فرشتگان و شیاطین: ستایش شیاطین اثر کن راسل

برای گوژپشت، شهید، بدعت گذار و یاغی، کفرگویی همیشه وسیله ای قدرتمند برای شورش خلاق بوده است.
پتی اسمیت در خاطراتش، نان فرشتگان، مدام به همان چیزی که «قوز شورشی» خود میخواند بازمیگردد، حتی اگر معنای این نقص تصوری در ابتدا از او دور بماند. او قبل از اینکه معنی کلمات را به طور کامل بفهمد، نوشتن را با تکرار افسانه آمیز شروع می کند. این تصویر به تدریج به عنوان یک “کوازیمودوی مینیاتوری” مورد توجه قرار می گیرد که او تصور می کند در بدن کودکی بی دست و پا که در خانواده ای عمیقا مذهبی بزرگ شده است به دام افتاده است. همانطور که او تبدیل یک بدشکلی درک شده را به یک همراه درونی خیرخواه دنبال می کند، در نهایت او را به عنوان روح سرکشی می شناسد که از هویت خلاق او جدایی ناپذیر خواهد شد.
علیرغم شجره نامه خودزندگینامهای مشخص، قوز سرکش اسمیت تنها چیزی بود که میتوانستم به آن فکر کنم، وقتی ونسا ردگریو را بهعنوان صومعه قوزدار صومعه قرن هفدهم در قلب نسخهای که اخیراً بازسازی شده بود، تماشا کردم. شیاطین، برداشت کن راسل در سال 1971 از رمان آلدوس هاکسلی به نام شیاطین لودون که پس از انتشار به دلیل ادغام کفرآمیزش از تصاویر جنسی، شمایل نگاری مذهبی و خشونت به طور گسترده سانسور شد. در اینجا نیز سرکوب مذهبی شکل بدنی به خود می گیرد که «رفتار خوب» نخواهد داشت.
خواهر ردگریو، جین، از بدشکلی آشکارش زخمی شده است: “قوز مرا بردارید!” او از شدت عذاب گریه می کند، در آرزوی زیبا بودن، زیرا میل او به پدر کاریزماتیک گراندیه (الیور رید) به فانتزی های جنسی و حسادت انتقام جویانه منفجر می شود. جین د آنژ تاریخی در مرکز مالکیت های ادعایی در لودون قرار داشت. راسل این داستان را دگرگون میکند، زیرا بدن راهبه به مکانی تبدیل میشود که در آن تضاد بزرگتر فیلم بین کاتولیک، اروتیسم و قدرت نهادی ترسیم میشود، «قوز سرکش» خودش استعارهای از افراط در خود است که به وضوح با هندسه سفت و سخت صومعه، خطوط سفید طراحی شده، عادات مذهبی، فضای سفید طراحیشده، عادات مذهبی و فضای سفید طراحی شده مطابقت ندارد. ابراز احتمالی اشتهای جنسی هنگامی که ژان از طریق توری گراندیه نگاه میکند، بدن خمیدهاش از طریق زاویهای عریض کلاستروفوبیک بهعنوان یک مانع معماری به نظر میرسد، برآمدگی از گوشت سرکش در موسسهای که برای ناپدید کردن گوشت اختصاص یافته است.
در واقع، صحنههایی که در آن زمان سانسورچیها را بیشتر نگران میکرد، دقیقاً صحنههایی بود که در آن امر مقدس جسم میشد، جایی که شمایلنگاری مذهبی دیگر نمیتوانست به طور ایمن نمادین باقی بماند، جایی که عبادت از شهوت، عملکرد و زیادهروی بدنی قابل تشخیص نبود. اینجاست که سهم هنری درک ژرمن اهمیت ویژه ای پیدا می کند. شیاطین اولین اعتبار طراحی تولید فیلم بلند او بود که نشاندهنده برخورد اولیه با واژگانی بصری بود که او در طول زندگی حرفهای خود به توسعه آن ادامه داد. چشم انداز او برای Loudun یک شهر تاریخی بکر و تاریخی با ریاضت هندسی بود که بر اساس ایده های معماری مدرنیستی و نئوکلاسیک و همچنین جهان های بصری واضح کارل تئودور درایر و فریتز لانگ بود.
پنج سال بعد، ژرمن در اولین فیلم بلند خود این تضاد بین اقتدار مذهبی و تجسم سرکش را به عهده گرفت. سباستینکه او با پل هامفریس کارگردانی کرد و امسال پنجاهمین سالگرد خود را جشن می گیرد. جایی که راسل تصاویر کاتولیک را به مدیتیشن اسرافآمیز درباره قدرت نهادی، سرکوب جنسی و هیستری مذهبی تبدیل میکند، ژرمن آن را بهعنوان زبانی از میل عجیب، آزار و شکنجه و بقا – در این مورد از طریق شخصیت سنت سباستین – تصاحب میکند و به طور بنیادی انتزاع میکند. بدن برهنه و مقید شهید مسیحی که با تیرها سوراخ شده بود، در طول قرنها هنر غرب، باری همواروتیک پیدا کرده است. ژرمن از رها کردن این اتهام در سطح زیرمتن امتناع می ورزد، آن را به متن ارتقا می دهد، و همواروتیسم را نه معنایی نامشروع در زیر تصویر، بلکه خود تصویر می سازد.
در چشم انداز ساردینیا از سباستینشهید ساکت لئوناردو ترویلیو که عمدتاً سربازان برهنه رومی بودند (Jarman برهنگی را با گفتن این جمله که تولید «نمیتوانست هزینه لباسها را بپردازد» توضیح میدهد، از پاسخگویی به پیشرویهای افسر فرمانده شهوترانش سوروس (بارنی جیمز) امتناع میکند، بدون هیچ گونه درد و شکنجهای تحمل میکند. بدن برهنه او به شیئی تبدیل می شود که کاملاً از اصلاح خودداری می کند، برخلاف خواهر ژان که بدشکلی اش به عنوان تحقیری تجربه می شود که آرزوی رهایی از آن را دارد. این شاید تغییر حیاتی از راسل به ژرمن باشد – «کوهان سرکش» کمتر نمادی از شورش است تا راهی برای تصور اینکه چه اتفاقی میافتد وقتی چیزی که باید صاف شود، اصلاح شود، هموار شود و به منبع خود اثر تبدیل شود: سرکش و بی بند و بار.




