکر نکردیم: چیزی که بیش از همه اهمیت داشت، محدوده و موسیقایی مکمل و صداهای بازیگران زن بود که می‌خواستم جذب کنم.

FL.G.: فرانسیس متن را بدون محدودیت هنری به من داده بود، اما من آنها را به خودم تحمیل کردم تا هر چه بیشتر مؤثر باشم. من فقط دو بعدازظهر در هفته فرصت داشتم تا فیلم را متحرک کنم، بنابراین یک تکنیک انیمیشن با فرمت کوچک مستقیم شبیه به نقاشی روی فیلم را انتخاب کردم. من هرگز مداد رنگی را روی نوارهای کاغذی امتحان نکرده بودم و این یک کشف هنری بود. فرآیند آزمایشی بود. افکارم را در مورد موضوع در یک دفتر یادداشت کردم و سپس در آن فرو رفتم تا از یک ایده به ایده دیگر بروم و با متن به عقب و جلو بروم. من یک راش خارج از دستور را متحرک ساختم و کم کم ساختاری پدیدار شد. من هر ماه به فرانسیس زنگ می زدم تا پیشرفتم را به او نشان دهم و واکنش هایش را زیر نظر بگیرم. تردیدهای او بسیار جالب بود زیرا باید با تصاویرم او را متقاعد می کردم و در شهودم محکم می ایستادم. کار با یک نویسنده مشترک بسیار ارزشمند بود. من با صداهای ضبط شده از فرانسیس بدون جلوه های صوتی کار کردم. در ابتدا می خواستیم روی ریتم بصری انیمیشن تاکید کنیم و صداهای دیگر را اضافه نکنیم، اما سکوت در سینما سخت است. و تعصب ما نسبت به متن از قبل افراطی بود، زیرا من نمی‌خواستم زیرنویس‌های همزمان روی تصاویر وجود داشته باشد. ایده ما این بود که مخاطب اجازه دهد خود را با صداهای فرانسوی برده و بعداً ترجمه را کشف کند. بنابراین، ما از پاسکال بریکارد، که روی فیلم قبلی من کار کرده بود، خواستیم تا یک طرح صوتی با تأکید بر غلبه درونی راوی‌ها بسازد، که به افزایش تنش کمک می‌کند.

Fr.G.: برای موسیقی متن، به یاد دارم که در ابتدای پروژه من بسیار مردد بودم که صدای بیشتری را به آوازها اضافه کنم، با گفتمان در هم تنیده ثابت آنها. فلورانتین واقعا مجبور شد با من بجنگد تا من را متقاعد کند و بدون اینکه رها کنم، اصرار کردم که صدا باید حداقلی بماند. اما ملاقات پاسکال و شنیدن ایده‌های او و تبادل نظر ما در طول جلسات کاری – مثلاً در قسمت اول شعر، شنیدن انتقالی بین روستا و شهر همراه با حباب عشقی که از واقعیت می‌ترکد – در نهایت آرامم کرد و کمک کرد کمی چنگم را شل کنم. در پایان تقریبا اصرار کردم که صدای بیشتری اضافه کند! در واقع، شاید همان جایی بود که ما به حلقه ریتمیک (و اوج پیشرونده آن) در تیتراژ پایانی فکر کردیم. ارگاسم، به نوعی.

ZF: آیا اصطلاح “Petits Pois” یک اصطلاح فرانسوی است؟ یا این یک کنایه کاملاً رسمی بین غلاف نخود و لب و دریچه است؟

Fr.G.: نه، نه، من در زمان نوشتن اشعار قصد نداشتم تعبیری ایجاد کنم! در آغاز، روند نوشتن من تا حدودی خودکار بود (ارتباط با فلسفه آزادی‌بخش نوشتن پیشنهاد شده توسط سوررئالیست‌ها) و با استفاده از تداعی‌های مفهومی و بازی با صدا حرکت می‌کردم: بنابراین صدای «oi» (wa) یک موتیف تکرارشونده در سه مصراع اول با کلمات «pois»، «doigts» و «voix» است. سپس، البته، در حالی که متن را اصلاح می کردم، ارتباط شدیداً اروتیک بین عشق به ذوق و طعم عشق واقعاً به صورتم برخورد کرد!

ZF: به نظر می رسد “Les Petits Pois” بر اساس برخی از رویکردهای بصری است که در “Pixel Joy” بررسی کردید. آیا می‌توانید به ما بگویید که فکر می‌کنید این ایده‌های حسی و صمیمیت در اثر جدید چگونه تکامل یافته است؟

FL.G.: در واقع «Les Petits Pois» پایان سه گانه لذت من است که با «REM» در سال 2011 شروع شد و در سال 2012 با «Pixel Joy» ادامه یافت. من همچنین رنگ ها را محدود می کنم تا امکانات و زمان را کاهش دهم و در نتیجه خلاقیت را تحریک کنم، زیرا از محدودیت ها آزادی می آید. فرمت کوچک باعث می شود ژست و مادی بودن تصویر قابل مشاهده باشد. تکنیک مستطیلی، پیوستگی خود به خودی بین فریم هایی که به یکدیگر می ریزند، بین انتزاع و فیگوراسیون می دهد. من سعی می کنم احساسات زودگذر را ارائه دهم و با درون و بیرون شخصیت بازی کنم. احساسات و بازنمایی بدن با ریتم ترکیب می شوند. من فکر می‌کنم انیمیشن رسانه‌ای عالی برای نشان دادن صمیمیت یک زوج به شیوه‌ای سبک است. نتیجه با وجود تند بودن برخی صحنه ها شیرین است.

ZF: برخلاف “Mon Juke-Box”، شما یک سبک طراحی بسیار فوری و خودکار را انتخاب کرده اید. آیا می توانید به ما بگویید که چرا این رویکرد را انتخاب کردید و چگونه ممکن است بر تفسیر بیننده تأثیر بگذارد؟

FL.G.: من می خواهم بیننده به جریان پیوسته نقاشی کشیده شود. برای اینکه بداند او را به کجا می برد، کنجکاو و کنجکاو شود. بگذارید او هم تجربه کند. این فیلم‌ها مانند فیلم‌های کوتاه کلاسیک ساخته نمی‌شوند و از فیلم‌نامه پیروی نمی‌کنند، فقط موضوعات کاری و مطالعات رسمی را دنبال می‌کنند. برخلاف «جوک باکس من» و «رو» قبل از آن، که فیلم‌های روایی سنتی‌تر بودند و من مجبور بودم شخصیت‌هایم را تنظیم کنم. روند معمول طولانی تر و کمتر خودجوش است… من باید یک فیلم بسازم، بنابراین آن را انجام می دهم. و این بار این شانس را داشتم که با یک تیم کوچک همکاری کنم: همکارم فرانسیس، خالق موسیقی متن فیلم پاسکال، و تیم نوانیما. برای ایجاد عالی بود.

ZF: و آیا این رویکرد فردی تر، تیمی کمتر و تکنیکی کمتر با حساسیت موضوع مناسب تر بود؟

FL.G.: درست است که متحرک سازی همه چیز به خودی خود باعث می شود که بداهه گویی، ویرایش فیلم در حال پرواز آسان تر شود و به مشکلاتی که پیش می آید راحت تر واکنش نشان دهید. با این حال، من نمی‌خواستم کاملاً تنها باشم، زیرا توضیح دادن کارهایی که برای کسی انجام می‌دهید برای رسمی کردن افکار شما و بیرون آوردن آنها به دنیا بسیار ارزشمند است. حضور در یک تیم کوچک برای من فرمت عالی است.

ZF: ساختار چرخه‌ای جابجایی بین کلمات گفتاری و تصاویری شل و گاه نامشخص و متن ترجمه‌شده شناور و در شفافیت، کیفیت لمسی بازیگوشی، اما همچنین کیفیتی شاعرانه را برای گذرا بودن رابطه به ارمغان می‌آورد. هدف شما از توسعه این ساختار چرخه ای چه بود؟ و آیا می توانید در مورد پایان ناگهانی تر به ما بگویید؟ قصد شما از ترجمه نکردن آخرین قسمت های گفتاری و همپوشانی آنها چه بود؟

FL.G.: ما نمی خواستیم شعر را به تصویر بکشیم، بلکه می خواستیم آن را در تصاویر مجسم کنیم و در همان ابتدا بحث ترجمه مطرح شد. ضبط فرانسوی عنصر بسیار مهمی در ساخت پروژه فرانسیس بود، بنابراین ما ضبط انگلیسی را برنامه ریزی نکردیم. اما باید سرنخ هایی به بینندگان می دادیم. بنابراین تصمیم گرفتیم که ترجمه شعر را به تأخیر بیندازیم و بعد از انیمیشن، آن را به عنوان خاطره روی صفحه نمایش بگذاریم. اشعار از داستان عشق گذشته صحبت می کنند، از خاطراتی که با شور و اشتیاق و سپس با خشم به یاد می آوریم. از این رو، سرزندگی سه بیت اول قبل از تغییر لحن که چرخه قبلی را می شکند، جذاب و شادی بخش است. سپس بیننده به یک جهان بصری دیگر فرافکنی می‌شود و اشک‌های موجود در رابطه را برجسته می‌کند، تا جمله آخر، جایی که متوجه می‌شود داستان به پایان رسیده است. این قسمت آخر قرار است شدید و خام و نفس گیر باشد.

o.G.در نهایت، این دو روش متفاوت برای درک فیلم ایجاد می‌کند: یکی احساسی‌تر است، اما برای مخاطبی که زبان فرانسه را نمی‌فهمد و در نتیجه بیشتر پذیرای تصاویر و لحن‌های صوتی و تعاملات است. دیگری روشنفکرانه تر است، برای مخاطبی فرانسوی که مستقیماً به معنا دسترسی خواهد داشت. این کمی شبیه “مغز راست” در مقابل “مغز چپ” خواهد بود!

نقد و بررسی فیلم (جوزف نورمن):
این فیلم عمیقاً شهوانی حس، طعم، لمس و میل را تراوش می کند. این فیلم از حلقه‌هایی از تصاویر و صدایی به زبان فرانسوی تشکیل شده است که در مورد نخود صحبت می‌کند و سپس به سمت سلیقه‌ها و روابط صمیمی‌تر می‌رود. از نظر بصری، فیلم از نقاشی‌های ساده پاستلی از اشکال استفاده می‌کند که گل‌های شکوفه‌دهنده، غلاف‌های باز نخود، دهان و لب‌ها، فرج و زبان را منعکس می‌کند. از طریق تکرار ریتمیک، فرم ها از لب به نخود تبدیل می شوند. باز و بسته شدن بدن به ترکیدن گل تبدیل می شود.

تقریباً یک رویا، کلمه ای که به زیبایی نوشته شده است با “به هر حال، چه ارتباطی بین یک نخود سبز و شما وجود دارد؟ غیر از اینکه روی زبان و در شکم من باشد؟” شروع می شود. صداهای عمیقاً حسی به طور متناوب همراه با متن انگلیسی جداگانه ادامه می یابد. در یک نقطه صدای خرخر کردن گربه را می شنویم و به نظر می رسد متن همراه با خرخر می لرزد.

در قسمت پایانی فیلم، حس بازیگوشی با کلمات تند و درگیری خاموش می شود و صفحه به سطحی دندانه دار تبدیل می شود. از آنجایی که این بخش آخر به فرانسوی ترجمه نشده است و کلمات گفتاری اغلب با هم همپوشانی دارند، ما با احساس انحلال، پایان رابطه و پایان ناگهانی بدون ترجمه، از دست دادن نهایی ارتباط باقی می‌مانیم.

درباره فرانسیس گاول:
فرانسیس گاول، منتقد فرانسوی، از سال 1998 تهیه کننده برنامه ای به ادبیات، موسیقی و سینما برای رادیو مستقل (رادیو لیبرتر). او از سال 2001 تا 2011 به عنوان یکی از اعضای کمیسیون فیلم کوتاه هفته منتقدان در جشنواره فیلم کن کار کرد و در سال 2012 به عنوان هیئت داوران جایزه دوربین طلایی انتخاب شد. در غیر این صورت، او در سال 2015 جایزه آندره مارتین را برای جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی آغاز کرد.

درباره Florentin Grelier:
فلورنتین گرلیه دوست دارد فرصت های زیادی را فریم به فریم کشف کند. از سال 2010، او همزمان با ادامه آزمایشات خود، رهبری کارگاه ها و آموزش انیمیشن را بر عهده داشته است. فیلم‌های چند تکنیکی او در جشنواره‌های بسیاری برگزیده و جوایز دریافت کرده‌اند. جوک باکس من، یک فیلم شخصی و تکان دهنده، در جشنواره فیلم ساندنس انتخاب شد و جایزه آندره مارتین را در سال 2019 دریافت کرد. پس از REM، انیمیشن 16 میلی متری و Pixel Joy در Nintendo DS، او سه گانه فیلم های مستقیم، مربعی و بنفش خود را با نخود سبز، یک فیلم کوتاه با نقاشی پاستلی تکمیل کرد.

اعتبارات:
نخود سبز (Les Petits Pois)، انیمیشن کوتاه دو بعدی، 2022 (6 دقیقه 30 ثانیه، فرانسه)
انیمیشن: Florentin Grelier | نویسنده داستان: فرانسیس گاول | تولید و پخش: نوانیما | تهیه کننده اجرایی: Mark Fey | تدوینگران صدا: آنتوان بیبر، پاسکال بریکارد، نادژ فیریت | میکسر صدا: پاسکال بریکارد | صدا: دلفین بوروس، پائولین کاسان، سوفیا الخیاری، ژان گاول، ورجین کیتون، سورین لاتویییر، بلانش مارتین، دلفین موری، الیزه مورین، اورور سودیو | پوشه: Julien Rougier

ارائه شده توسط: جوزف نورمن