گیلرمو دل تورو از دوران کودکی مجذوب مری شلی بوده است را‘فرانکشتاین این داستان مردی است که نقش خدا را بازی می‌کند و خلقت پیچیده‌اش همچنان بر کارگردان اثر می‌گذارد. در واقع، او در بیشتر دوران حرفه‌ای خود در تمایل خود برای اقتباس از این رمان برای پرده سینما پر سر و صدا بوده است و هسته اصلی خواسته‌اش را می‌توان در فیلم‌هایی مانند کرونوس، یک تیغه II، قله بنفش، شکل آب و پینوکیو. بالاخره یک رویا 30 سالها در حال ساخت به ثمر می‌رسد: چشم‌انداز اپرایی دل تورو برای فرانکشتاین اسکار آیزاک، جیکوب الوردی و میا گات را برای یک تور دو نیرو حکایتی از نیاز انسان برای رسیدن به فراتر از ممکن و آنچه که قلب را به تپش و شکستن می‌اندازد.
LWLies: باید برای شما عجیب باشد که در نهایت بگویید که دارید ساخته شده است این فیلم بعد از صحبت در مورد انجام دادن آن را برای چندین سال
دل تورو: احساس بسیار عجیبی دارم. یک خط در فیلم وجود دارد که در مورد من نوشتم و به حقیقت پیوست – را‘پس از رسیدن به پایان جهان، افقی باقی نمانده بود و دستاورد غیرطبیعی به نظر می رسید. و من با این فیلم عظیم ترین دوران پس از زایمان را داشتم. من هرگز چنین چیزی نداشتم. معمولا شما یک هفته دریافت می کنید، من تقریبا یک سال وقت داشتم. من با دیوید کراننبرگ دوست خوبی هستم و سالها پیش او به من گفت: را‘برای جوان شدن دوباره باید بترسی. وقتی فیلمی می‌سازید که فکر می‌کنید چیزی به پایان می‌رسد، بعد از آن کار واقعاً متفاوتی انجام دهید. من هم دارم سعی می کنم، اما هنوز هم گیج کننده است. یادم می آید زمانی که برای آن فیلمنامه می نوشتم را‘کنت مونت کریستو، سعی کردم فکر کنم، را‘بعد از اینکه مونت کریستو سال ها و سال ها زندانی بود، انتقام چه حسی داشت؟ و من فکر کردم را‘پوچی. او بدون انتقام از دنیا معنایی نخواهد داشت. من اینطور احساس می کنم
چیزی که من حدس می‌زنم گفتن آن به مردم چیز عجیبی است.
منظورم این است که من هم هیجان زده هستم، اما تنها چیزی که می توانم آن را با آن مقایسه کنم – و به نظر ناعادلانه می رسد – زمانی است که یکی از اعضای خانواده شما می میرد. مثل این است که کسی یک قاشق را برمی دارد و تکه ای از کیهان را می گیرد. این احساس است. وقتی کسی را از دست می دهید و نمی خواهید شماره را از تلفن همراه خود حذف کنید. من احساس می کنم چگونه می توانم این را نگه دارم و هرگز آن را رها نکنم؟ نکته خنده دار این است که تجربه ساخت این فیلم به خوبی یا بهتر از آن چیزی بود که تصور می کردم. هیچ ناامیدی. من فکر می کنم این در واقع به خلاء اضافه می کند.
جالب است که شما به کراننبرگ اشاره کردید زیرا من برای اولین بار چند ماه پیش با او صحبت کردم و در مورد اینکه وقتی فیلمی را می سازید چه چیزی به شما هدیه می دهید و اینکه چگونه به دنیا می رود و کمی کنترل آن را از دست می دهید صحبت کردیم. این به این دلیل است که مردم عکس العمل خود را نشان می دهند و مالکیت آن را می گیرند. او گفت را‘ارزش نگرانی در مورد چنین چیزهایی را ندارد زیرا شما واقعاً هیچ کنترلی روی آنها ندارید. من احساس می کنم این برای شما کمی شخصی تر است.
به یک نقطه. دیوید وقتی یک بار با او مصاحبه کردم چیز بسیار زیبایی گفت: را‘یک کارگردان باید دو پوست داشته باشد – برای هنر نازک و برای تبلیغ و سرنوشت فیلم ضخیم. و می دانید، اگر مخاطبان یا منتقدان فیلم شما را در حال حاضر دوست نداشته باشند، در طول سال ها آموخته ام که این پایان کار نیست. ستون فقرات شیطان تقریباً مخفیانه منتشر شد و اکنون یکی از موارد مورد علاقه بسیاری از مردم از جمله من است. پس وقت داری چیزی به نام شانس دوم وجود دارد.
داستان مخلوق فرانکنشتاین داستانی است که در مورد آن سوء تفاهم یا سوء تعبیر شده است. در فیلم جیمز ویل، این موجود با یک معامله خشن روبرو می شود و موجود شما بسیار مهربان تر است.
فکر می‌کنم بوریس کارلوف از آن جریان زیرین شکنندگی زیادی برخوردار بود – زیبایی از کارلوف و نحوه بازی او ناشی می‌شد. حکایت معروف این است که در صحنه ای که مخلوق ماریا را در کنار رودخانه می کشد، کارلوف وحشت زده می شود و سعی می کند راهی برای توجیه و بخشش هیولا بیابد. و این یک اختلاف بزرگ بین او و ول بود. عروس فرانکشتاین [Whale’s 1935 sequel] بسیار طنزآمیزتر و طعنه آمیزتر و نهنگ تر است، اما کارلوف بسیاری از رقت بار را به نقش آورد.
البته فیلم های شما همیشه عشق زیادی به هیولاها نشان می دهد.
بله، تکامل روشی که من فکر می‌کنم این است که در حال ساختن افسانه‌هایی بودم که در آن انسان‌ها آدم‌های بد بودند و هیولاها آدم‌های خوب بودند که از هیچ چیز جز معصومیت ناتوان بودند. اما از آنجایی که را اسهاپ روی آبزمانی که موجود در پایان مایکل شانون را می کشد و سپس کوچه کابوسکه در آن قهرمان شرور است، و حالا این یکی که قهرمان تبهکار است… می دانید، هیولا شش ملوان و یک شکارچی را می کشد. و گرگ های بی شمار
او کامل نیست.
او موجودی ضعیف، کوچک و در حال از بین رفتن نیست. فکر کردم، حتی وقتی کارهای وحشتناکی انجام می دهیم، می توانیم کنار بیاییم؟ و آیا ما می توانیم در آن بخشش پیدا کنیم؟ برای این کار، نیمه اول فیلم را به ویکتور و نیمه دوم فیلم را به مخلوق تقدیم می کنم و در هر دو قسمت سعی می کنم کمی عنصر افسانه ای را القا کنم، از جمله اینکه هیولا توسط حیوانات به دنیا آمده است.
او با تمام دوستان حیوانش مانند سفید برفی است.
او توسط کلاغ هایی که با جنازه ها در میدان جنگ بودند به دنیا هدایت شد. سپس آهو، سپس موش، و سپس گرگ. تقریباً به او می گویند را‘ببین، این دنیا همین طور است. این یک مکان عالی و در عین حال یک مکان وحشتناک است. سپس مخلوق در نهایت به ویکتور می گوید: را‘من برای تو نفرت دارم، اما برای من ساده هستم.
احساس می شود در طول دوران سینمایی اش، را‘فرانکشتاین» خود را به طرق مختلف نشان می دهد: از طریق کرونوس در سراسر تقلید کنید; و بدیهی است شکل آب. ج پینوکیوحتی پسر جهنمی همچنین. به نظر شما این کمکی بود یا مانعی در ساخت آن؟ فرانکشتاین? این واقعیت که شما همیشه تکه های کوچکی از این داستان می ساختید.
خوب، وقتی رمانی را اقتباس می کنید، افرادی که رمان را دوست دارند باید روح آن را احساس کنند، اما در عین حال می خواهید آنها را با یک داستان جدید شگفت زده کنید. در اولی 10 دقایقی که مردم باید بگویند را“این نیست را‘فرانکشتاین، می دانم. من می مانم و ببینم چه می شود.» ما این کار را با پینوکیوقرار دادن آن در ایتالیای موسولینی. میتونم باهاش تمرین کنم [the character] نوماک ج یک تیغه IIملاقات یک هیولا و پدرش که می گوید: را‘چرا منو اینجوری کردی چرا مرا رد کردی؟ اما این پدربزرگ است، این اپرای بزرگ است. این نسخه پوچینی از این داستان ها است. می‌خواستم بزرگ، زیبا و دیدنی باشد، نه فقط از نظر اندازه یا وسعت، بلکه به عنوان تلاشی برای اجرا با موجودی که قبلاً هرگز انجام نشده بود. یعقوب پاکی می آورد.
او باشکوه است. در نسخه شما از داستان، موجودی طبیعتی کودکانه برای مخلوق وجود دارد، حتی زمانی که او بیشتر در مورد جهان یاد گرفته است. او این حس بی گناهی و کنجکاوی را حفظ می کند.
بله، می دانید، فیلم مانند یک دایره ساخته شده است. با سحر پشت سر ناخدا شروع می شود و با طلوع در مقابل مخلوق به پایان می رسد. یکی پشتش به خورشید است و دیگری رو به آن. این دایره در نقوش بصری فیلم است. دایره‌هایی در پنجره‌ها، آینه‌ها، گودال‌ها و غیره وجود دارد. و ایده‌آل این است که این بازیگری که قرار است این موجود را بازی کند، باید آن را از یک نوزاد به یک مرد به یک انسان کامل تبدیل کند و تصمیمی بی‌خود بگیرد. این چیزی است که من در جیکوب یافتم.
از نظر من، معصومیت مخلوق بسیار در الیزابت منعکس شده است. روشی که او در اولین ملاقات به طور کامل از آن استقبال می کند، این واقعیت را به من یادآوری می کند که به عنوان یک الزام بیولوژیکی، ما واقعاً ترس زیادی در درون ما به عنوان انسان وجود ندارد. بیشتر ترس های ما از تجربیات و جامعه ما آموخته و به ارث رسیده اند. آیا احساس می‌کنید که طبیعت کودکانه الیزابت و این موجود به این واقعیت مربوط می‌شود که این داستانی است که برای اولین بار در کودکی با آن روبرو شده‌اید و به آن پاسخ داده‌اید؟
من فکر می کنم موجودی در را‘فرانکنشتاین فوراً برای کودکان جذاب است، زیرا او یک غول بزرگ و نامناسب است. او با دنیا مطابقت ندارد آنطور که شما در کودکی با دنیا نمی‌آیید. شما با آن همدلی و همدردی فوری دارید. چیزی که می خواستم این بود که الیزابت را فوراً بشناسم. بسیاری از مردم هنوز نمی توانند اجازه دهند که زنانگی هیچ گونه نابخردانه یا هر گونه نقصی داشته باشد، اما در واقع هیولا است. الیزابت از احساس عجیب و غریب خسته شده است. وقتی از پروانه صحبت می کند، البته از خودش می گوید، چه موجود فقیری است، اراده ای ندارد و در عین حال عجیب و زیباست. و من فکر می کنم این همان احساسی است که بسیاری از ما در جوانی داریم، اما بسیاری نیز جفت روحی پیدا می کنند. ناگهان خود را در هنر دیگران می شناسید. او این موجود را می بیند و می رود، را‘که تمیز است. او همان خلوص ذات او را دارد.
و شما قسمت را با در نظر گرفتن میا نوشتید.
میا چه زیباست… یادم می‌آید کیت هاولی، طراح کمد لباس ما، کمی نگران پیش من آمد و گفت: را‘ما باید کسی را پیدا کنیم که به او یاد بدهد که در آن لباس مانند یک فرد ویکتوریایی حرکت کند، زیرا آنها هرگز اینطور حرکت نکرده اند. و من گفتم را‘بهش اشاره نکن چیزی که من دوست دارم این است که او با این لباس مانند یک فرد عادی حرکت می کند.
