الکساندر پتوشکو: استاپ موشن فانتزی | یک فیلم مستند

https://www.youtube.com/watch?v=n7ZifY_11Ro
مستند مجله استاپ موشن الکساندر پتوشکو را در بالا تماشا کنید. اپیزود 008 حرفهای را نشان میدهد که از نمایشهای عروسکی مینیاتوری به فانتزیهای پیچیده روی صفحه نمایش، ردیابی هنرمندان و روشهای عملی پشت تصاویر میرود.
فیلمهای الکساندر پتوشکو ما را به بررسی مقیاس دعوت میکنند: پسری که بر فراز یک شهر عروسکی برافراشته است، یک شخصیت چوبی که صحنهای را با بازیگران انسانی به اشتراک میگذارد، یک اژدها که میدان جنگ را اشغال میکند. در این دنیاهای بسیار متفاوت، چالش برای هر فیلمساز استاپ موشن قابل تشخیص است. چگونه به یک شی احساس زنده بودن می دهید و چگونه محیط اطراف آن را متعلق به همان داستان می کنید؟
عروسک وارد دنیای انسان می شود
پتوشکو که در سال 1900 در لوگانسک به دنیا آمد، در سال 1927 وارد سینما شد و روی عروسکها و دکورهای فیلم یوری مرکولوف کار کرد. نامه گم شده. کارهای کارگردانی اولیه او شامل اتفاقی در ورزشگاه و سند رمزگذاری شده در سال 1928 و به دنبال آن صد ماجراجویی در سال 1929، عروسک کوچک براتیشکین انیمیشن را به صحنه هایی با اجراکنندگان زنده آورد و علاقه ای به ترکیب افراد و شخصیت هایی ساخت که در طول زندگی حرفه ای او بگذرند.[1][3]
این شورت ها نیز محصول محیط اجتماعی آنها بود: تبلیغات، آموزش عمومی و پیام های سیاسی بخشی از کار بود. بعد استاد امور روزمره (1932) به هموار کردن راه برای یک تعهد بسیار بزرگتر کمک کرد. آزمایشات پتوشکو در حال تبدیل شدن به تمرین کارگاهی بود، با الزامات یک تولید کامل در پیش رو.[1]
گالیور جدید: طراحی تبدیل به عملکرد می شود
گالیور جدید (1935) پسری را در یک جوجه کارتونی قرار می دهد. داستان او سوئیفت را از دریچه سیاسی شوروی بازنویسی میکند: پسر رویای جامعهای مینیاتوری را در سر دارد که بین حاکمان و کارگران تقسیم شده است. درک این محیط اهمیت دارد زیرا نقش های اجتماعی شخصیت ها طراحی فیزیکی آنها را شکل داده است.[1][2]
گزارش خود پتوشکو روندی را شرح می دهد که بیست و یک ماه به طول انجامید. سارا موکیل، هنرمند تئاتر عروسکی، مجبور شد گروههای متنوعی از شخصیتها را ایجاد کند و در عین حال به افراد شخصیتهای قابل تشخیص بدهد. فیگورهای کارگر اولگا تایوژنایا از مواد الاستیک روی قاب های فلزی استفاده می کنند. سطوح آنها در طول انیمیشن نیاز به تعمیر داشت. فازهای جایگزین صورت، حالت هایی را ارائه می دهند و به عروسک ها کمک می کنند صحبت کنند و آواز بخوانند. این مجسمهای بود که برای حرکت به صحنه میرفت و هر چهره و انتخاب مواد بر اساس آنچه میتوانست روی فیلم انجام دهد قضاوت میشد.[2]
این دستاورد به یک تلاش جمعی بستگی داشت. یوری شوتس همراه با موکیل و تایوژنایا در طراحی دنیای مینیاتورها مشارکت دارد و نیکولای رنکوف روی ساخت عکاسی آن کار می کند. این فیلم یادآوری مفیدی است که نام کارگردان می تواند به معنای تولیدی باشد که زندگی بیانی آن در دستان بسیاری توزیع شده است.[2][3]
داخل کارگاه
نمایش اسلاید آرشیوی، به ترتیب: پرتره پتوشک; سارا موکیل با عروسک کار می کند. پرنده با پینوکیو برای کلید طلایی; ساخت اژدها برای ایلیا مورومتس; روستای پتوشکو روسلان و لیودمیلا خدمه منابع: موزه مرکزی دولتی سینما و آرشیو مسفیلم.[1][3]
کار در اطراف گالیور سزاوار توجه فراتر از یک عنوان تجلیل شده است. پتوشکو این فیلم عروسکی رنگارنگ را کارگردانی کرد داستان ماهیگیر و ماهی (1937) و نوازندگان شاد. او همچنین می نویسد، طراحی یا کارگردانی آثار ساخته شده توسط کارگردانان دیگر است. شلغم و روباه و گرگبه عنوان مثال توسط موکیل کارگردانی شد. جدا نگه داشتن این تیتراژها تاریخچه کارگاه را غنی تر می کند و به فیلمسازان اعتبار می بخشد.[3][4]
کلید طلایی (1939) که از داستان پینوکیو الکسی تولستوی اقتباس شده است، به جلسه انیمیشن زنده و عروسکی بازمی گردد. رنکوف و شوتس دوباره در میان همکاران اصلی او ظاهر می شوند. فعالیت گستردهتر پتوشکو همچنین شامل تکالیف افکتها، کار آموزشی، فیلمسازی در زمان جنگ، مدیریت در Soyuzmultfilm و تدریس بود. یک فیلمشناسی که فقط حول نقشهای شناختهشده او سازماندهی شده است، بسیاری از این فعالیتها را کنار گذاشته است.[3][5]
رنگ، مینیاتور و مقیاس فانتزی
با گل سنگ (1946)، تسلط بر دنیای افسانه ای از رنگ جدایی ناپذیر می شود. داستان او در مورد منبت کاری و معشوقه کوه مس توجه پاول بازوف را به خود جلب کرد و این فیلم برنده جایزه بین المللی رنگ در کن در سال 1946 شد.[6][7]
توابع پس از جنگ دامنه نفوذ پتوشکو را گسترش داد. او همکار کارگردان است سه جلسه (1948)، سپس ساخته شد سادکو و حماسه عریض ایلیا مورومتس (1956). شوروی-فنلاند سامپو جهان را تطبیق می دهد کالوالا; داستان بازیابی آن ترکیبی از عکاسی Sovcolor و Dyaliscope با صفحه عریض را ثبت می کند. این فیلمها مشکلات عملی فیلمسازی مینیاتوری را به محیطهای گستردهتری منتقل کردند.[4][7][8]
نوشته فنی پتوشکو به ویژه در اینجا گویا است. او در یک سخنرانی در مورد عکاسی ترفندی، بر اهمیت مقیاس در ساخت مدل ها تاکید کرد و روش هایی را برای ترکیب مینیاتورها با افراد بیان کرد. هم ترازی پرسپکتیو، پسوندهای نقاشی شده و عناصر عکسبرداری جداگانه راهحلهای متفاوتی ارائه میدهند. این درس برای کارگردان عملی است: تصمیم بگیرید که عکس به چه چیزی نیاز دارد، سپس روشی را انتخاب کنید که فضای آن را قانع کننده کند. استاپ موشن یکی از بخش های آن جعبه ابزار بود.[9]
فیلمهای بعدی – و اهمیت زیرنویسهای دقیق
بادبان های اسکارلت (1961) داستان زمان از دست رفته (1964) و داستان پادشاه سلطان (1966) نشان می دهد که پتوشکو چقدر در فانتزی ادبی کار می کند. عاشقانه، دگرگونی کمیک، و نمایش افسانه ای به تعادل متفاوتی از اجرا و اختراع بصری نیاز داشت.[4][7]
شما (1967) نیاز به تمایز ویژه دارد. کارگردانان این فیلم کنستانتین ارشوف و گئورگی کروپاچف هستند. پتوشکو در نویسندگی و همکاری در زمینه نظارت هنری و تخصص افکت ها مشارکت داشت. ارتباط آن با نام او قابل درک است، اما نامیدن آن صرفاً فیلمی که او کارگردانی کرده، کارگردانان را پاک می کند.[3][10]
آخرین ویژگی او، روسلان و لیودمیلا (1972)، در مقیاس وسیع به پوشکین بازگشت. بازسازی آن فرصت دیگری را برای بررسی نحوه اشتراک گذاری یک فریم توسط مجریان، مجموعه ها و جلوه های عکاسی ارائه می دهد. پتوشکو در سال 1973 درگذشت و مجموعه ای از آثار را به جا گذاشت که فراتر از نقش رسانه ای یا تهیه کننده بود.[3][11]
در مجموع، این فیلم ها یک مورد قانع کننده برای مطالعه استاپ موشن در کنار تاریخچه وسیع تر جلوه های عملی ایجاد می کنند. یک صورت عروسکی، یک ساختمان مینیاتوری و یک پسوند نقاشی شده مشکلات مختلفی را حل می کند، اما همه به مشاهده دقیق و تمایل مخاطب به باور بستگی دارد. مستند ما این حرفه بزرگتر را ردیابی می کند و در عین حال پایه های عروسک سازی خود را حفظ می کند.
به کاوش در این مجموعه با جورج پال: از عروسک ها تا سرزمین عجایب ادامه دهید.
مراجع
- Mosfilm – الکساندر لوکیچ پتوشکو و گالیور جدیدش.
- الکساندر پتوشکو، بازنشر چاپایف – چگونه گالیور جدید ساخته شد (1935).
- موزه مرکزی ایالتی سینما – پتوشکو: معجزه و دیگر هیچ! نمایشگاه.
- چاپایف – فیلم شناسی الکساندر پتوشک.
- Mosfilm – The Golden Key: شرح و خلاصه.
- جشنواره کن – Kamennyj Cvetok: جایزه انتخاب و رنگ 1946.
- Mosfilm – یک داستان سرای بزرگ و یک مبتکر شجاع: پتوشک در 120 سالگی.
- KAVI، موسسه ملی سمعی و بصری – گزارش مرمت: Sampo.
- الکساندر پتوشکو، منتشر شده توسط چاپایف – تریکووا و عکاسی ترکیبی.
- Mosfilm — Vii: شرح و خلاصه.
- Mosfilm – روسلان و لیودمیلا: اولین نمایش بازسازی 4K.




