مقالات

چرا این همه چاپ (X) اینطور به نظر می رسند؟!!! قسمت 2! |


چیزی که من به خصوص در مورد انجمن فیلم و جمع آوری دوست دارم این است که اطلاعات همیشه نسبتاً آزادانه به اشتراک گذاشته شده است. من عاشق خواندن نظرات هفته گذشته بودم.

قبل از اینکه در مورد برخی از استودیوهای دیگر صحبت کنیم، منطقی است که در مورد رنگ ایستمن و برخی از دلایل وجود این همه چاپ “قرمز” صحبت کنیم. مایک N در کامنت خود این موضوع را به خوبی توضیح داده است. رنگ ایستمن (و پردازش) در دهه 1950 به سرعت رشد کرد. سال 1956 سال بزرگی برای رنگ ایستمن بود، به طوری که آزمایشگاه های دلوکس (هم نیویورک و هم لس آنجلس) قیمت چاپ را ارائه کردند که برای سایر فرآیندها دشوار بود. امسال شروع یک تغییر عمده از تصاویر سیاه و سفید به رنگی در تصاویر آموزشی و صنعتی بود – اما موتور جدید در سال های آینده تلویزیون رنگی بود. اگرچه در سال 1956 یک غول نبود، اما این لحظه به این معنی بود که تولید کنندگان رنگ در فروش محصول مزیت داشتند. یکی از میانبرهایی که لابراتوارهای Deluxe استفاده کردند (توسط بسیاری از حساب‌ها) نادیده گرفتن «حمام تعمیر» بود که با روش Eastman Kodak برای کمک به رفع مشکلات رنگی که در سال‌های اولیه فرآیند داشتند، ایجاد شد. این باعث شد که بسیاری از این چاپ ها در طی سال ها پس از چاپ محو شوند. با این حال، برای بسیاری از کاربردها، این ظاهر منطقی بود، زیرا فیلم ها باید برای اولین اجراهای خود در آن چاپ های 16 میلی متری که در سراسر کشور ارسال می شدند، خوب به نظر برسند. در اواخر دهه 60، سهام Eastman همچنان رو به بهبود بود، اما بدون وان ثابت، شانس بسیار خوبی وجود داشت که این چاپ ها به سرعت محو شوند.

شرکت ژاپنی فوجی فیلم فرآیند رنگی مشابه ایستمن را در اواخر دهه 1960 توسعه داد و مشکلات محو شدن اولیه کمتری داشت. این سهام بیشتر به رنگ بنفش محو می‌شوند و یکی از استوک‌های Fugicrome آنها از اوایل دهه 1970 هنوز رنگ خود را به خوبی با مقداری محو شدن که تقریباً یکنواخت است حفظ می‌کند. سهام 1976-1979 آنها رنگ خود را بهتر از سهام Eastman SP (78 تا 82) حفظ می کند. از آنجایی که Deluxe کنترل بخش بزرگی از بازار فیلم‌های تئاتری را در اختیار داشت، استفاده آن‌ها از استوک‌های مختلف معمولاً به این معنی بود که بسته‌های خاصی تعداد فیلم‌های بیشتری را روی یک یا آن سهام چاپ می‌کردند و این فیلم‌ها را به سرنوشت چاپ‌های رنگی خوب یا بد موجود در بازار کلکسیونر واگذار می‌کرد.

بازگشت به پیشینه ای در مورد اینکه چرا برخی فیلم های جهنمی اینگونه به نظر می رسند:

ون بیورن:

کارتون های ون بیورن ابتدا به شرکتی به نام والتر گوتلون فروخته شد. این شرکت برخی از فیلم‌ها را در 35 میلی‌متر دوباره اکران کرد، اما مجوز فیلم‌ها را به «فیلم‌های رسمی» و «مشترک‌المنافع» داد. Commonwealth در اصل این فیلم ها را اجاره کرده بود و به نظر می رسد که آنها را خارج از قفسه خریداری کرده است. گوتلون در اواخر دهه 1930 و اوایل دهه 1940 مجوز ساخت فیلم ها را به انواع شرکت های کوچک داده است. مواد سیاه و سفید در طول سال‌ها بسیار متفاوت است، با چاپ‌های Official Films برای سال‌ها کیفیت بسیار خوبی داشتند، اما حتی این چاپ‌ها نیز بسته به سالی که چاپ‌ها ساخته شده‌اند، بسیار متفاوت هستند. چاپ های اولیه گوتولون که برای بازار 16 میلی متری غیر تئاتری ساخته شده اند نیز برای شروع بسیار خوب هستند. بعدها، هم Commonwealth و هم Official شروع به استفاده از نگاتیوهای 16 میلی متری به جای چاپ کردند، و این چاپ ها نسبت به چاپ های قبلی کیفیت بسیار پایین تری دارند.

برای مواد رنگی، Commonwealth چاپ های Cinecolor عناوین Cinecolor را با کیفیت های متفاوت انجام داد. برای فیلم‌های Technicolor، آن‌ها تعداد انگشت شماری از چاپ‌های Technicolor از هر عنوان ایجاد کردند، سپس از آن چاپ‌ها در طول سال‌ها برای ساختن شاهکارهای چاپ 16 میلی‌متری در Kodachrome استفاده کردند. این چاپ ها کمی ملایم هستند، اما حاوی رنگ های زنده هستند. آنها بعداً تعدادی نگاتیو Eastmancolor ساختند و کارت های عنوان را جایگزین کردند. Teleprompter در دهه 1950 هنگامی که آنها مشغول ساخت یک کتابخانه توزیع بودند، Commonwealth را خریداری کرد، سپس فیلم ها را به شرکت Eastin فروخت، که سپس شروع به توزیع فیلم ها به عنوان فیلم Blackhawk کرد. از اواخر دهه 1960 تا 1980، آنها چاپ های 16 میلی متری، معمولاً روی استوک ایستمن، با سطوح مختلف رنگ هنوز هم به رنگ آزمایشگاهی و استوک رنگی بستگی دارد.


آثار:

اکثر کارتون های سیاه و سفید ایورکس در اوایل دهه 1940 توسط پاورز در هر دو چاپ 35 و 16 میلی متری توزیع شد. آنها در این مدت مجوز فیلم‌ها را به شرکت‌های مختلف دادند و بسیاری از این چاپ‌ها واقعاً دارای کیفیتی از بسیار مناسب تا نه چندان عالی بودند. در اوایل دهه 1940، کشورهای مشترک المنافع کتابخانه را خرید و مجوز شورت های رنگی را به Castle Films داد، که سال ها در Comi-Colors چاپ های سیاه و سفید و Cinecolor می ساخت. آنها همچنین مجوز برخی فیلم‌های Flip the Frogs را برای فیلم‌های رسمی دریافت می‌کنند (توجه سریع: زمانی که آنها روی مجموعه فیلم Flip the Frog کار می‌کردند، تنها فیلم فول فریمی که از پرونده قتل فاخته وجود داشت، عنوان فیلم‌های رسمی را در قسمت جلویی آن نصب کرده بود). در اوایل تا اواسط دهه 1950، Commonwealth قبل از اینکه Commonwealth به Teleprompter فروخته شود، چاپ های Eastmancolor بسیاری از Comi-Colors را برای تلویزیون ساخت. به نظر می رسد مواد Comi-Color در مواد دوربین نسبتاً بدون تغییر هستند. به نظر می رسد چاپ های بعدی Eastmancolor Blackhawk از عناوین به جای بازگشت به نگاتیو، از چاپ های خوب Cinecolor گرفته شده است.


استودیوهای معروف:

UM&M Films که اکثر کارتون های پارامونت را تا سال 1950 خریداری کرد، بیشتر از شورت های معروف این استودیو پرینت های Eastmancolor تهیه کرد. آنها هرگز نگاتیوها را لمس نکردند، بلکه به نظر می رسید که از هر فیلم پرینت می گرفتند تا به عنوان استاد از آن استفاده کنند، عنوان خود را در فیلم برش می دادند، سپس از موسیقی متن اصلی از موسیقی متن استفاده می کردند. در اوایل، آنها بسیاری از فیلم های رنگی را در کداکروم چاپ کردند، از جمله بسیاری از آنها آهنگ های صفحه نمایش. بعدها، زمانی که UM&M نام خود را به National Telefilm تغییر داد، همه چیز را با استفاده از آزمایشگاه های Deluxe به رنگ Eastmancolor چاپ کردند. NTA بعداً روی سهام LPP چاپ کرد، اما نگاتیوهای آنها به قدری ضربه خورده بود که این چاپ ها اغلب گرد و غبار و کثیفی زیادی داشتند (همه جا شیشه های کوچک سفید باقی می ماند). این در مورد فلیشر صادق است کلاسیک های رنگارنگ که کیت پارکر نیز چاپ می کرد.

پس از سال 1950، استودیو معروف توسط هاروی کامیکس خریداری شد. آنها با ساختن یک الگوی چاپی و برش دادن سری جدیدی از عناوین، کاری مشابه با UM&M انجام دادند. AAP، شرکتی که سری Popeye (چه سیاه و سفید و چه رنگی) را خرید، نیز از این روش برای ساخت استادان خود استفاده کرد.


کلمبیا:

چندین کارتون سیاه و سفید کلمبیا برای اولین بار در دهه 1930 برای استفاده خانگی مجوز گرفتند، بنابراین شما کلیپ های کوتاهی از برخی از کارتون های دهه 1930 آنها را خواهید دید که برای استفاده در پروژکتورهای اسباب بازی فروخته می شوند. در دهه 1940، Official Films مجوز بسیاری از فیلم های کوتاه کلمبیا را از اواسط تا اواخر دهه 1930 صادر کرد و این چاپ ها معمولاً چاپ های 35 میلی متری بودند. آنها عالی به نظر می رسند. در اواسط دهه 1950، مجموعه‌های اسکرپی و کرازی کت کلمبیا برای اولین بار توسط سامبا پیکچرز، شرکتی که در کوبا تأسیس شده بود، «مجوز» دریافت کرد، اما این شرکت در واقع توسط کلمبیا راه‌اندازی شد. این فیلم ها توسط شعبه آمریکایی سامبا پیکچرز در کلمبیا در ایالت ها توزیع شد. البته احتمالاً از این طریق بود که نشان داد او هیچ وابستگی به گروه تئاتر ندارد، اگرچه در این مورد چنین بود. راپسودی‌های کلمبیا در دهه 1960 بارها توسط کلمبیا منتشر شد، بنابراین تعداد زیادی چاپ 16 میلی‌متری بازنویسی شده از آن‌ها وجود دارد که هر دو در تکنیکالر و کداکروم چاپ شده‌اند. کلمبیا بعداً راپسودی های رنگی را برای بازارهای غیر تئاتری، از جمله فیلم های کیت پارکر چاپ کرد. اکثر عناوین اصلی Rhapsodies به نظر می رسد هنوز در نگاتیو خود هستند. کارتون‌های Scrappy و Krazy کارت‌های سامبا را مستقیماً روی نگاتیوها چسبانده‌اند، اما گاهی اوقات سکانس‌های اصلی هنوز در جعبه‌ها وجود دارند.

بعدی: برای قسمت 2 تمام شد، اما ما هفته آینده با قسمت 3 ادامه خواهیم داد – از برادران وارنر شروع می کنیم!


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا