وقتی سیمور روزنامه نگار تحقیقی را“از سی هرش پرسیده می شود که چه چیزی او را کاندید مناسبی برای اداره فروشگاه پدرش در شیکاگو می کند، او شانه بالا می اندازد. را“پیزاک مثل مردم.» حیرت‌انگیز و خشنودکننده‌ی جمعیت، نه تنها Cy را برای کار بیرون از خانه در تجارت خشک‌شویی ایزادور هرش آماده کرد، بلکه او را به شکلی خارق‌العاده برای منابع روزنامه‌نگاری جذاب کرد. 50+ سال کار و آنها در این مستند درخشان توسط لورا پویتراس و مارک اوبنهوس شکست می خورند. زبان هرش با اختصار ییدیش تلخ ترق می‌خورد، به طوری که حتی در هنگام توصیف ایالات متحده آمریکا جنایات جنگی و شکنجه، او هرگز توانایی صحبت کردن خود را از دست نداد.
سالخورده 88مغز او هیچ یک از وضوح خود را از دست نداده است زیرا او جزئیات ظالمانه ظلمی را که نامش را به یاد می آورد، به یاد می آورد. گنجانده شده است 16 مارس 1968در روستای مای لای ویتنامی، صدها مرد، زن، کودک و نوزاد غیرمسلح جمع آوری شده و تیرباران شدند، اما زمانی که ارتش بعداً ماجرا را گزارش کرد، گفتند که آنها کشته اند. 128 اعضای ویت کنگ یک سال دیگر طول کشید تا یک خبرنگار جوان شکاک به یک نکته پاسخ داد و شروع به کشف دروغ سازمانی کرد و به بالا و پایین کشور سفر کرد تا حساب های اول شخص را ضبط کند. ایالات متحده آمریکا سربازان ارتش که قتل عام را انجام دادند.
دروغ های سفید کوچک بیشتری دریافت کنید
هرش پاول میدلو، کشاورز سابق را که به قدری از چیزی که در آن نقش داشته ناامید شده بود، ردیابی کرد که حاضر بود جلوی دوربین صحبت کند. CBS در مورد تیراندازی به نوزادان و تجاوزهای گروهی انجام شده توسط ایالات متحده آمریکا سربازان مادر میدلو این جمله بدنام را در مورد ارتش به هرش داد: را“پسر خوبی را برایشان فرستادم و او را قاتل کردند.
پویتراس و اوبنهوس خاطرات هرش را با پوشش رسانه‌ای که در حوزه عمومی گسترش یافت تا بخشی از درک جمعی ما از ایالات متحده آمریکا جنایات وحشیانه در طول ویتنام، اما همچنین – به طرز شگفت انگیزی – هرش به آنها اجازه دسترسی به منابع خود را داده است در حالی که به شدت از خود منابع دفاع می کند. ما یک تمبر عمودی را می بینیم که از ارتش سرچشمه می گیرد. این یک نقشه سیاه و سفید از My Lai است که با یک نشانگر آبی مشخص شده است. بالای یک فلش می گوید: را“30–40 اجساد پیدا شده در خندق “؛ بالای دیگری، را“ناهار خوردم.»
“هیرش از همان ابتدا می گوید که احتمالاً از بله گفتن این مستند پشیمان شده است. 20 سال ها پس از اولین ملاقات پویتراس با او. با این حال، از آنجایی که او مردم را دوست دارد و زندگی حرفه‌ای خود را صرف گوش دادن به آنها کرده است (بدون اینکه لزوماً آنها را باور کند)، او یک استاندارد بینش دقیق در مورد اینکه چرا همه چیز به این شکل اتفاق می‌افتد دارد. در حالی که او به این فکر می کند که چرا هیچ کس در قتل عام مای لای قبلاً آن را گزارش نکرده است، دو نظریه ممکن ارائه می دهد: یکی، این که آنقدر وحشتناک بود که غیرقابل توصیف بود. دیگری، به نظر او به احتمال زیاد، را“خوب، این فقط یک روز دیگر در ویتنام است.
این کامنت ها باعث می شود که شما به راحتی بگویید، را“روز دیگری در ابوغریب است، یا را“فقط یک روز دیگر در غزه است.» استفاده از جنایات جنگی و پوشش همراه آن به عنوان یک موضوع شستشو-تکرار ارائه شده است. ایالات متحده آمریکا سیاست خارجی با گزارش‌های سخت‌گیرانه هرش غیرقابل انکار شد. از آنجایی که این فیلم در داستان‌هایی است که او در ادامه به آن پرداخته است، از واترگیت تا عراق تا غزه امروز، که دلیلی محکم برای باور نکردن این مقام رسمی ارائه می‌کند. ایالات متحده آمریکا نسخه ای از رویدادها
اگر پنهان کاری به نظر ساختاری متعارف نسبت به آثار قبلی پویتراس دارد، شایان ذکر است که او اعتبار کارگردانی را با مارک اوبنهوس، مستندسازی که قبلاً با هرش کار کرده و اعتماد (احتیاط‌آمیز) کسی را که شاهد بدترین سوءاستفاده‌های او بوده است، دارد. با این حال، حساسیت و پیچیدگی مشخص پوتراس در گنجاندن صدای او در طول مکالمات با هرش می درخشد. برای یک پرتره حرفه ای از شخصیتی میراثی که سردترین موارد را افشا می کند، این فیلم دارای نشاط گرمی است که در شخصیت مردی تپش دارد که غریزه اش برای حقیقت به این معنی است که او بیش از آنچه که می خواهد از خود می بخشد.
یک سوم از راه فیلم، ما به سال‌های شکل‌گیری هرش در شیکاگو برمی‌گردیم و به طور کلی، نکات اقتصادی را از حقایق اصل و نسب او یاد می‌گیریم. هیچ یک از والدین او – یهودیان اروپای شرقی از لیتوانی و لهستان – هرگز درباره هولوکاست صحبت نکردند. این که پسرشان زندگی خود را وقف سخن گفتن درباره جنایات مورد تایید دولت علیه بشریت کرده است، شعر است.
فیلم همه را به جلو می تازد و صدای درخشان و خاردار هیرش را له می کند. او روشی برای صحبت با کلمات دارد که باعث حسادت یک رمان نویس کارآگاهی سخت می شود. را“داستانی وجود داشت که غیرممکن به نظر می رسید: آن را حقیقت می نامیدند.» او می گوید که یکی از پوشه های متعدد در دفتر خانه پر از بدترین اسرار آمریکا را نگاه می کند. پویتراس و اوبنهوس به زیبایی تمرکز خود را بین خود داستان ها و فضایی که راوی در آن کار می کند، درهم می زنند.
آنها برای نشان دادن واکنش های خصمانه به تمام تلاش های هیرش، از تماس نیکسون با او، کلیپ های آبدار می کشند. را“پسر عوضی” در نوارهای فاش شده، به آمریکایی های معمولی متفکری که به برنامه های گفتگو می گویند تا او را غیر وطن پرست خطاب کنند. سپس رفتار خیانت آمیز نیویورک تایمز است. استخدام شده در 1972 در درخشش برنده شدن جایزه پولیتزر در 1970او تسلیم شد 1979 مدت کوتاهی پس از کشف فسادی که او در شرکت گلف گزارش داد و صنایع وسترن برای همکارانش به طرز ناراحت کننده ای به خانه نزدیک بود. اکنون با استفاده از Substack گزارش می دهد.
پوئتراس همچنین از او در مورد لحظات نه چندان باشکوه حرفه‌اش سؤال می‌کند، به طوری که او به‌عنوان یک مرد معیوب ظاهر می‌شود تا سنگر قضاوت کامل. این یک مستند کامل نیز نیست، با گذراندن نفس در پست My Lai Journalism او گاهی اوقات طاقت‌فرسا به نظر می‌رسد. با این حال، کمال زمانی نیست که چیزی غیرممکن در بطری بسته شود: این چیزی است به نام حقیقت.
