نقد و بررسی GOAT: آجر جلا داده شده

نقد و بررسی GOAT: آجر جلا داده شده
© Sony Pictures
بز از عدم تعادل کشنده رنج می برد. چیزی که از یک سو ادای احترام دیگری به نبوغ بصری سونی Imageworks است، در عین حال یک فیلم ورزشی توخالی است که در برابر برخی از بدترین عادتهای داستانگویی در انیمیشنهای آمریکایی زانو میزند. پس از فیلم هایی مانند Into the Spider-Verse، The Mitchells Vs. The Machines و K-Pop Demon Hunters شهرت سونی را به عنوان یک استودیو با انگشت خود بر روی نبض داستان هایی که مخاطبان مدرن میل دارند، ساختند، GOAT یک گام به عقب است. انیمیشن آن به اندازه بهترین آثار سونی بکر است، شاید حتی بیشتر از آن، اما بزرگترین هنرمندان روی کره زمین نمی توانند داستان عجولانه و شخصیت های لاغر را جبران کنند.
یکی از چیزهایی که GOAT به درستی دریافت می کند، ساختن جهان آن است، زیرا ما با این جهان از حیوانات انسانی آشنا می شویم. ما جهان را از طریق ویل میبینیم، بزی که در آرزوی تبدیل شدن به بازیکن اصلی تیم Vineland Thorns Roarball، نسخه کمی خشنتر و حیوانپسند بسکتبال GOAT است. سازگاری با این داستان برای ما فوقالعاده آسان است، زیرا نسخههایی از آن را در طول دههها روی صفحه نمایش دیدهایم، همراه با اسطورهسازی سفرهای ورزشکاران دنیای واقعی. کهن الگوهای شخصیت به طور کامل از طریق معرفی جت فیلمور، یکی از مشهورترین بازیکنان روربال در تاریخ، تثبیت میشوند که بدنش به آرامی او را از دست میدهد و او تلاش میکند تا Thorns را به عنوان دیگری هدایت کند.
ساختمان جهان در GOAT علاوه بر سبک انیمیشن، بزرگترین نقطه قوت آن است. زندگی حیوانات بزرگ، متوسط و کوچک به وضوح با عمق زیاد مورد بررسی قرار می گیرد. ما بیشتر از وضعیت وخیم مالی ویل آگاه هستیم زیرا می بینیم که او به جای زندگی در میان حیواناتی که اندازه اوست، اتاقی را از صاحبخانه اش کرایه می کند. هر مسابقه Roarball نیز طعم خاص خود را دارد با زمین های مختلف و موانع ساخته شده در زمین های مختلف در سراسر لیگ که منعکس کننده زیستگاه های طبیعی بازیکنان هر تیم است. برخی از این مسابقات بیشتر شبیه بازی های 3 به 3 ماریو هوپس هستند تا بازی های بسکتبال واقعی، اما این به جذابیت جهان می افزاید و طعم منحصر به فردی به آن می بخشد.
زیرا به همان اندازه که دنیای GOAT به خوبی ساخته شده است، نمی تواند غوطه ور باشد. این به خاطر سرعت سرسام آور فیلم است که از دادن یک ثانیه به شما برای بررسی جزئیات یک محیط خودداری می کند. GOAT از شما میخواهد که استراحت نکنید و فکر نکنید، تصمیمی که میتوانست برای تقلید از حس یک بازی بسکتبال که به دلیل روان بودن و عملکرد انتها به انتها شهرت دارد گرفته شود. این یک رویکرد خیرخواهانه تر به سرعت فیلم است که برخی ممکن است به نفع دیدگاه بدبینانه تر مبتنی بر کاهش دامنه توجه کودکان از آن اجتناب کنند. دلیلش هرچه که باشد، سرعت کار فقط کار سختی که فیلم در بخشهای دیگر انجام میدهد بیاعتبار میکند.
یکی دیگر از آسیب های قدم زدن، کار شخصیت است. ویل خودش شخصیت دوست داشتنی است، اما واقعاً نقصی ندارد. به صورت جداگانه، داستان ویل درباره کسی است که در کاری بسیار خوب بود و با حداقل تلاش به آن رسید. او باید خود را ثابت کند، زیرا حیوانات کوچکتر طبیعتاً استعداد کمتری در Roarball دارند، اما این سفر واقعاً چیزی به او نمیآموزد. هنگامی که او برای به نمایش گذاشتن مهارت های خود در فضای مجازی منتشر می شود، این یک ضربه برای موفقیت است.
© Sony Pictures
جت شخصیت بسیار قانعکنندهتری است و تنها شخصیتی در فیلم است که از یک قوس عبور میکند. او باید نفس خود و رسانه ها را پشت سر بگذارد تا به هم تیمی هایش اعتماد کند و مهارت های آنها را بالاتر از مهارت های خودش قرار دهد. با این حال، این قوس در عمل به دلیل دو عامل اصلی احساس رضایت نمیکند – سرعت فیلم و نقش او به عنوان یک شخصیت فرعی، سفر جت را مجبور میکند در چندین صحنه اتفاق بیفتد، و این دقیقاً همان داستانی است که قبلاً روی پرده بزرگ دیدهایم.
این قرص تلخ یک فیلم اگر بتواند تلاش های طنز خود را به ثمر برساند آسان تر می شود، اما این قسمت دیگری است که فیلمنامه GOAT به پاس دیگری نیاز داشت. کمدی به ندرت ستاره نمایش در خروجی اخیر سونی است، اما هر دو فیلم Spider-Verse، Mitchells و K-Pop Demon Hunters چنان لحن کمدی منحصر به فردی دارند که شوخی های صاف و قابل پیش بینی GOAT در مقایسه غیرقابل تشخیص به نظر می رسند.
اگر دلیلی برای تمام شدن و دیدن GOAT روی صفحه نمایش بزرگ وجود دارد، آن تصاویر بصری است. محیط جنگل-کلان شهر یک جعبه ماسهبازی شگفتانگیز برای هنرمندان سونی است که با مفاهیم بسیار متفاوت و زیبا، معماری نیویورک را با زیباییشناسی متراکم و بیش از حد رشد آمازون ترکیب میکنند. انیمیشن نرخ فریم متغیر با امضای سونی نیز در اینجا وجود دارد و در خود بازیهای Roarball به خوبی استفاده میشود. توانایی شخصیت ها در زدن ژست های اغراق آمیز بیشتر باعث می شود این سکانس ها مانند هیچ چیز دیگری در فیلم بدرخشند. یک مزیت بزرگ در صحنه های Roarball حرکت دوربین است که به قدری پویا است که اغلب لرزش دست را شبیه سازی می کند.
بز نماینده یک مشکل در داستان سرایی انیمیشن هالیوود است. در تلاش برای ساختن فیلمی که به اندازه کافی ماورایی به نظر می رسد و احساس می کند که ارزش گذراندن پنج سال انیمیشن را داشته باشد، اصول اولیه فیلمسازی مانند سرعت و کاراکتر در این اختلاط گم می شود. لازم نیست هر کارتون در یک دنیای خیالی اتفاق بیفتد، و GOAT می توانست یک داستان ورزشی انسانی با شخصیت های واقعی باشد. در عوض، ما یک آجر صیقلی داریم، یک شات پر از تکنیک به ظاهر عالی، اما ضربه ای که حتی به تور هم نمی رسد.




