مقالات

وقتی درباره جیمز باند صحبت می کنیم از چه چیزی صحبت می کنیم…



کارت طرفدار جیمز باند خود را پس از اولین مشاهده دریافت می کنید انگشت طلایی و خشک بو می کنی را“نه به خوبی از روسیه با عشق” ستاره اضافی یا شاید وضعیت Double-O خود را زمانی دریافت می‌کنید که در مورد کسی که در فیلم جدید حضور دارد غمگین شوید. و وقتی نقش بازی می‌شود، بازیگر بیش از حد احمق، بیش از حد کسل‌کننده، بیش از حد بلوند، بیش از حد وانیلی، بیش از حد آموزش دیده، به اندازه کافی وانیلی، نه به اندازه کافی خوش تیپ، نه به اندازه کافی دیوانه است.

انتخاب بازیگران جیمز باند برای طرفداران بسیار شبیه Goldilocks به نظر می رسد، اما اگر او تصمیم می گرفت چه کسی باید تجسم فانتزی های فراری امپراتوری بریتانیایی که زمانی بدجنس بود، اکنون شکننده باشد. یا می توانید بگویید که این حکم تا حدی غیرمعمول وقاحت دیوان عالی است 1964، که در آن قاضی پاتر استوارت، در مورد پورنوگرافی صحبت کرد، را“وقتی می بینمش می دانم.»

دروغ های سفید کوچک بیشتری دریافت کنید

وقتی رابرت پتیسون به عنوان بازیگر جدید نقش جیمز باند معرفی شد، تنها کاری که می توانستم جمع کنم این بود که را“خب، حداقل کالوم ترنر نیست. غیر مشتاق، کمی کنجکاو، اما عمدتاً ناامید از اینکه شخصی که شخصیت عمومی و نمایشگرش تا این حد در سیمان حک شده است، برای نقشی انتخاب شد که قرار بود بازیگران چیز جدیدی را تحت تأثیر قرار دهند. اما او اینجاست، پتینسون، در حال حاضر یک ستاره سینما با چندین فرنچایز زیر کمربند، همراه با مشهورترین کارگردان تبلیغات iMac، دنیس ویلنوو. چقدر هیجان انگیز اما خوشحالم که اشتباه می کنم.

در همان روزی که دنیل کریگ به عنوان نفر بعدی اعلام شد، من با صدای بلند مخالف بودم 007 در ماه اکتبر 2005. من بودم 11 و شاید سه یا چهار سال پیش از طریق یک بازی ویدیویی با دنیای باند آشنا شد، اما او هنوز در مورد من احساس اشتباه می کرد. چهره ای شبیه دره ای فرسوده داشت، به اندازه یک نوار غواصی جهان وطنی تراوش نمی کرد. و البته اون چشمای آبی که خیلی روحیه.

اما همانطور که متوجه شدیم، همه این ایرادات فرضی سلاح های مخفی کریگ بودند: خستگی از جهان در چهره او، مالیخولیا در نگاهش، فقدان ظاهری پیچیدگی و خاکی بودن او. همه آن‌ها به ویژگی‌های تعیین‌کننده مجموعه‌ای از فیلم‌های باند تبدیل شدند که هر چقدر هم که پس از افزایش آدرنالین از آدرنالین خارج شدند.9/11 عمل از هویت بورن و بتمن در ابتدا، مانند کدا برای یک فرنچایز بود که تقریباً تمام تاریخ خود را به تاسف از مرگ امپراتوری بریتانیا گذرانده است. چرخه کریگ بیشتر یک مراسم تشییع جنازه بود – فیلم هایی درباره غرب در حال افول.

از نوامبر 9، 2026، به نظر می رسید که همه و مادرشان برای ایفای نقش جیمز باند آزمایش کرده اند یا در حال مذاکره بوده اند. اینطور پیش می‌رود؛ همین وسط اتفاق افتاد2000s، زمانی که نام هایی مانند کریستین بیل و کلایو اوون در ترکیب حضور داشتند و قبل از آنها لیام نیسون و مل گیبسون. که اخبار زیادی در مورد آن وجود دارد جک لودن، کالوم ترنر، جک اوکانل، و حتی هری استایلز (LMAO) صراحتاً با توجه به اینکه چگونه بعد از آن کمی تعجب آور است اسکای فال، به نظر می رسد علاقه به فرنچایز کاهش یافته است. با این حال روح باند برای خود جیمز باند در عصر دیجیتال، جنگ پراکنده و پانوپتیکون یک مورد عالی ساخته شده است، باند وجود خود را حداقل با چشم طلایی و فروریختن دیوار برلین

زمانی برای مردن نیست، پس از چندین تاخیر و مسائل پشت صحنه، به نظر می رسید که تأثیر کمی بر جای بگذارد، حتی اگر آنها شخصیت را از بین ببرند (به نظر من هنوز یک حرکت تکان دهنده است). جدید IOI بازی ویدیویی 007 نور اول مورد تحسین منتقدان و تماشاگران قرار گرفت، اما خود بازی‌ها برداشت‌های مستقلی از مجموعه دارند. اما من حدس می‌زنم که آیا شرلوک هلمز یا رابین هود (یکی از آن‌هایی بود که امسال منتشر شد، به نوعی!) نشانه‌ای باشد، اگر ایده کافی دارید، هر شخصیت یا بخشی از IP همانطور که ممکن است، می تواند جاودانه بماند و اختراع مجدد را یکی پس از دیگری تحمل کند.

به طور کلی، فکر نمی‌کنم مخاطبان واقعاً بدانند که از جیمز باند چه می‌خواهند، از جمله من. آنها می دانند چه کار می کنند نکن می‌خواهم تعداد کمی از بازیگرانی که نقش او را روی پرده بازی کرده‌اند، به شخصیت ایان فلمینگ که وسپر لیند در آن بازی می‌کند نزدیک شده باشند. کازینو رویال (1954) به این ترتیب: را“باند من را بیشتر به یاد هوگی کارمایکل می اندازد، اما چیزی سرد و بی رحمانه در او وجود دارد. آواتاری با حجاب نازک که به فلمینگ اجازه می‌داد در مورد قدرتی که آرزویش را داشت خیال پردازی کند، باند ادبی یک پسر عوضی کبود و پست است، با را“تاریک، کاملا بی رحمانه به نظر می رسد خوب است. او زخمی است (به معنای واقعی کلمه با W در پشت دست راست و بریدگی روی گونه راستش)، زاویه‌دار، لاغر، 6با صورت کشیده و دهانی که در صورت لزوم می تواند دندان های خود را تحمل کند.

باندهای سینمایی از نظر وفاداری به آن توصیف یا خلق و خوی شخصیت در کتاب (نژادپرستی، جنسیت گرایی، سوء استفاده، ماشه شادی و غیره) فروکش کرده اند و خط از کانری تا کریگ همیشه به نوعی ضعیف بوده است. کانری یک راننده کامیون و سازنده اتوبوس بود، لازنبی یک مدل مداد بود، مور بود تلویزیون بازیگر، دالتون فارغ التحصیل شرکت سلطنتی شکسپیر بود، برازنان دیگری تلویزیون بازیگر و کریگ یکی دیگر از افراد صحنه و خانه هنری فیلم منظم. باند سینمایی همیشه، چه بر حسب شرایط و چه به قصد، کمی واهی بوده است.

اما همه آن‌ها در لباس‌های تاکسیدو خوب به نظر می‌رسند و در بهترین مواقع می‌توانستند همان وحشیگری یک ابرقهرمانی که سرکش شده بود، داشته باشند که در ایمانش به اعلیحضرت آنقدر تزلزل داشت که برای لحظه‌ای رادار را رها کرد.مجوز کشتن، اسکای فالو غیره) و پس از تماس بعدی M به عقب برگردید. آنها با خود وظیفه رابطه شکنجه‌آمیزی دارند: این چیزی است که به شخصیت باند معنی می‌دهد و همچنین چیزی است که او را نابود می‌کند. او دائماً بین هوشیاری خود مبنی بر اینکه ابزار صریح ملت و فردی است که روح زیادی باقی نمانده است، درگیر است. این یک تشبیه عجیب برای بازیگری است که او را بازی می کند.

بازیگرانی که برای این نقش انتخاب شدند، باند را به‌عنوان یک چهره سینمایی به‌عنوان چیزی مجزا و مانند خود فیلم‌ها، تا حدودی به فرهنگ و چشم‌انداز سینمایی که در آن زندگی می‌کنند، نشان دادند. یک قهرمان زیبا برای دهه شصت (برای ایستادن در تسکین تند و تیز عصر مدرن)، یک دلقک برای دهه هفتادی ناراضی (در تضاد با پارانویای واترگیت)، یک لوح خالی تمیز برای دهه نود مرده (برای رقابت با یاران ماکو جیمز کامرون) و غیره. مهتاب بدون جنگ ستارگانیا زندگی کن و بگذار بمیرد بدون وال، یا چشم طلایی بدون دروغ های واقعی. شما مته را می دانید.

در واقع، جدا از لباس‌های تاکسیدو، یکی از تنها علامت‌های تجاری دائمی باند این است که هیچ ستاره سینما تا به حال نقش او را بازی نکرده است. همچنین نباید، از این رو مقاومت اولیه من در برابر پتینسون. اگر یک چیز باشد که معیار شماره یک من برای باند جدید باشد، این است: جیمز باند را نمی‌توان توسط یک ستاره سینما بازی کرد. جیمز باند از این مرد یک ستاره سینما می سازد. او بازیگری است که هویتش بعداً می شود مترادف ها با باند، نه برعکس. او بوم نقاشی است که مخاطبان می توانند تخیلات خود از پیچیدگی، طبقه، مردانگی، جنسیت، قدرت، دسیسه های ژئوپلیتیک و خود ستاره بودن را بر روی آن به نمایش بگذارند. باند کمی از فضای مرزی هر دو ابر ستاره بودن و ناشناس بودن را اشغال می کند: او وارد اتاقی می شود و در حالی که مانند یک گردشگر ثروتمند به سرعت در میان جمعیت حرکت می کند، توجه شخصیت شرور را به خود جلب می کند.

همانطور که باند دادگاهی از روان رنجورهای پس از جنگ سرد (یا پس از امپراتوری) است، بازیگر نیز باید دادگاهی از استعدادها و افراد باند باشد که ویژگی‌های خاص آنها خواندنی است. به و تفسیر در باند در حالی که بسیار قادر است از توانایی باند برای دستکاری دید خود در هر اتاق یا فضایی استفاده کند. او می تواند روی میز باکارات اجرا کند یا در طول جشن کارناوال ریو در میان جمعیت ناپدید شود. این تنها زمانی امکان پذیر است که بازیگری که نقش او را بازی می کند، شخصیت ستاره ای موجود نداشته باشد که نقش را مجذوب خود کند. (انتخاب شخصی من؟ دنیل کالویا، جیمی بل یا تام فرانسیس.) اما بدن باند قضاوت می کند. برای بازیگر تا آن زمان بلند شو ستاره: روش هایی که یک بازیگر کار خود را انجام می دهد 007 منحصربه‌فرد، ساختاری را برای او فراهم می‌کند که می‌تواند با رفتن بازیگر به نقش‌های دیگر، عمیق‌تر شود یا از آن جدا شود (قاتل آهنین برازنان در ماتادور; دالتون مور گل می زند Looney Toons: Back in Action).

در نهایت اینکه ما چه کسی را به عنوان باند می خواهیم/نخواهیم تا حد زیادی به این بستگی دارد که نوستالژی مخاطب کجاست. و این فقط در مورد یک بازیگر خاص باند نیست، بلکه این است که چگونه فیلم ها در یک چشم انداز فرهنگ پاپ گسترده تر قرار می گیرند و چگونه خود باند از این کهن الگوهای مد جدا نمی شود. آیا ما به دوران ساختارشکنی های تشییع جنازه اسطوره های ابرقهرمانی به سبک نولان پایان داده ایم و به دوران ماکسیمالیسم بدلکاری بازگشته ایم. جان ویک یا حتی مرد پاییز? با در دست داشتن دنیس ویلنوو، آیا این فقط قسمت دیگری از وحشیگری باشکوه و مسابقه شدید خواهد بود؟ با بازگشت به مد دهه نود، آیا باند بعدی این نوع شهرنشینی نیمه ساده را تجسم خواهد داد؟

اکنون که پتینسون انتخاب شده است، مخاطبان چاره‌ای ندارند جز این که دانش و توشه خود را از حرفه و تیک‌های سبک پتینسون بیاورند. 60به علاوه شخصیت سالانه و حق رای دادن. به‌جای لوح خالی که بتوانیم به آن فکر کنیم، او پسر کوچک عجیب و غریب، کریس هنسن تندخو، خون‌آشام رنگ پریده، همکار عجیب کروننبرگ و غیره است. شروراو مجموعه‌ای از شخصیت‌ها را دارد که همه آنها را می‌شناسند، برای یک بازیگر باند غیرمعمول است، و بنابراین توانایی تماشاگران را برای تصور باند به‌عنوان فردی که تقریباً با نیروی اراده به مقام مامور مخفی سوپراستار رسیده است، شکل می‌دهد.

پیام مهم نیست هیچ کس از روز کنفرانس مطبوعاتی خوشحال نخواهد شد و مخالفان بلندترین بخش گروه کر خواهند بود. شاید من در میان آنها باشم. اما این می تواند چیز خوبی باشد. بهترین کاری که هر بازیگر باند تا به حال انجام داده این است که از باند به عنوان راهی برای اثبات خود نه تنها به عنوان یک کارآموز، بلکه به عنوان توانایی در گرفتن هر ویژگی عجیب و غریب و منحصر به فردی که به عنوان یک مجری دارد استفاده کند و آنها را در خود باند تعالی بخشد و از آن ویژگی ها به عنوان نوعی نویسنده استفاده کند: ناراضی بودن کانری، فیزیک بدنی مور، بدخویی مردانه دالتون، بدخواهی دالتون. ناراحتی کریگ

این ویژگی‌های ظاهراً ناقص هر چه باشد (راستش، مشکل اصلی من با اکثر رقبای اخیر این است که آنها هم خیلی معروف هستند و هم خیلی کسل‌کننده هستند، اگرچه بیشتر در مورد کالوم ترنر صحبت می‌کنم)، امیدوارم برنده این پیش فرض‌ها را به چارچوبی تبدیل کند که از طریق آن به باند نزدیک شود. تنها چیزی که واقعاً وزن را تحمل می کند این است که گوینده در واقع ژاکت را بپوشد، کلیدها را در استون مارتین خود قرار دهد و خود را با لبخند، سفارش نوشیدنی، گلوله به سر و نام خود روی صفحه نمایش نشان دهد. فقط در این صورت است که می دانیم آیا باند جدید ما بالاخره لایق مجوزش است یا خیر.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا