GOAT، آخرین تلاش Sony Pictures Animation، گامی مهم به جلو در تکامل بصری فیلم های انیمیشن است. از آنجایی که همان کمپانی فیلم‌های Spider-Verse را توسعه داد، اکنون در خط مقدم ظاهر فیلم‌های انیمیشن در آینده قرار دارند. شتاب سریع فناوری انیمیشن در طول عمر ما، تمایز بیشتری را بین آغاز انیمیشن های رایانه ای (که تا جایی که به مخاطبان جریان اصلی مربوط می شود، تقریباً به اوایل دهه 1980 بازمی گردد) و فیلم های امروزی را نوید می دهد.
این خبر خوب است. خبر بد این است که GOAT یک فیلم ورزشی غیرقابل پیش‌بینی است که برای نوشتن آن تلاش بسیار کمی انجام شده است، با کلیشه‌های زیادی که من فکر می‌کنم کارگردان Tyree Dillihay قصد تقلید را دارد یا خیر. او کارگردان مجموعه تلویزیونی Bob’s Burgers بود که اپیزودهایی مانند این را داشت. فهرست‌نویسی کلیشه‌ها شامل خلاصه‌ای از تقریباً کل فیلم می‌شود. اگر کسی عمدی نداشته باشد، هیچ بهانه ای برای فیلمنامه یا فیلمنامه وجود ندارد. اگر آنها عمدی هستند، فقط فیلم هایی را که قبلاً منتشر شده بودند، دوباره تکرار می کنند. حتی شعار (شما هرگز آنقدر کوچک نیستید که رویاهای بزرگ داشته باشید) ناله کننده است.
همراه با این قابلیت پیش‌بینی، فیلم‌های دیگر، به‌ویژه از فیلم‌های دیگر زئوتوپیا فیلم‌ها، با گروه‌هایشان از حیوانات انسان‌نما، محیط‌های مختلفی که روربال در آن بازی می‌شود، و تقسیم تبعیض‌آمیز حیوانات به کاست. چیزهای خوبی وجود دارد، از جمله فراگیر شدن رسانه های اجتماعی، لباس های غیر معمول بازیکنان NBA در راه بازی ها، و گفتگوی مکالمه هیپ هاپ (بدون شک توسط تهیه کننده/بازیگر/ فوق ستاره NBA، استفن کری). با این حال، این فقط لحظات خوب در یک سناریوی بد هستند.
ممکن است بپرسید چرا من در مورد فیلمی که اساساً فیلمی برای کودکان و نوجوانان بی‌تفاوت است سخت می‌گیرم. خوب است، زیرا دیدن این انبوهی از میم های انیمیشن سونی پیکچرز که بیش از حد بازی شده اند، دلخراش است. کاری که خدمه انجام دادند تقریباً یک معجزه بود. من باید نام های بی شماری را بپذیرم، اما همین کافی است که بگویم، GOAT بهترین کارتون موجود در حال حاضر است. وقتی شرکت کردم، دو پیش نمایش از فیلم های انیمیشنی آینده را دیدم و در مقایسه با کاری که سونی انجام می دهد، قدیمی به نظر می رسند.
با وجود طراحی شخصیت های بسیار عجیب، انیمیشن فوق العاده است. اکشن فیلم معادل انیمیشن جاز تلفیقی است که روی پرده ترجمه شده است. چیدمان، پرسپکتیو و حرکت به قدری روان است که فیلم به جای اینکه در چشمان مخاطب قرار بگیرد، جریان دارد. پس زمینه گاهی خالدار است. سونی بر تکنیک رندر کردن انیمیشن مانند نقاشی تسلط داشته است، حتی گاهی اوقات نیاز به شخصیت‌ها برای داشتن نقاط بیان (اگر اصلاً وجود داشته باشد) را نادیده می‌گیرد. این بدان معنا نیست که شخصیت ها بی شکل هستند. آنها حرکات منسجمی دارند، اگرچه بر اساس فیزیولوژی حیوانات واقعی نیستند.
سونی حتی خلق واقعی صحنه های ازدحام انبوه را نیز میخکوب کرد. آنها به صورت فیگورهای جداگانه در حال حرکت ظاهر می شوند. پس از صحنه‌های مشابه در گوژپشت نتردام (1996) دیزنی، این تکنیک تکامل یافت.
بنابراین، داستان. ویل هریس (کالب مک لافلین) بز جوان خوش شانس، رویای ستاره روربال شدن را در سر می پروراند و از فوق ستاره جت فیلمور (گابریل یونیون)، یک پلنگ سیاه از تیم شهر وین لند تورنز، بت می کند. ویل یک پسر “کوچولو” است، اما هر زمان که بتواند حلقه ها را تمرین می کند. رویاهای او توسط Mane Attraction (Aaron Pierre)، یک اسب نر عضلانی مغرور که MVP Roarball است، مورد تمسخر قرار می گیرد. در طول یک بازی بازیگوش اسب، ویل ناخواسته مچ پای مانه را می شکند و تبدیل به یک ستاره ویروسی می شود.
خوک مالک تورنز، فلو اورسون (جنیفر لوئیس) به یک شیرین کاری تبلیغاتی نیاز دارد و ویل را به تورنز امضا می کند، اما او را نیمکت نشین می کند تا زمانی که به دلیل خطای فنی دیرهنگام جت، یک layup برنده بازی را به ثمر برساند.
هم تیمی های جدید او شترمرغ اولیویا بورک (نیکولا کوگلان) هستند. Archie Everhardt (دیوید هاربر)، یک کرگدن؛ اژدهای کومودوی دیوانه مودو اولاچنکو (نیک کرول) و لنی ویلیامسون (استفن کری)، زرافه. اخراج غمگین دنیس کوپر، میمون پروبوسیس با بازی پاتون اسوالت، مربی تیم است. هر اجرای آوازی، حتی توسط غیر بازیگران، عملاً بی عیب و نقص است که این فیلم را غم انگیزتر می کند.
این تمام چیزی است که باید بدانید. از آنجا، این همه فیلم های ورزشی ضعیفی است که تا به حال ساخته شده است. برخی از آنها در خدمت کلیشه ها معنا ندارد. در یک صحنه، والت و جت درگیر یک بازی اسب می شوند و به نوبت از فواصل و زوایای مضحک عکس های غیرممکن می گیرند. آیا در بازی قهرمانی (البته) زمانی که جت مصدوم می شود (نچ) و ویل باقی می ماند تا ضربه شگفت انگیز برنده بازی را بزند (آهههه) روی مانه (آره) و توپ از حلقه در صدای زنگ عبور می کند و با یک امتیاز عنوان را به دست می آورد (آیا این انتظار را داشتید؟) ما از قبل می دانیم که آیا واقعاً ویل واقعاً با جت برابری می کند. اوج نفس گیر، حرکت آهسته (دقیقا!).
این آخرین تلاش Will یک شاهکار از طرح‌بندی، انیمیشن و چشم‌اندازهای متعدد است که GOAT را به کمال خلاصه می‌کند. واقعا کار بصری عالیه ولی فیلمنامه نویسی از 101 کلاس نمیگذره. به دنبال انیمیشن بروید، برای انیمیشن بمانید.
